Pregnancy Loss Quotes Novels & Stories

“H-How’s my babies, doc?” “They are fine, Mrs.” Nakahinga siya ng maluwag sa sinabi nito. “But ma’am, we cannot cross out miscarriage at this point. Kahit na you are on your 7th month already lalo na at multiple pregnancy ka pa. I must say you should put extra effort on taking care of yourself from now on, Mrs. Constantino. Buti nalang at healthy sila baby. Ayaw pa talaga nilang lumabas.” Paliwanag nito sa kanya. Nangamba siya sa sinabi nito, pero ganun pa man ay gumaan ang pakiramdam niya.

Bumukas ulit ang pinto at pumasok ang isang doktor, nagtataka ito. Agad ako’ng nabuhayan. “Doc! K-Kamusta po ako at ang…anak ko?” Hindi agad nakapagsalita ang doktor at tumingin muna kila mommy. Umayos ako ng upo at nag hintay sa sasabihin. Naaninag kong lumapit si Jess sa gilid ko at hinawakan ako sa balikat. Seems comforting me. The doctor cleared her throat. “I’m sorry Mrs. Velasquez but your child is no longer in your tummy. Your child is gone because you had a miscarriage caused of heavy emotions…”

Hinalikan niya ang mga daliri ko. “I read an article about pregnancy. Nalaman kong delikado ang buhay ng mga babae kapag nanganganak. I don't want to put you in danger for the third time because of pregnancy. Masaya naman na ako kahit ang triplets lang pero syempre mas masaya ako kasi may dumagdag sa pamilya natin.” Bumuntong-hininga siya. “I just don't want to lose you.”

Sana… puro sana… kaso ang katotohanan ay hindi na mangyayari ang mga iyon. Pumikit ako nang mariin at sinubukang winaglit ang sakit na nararamdaman. Hindi ito ang tamang oras para magbalik tanaw. “I just hope you don’t lose yourself while doing this.” Hindi ko na pinansin ang huling sinabi ni Sidro dahil mali siya. I already lost myself the moment my own mother died. Sabay din sa pagkawala ng katinuan ng kapatid ko ay siya ring pagkawala ng sarili ko. At kung wala sila ay ano pa nga bang mawawala sa akin? Wala na. I am no one without my family.

“Let see Sean. If you continue like this, wala na akong magagawa.You have given a privileged to live peaceful and cherish your life but you wasted it. But I hope you need to consider your Wife to make her a peaceful environment.” Napabuntong hininga ako, kung iinit din ang ulo ko sa taong to, wala itong mararating. “You even not tell her the reason of miscarriage.” “Kailangan pa ba?” “She's your wife. Paano niya maiintindihan ang lahat na nangyayari sa paligid kung ~~~.” “Yiiieee, ang sweet naman ng bromance,” A voice of an innocent, pure and lovely. “Say cheese!” Then she take a picture.

I'm sorry. Giovan.. I'm sorry for not telling you the truth even if you don't care for me before. I'm sorry... I'm sorry Giovan for losing our baby, I'm sorry for everything.. Pinahid ko ang luha na dumadaloy sa pisngi ko, what an unfortunate end of my life. Tila nag flashback ang lahat sa akin... Nakatulala sa kisame ng hospital room na kinaroroonan ko. Tila tinutusok ng libo-libong karayom ang puso ko. I lost my 2nd baby, I lost another angel.

"But love doesn't give anyone ownership." Her shoulders began shaking. "You think this is easy for me?" she whispered. "I lost my parents...I lost our baby and I lost you," Agad na gumihit ang sakit sa dibdib ko...dahil kahit ilang taon na ang nakalipas ay hindi ko pa rin magawang kalimutan ang lahat ng iyon. "I know." My voice softened for only a moment.

“Miss Montoya, magkaka-miscarriage ka kapag ipinagpatuloy mo po ito. Hindi po ito maganda sa inyong anak.” “It's better to have a miscarriage!” piglas ng babae na para bang wala na noong matinong isip. “No one wants the baby anyway. Narinig mo? Mabuti pang mawala na lang ang bata sa aking sinapupunan! Kailangan na lang niyang mawala!” patuloy pa rin sa kanyang pagwawala ang babaeng nahibang na.

Dahil sa unti-unting pagdami ng luha ay nagblu-blur na ang akin'g paningin. Ang kanina'y malinaw na imahe ng duguan kong kamay ay naging silhouette na lang. Kita ko pa ang paglapit sa akin ni mama bago sa wakas ay tuluyan ng nandilim ang akin'g paningin at wala na akong nakita. "I'm sorry but she lost the child." I thought I had the reason to live even though that one man whom I promise to be the reason I'll live, decided to end our marriage.

"Ours. We're a damn lucky parents to be given a chance to have this kind of blessing, Iris. You don't know how much I'd suffered before, the thought that I'd lost you because of me is too much to bear." "I don't believe in miracle, Iris. But the day I knew you're pregnant is beyond the miracle I've been refusing to believe. This blessing saved me and so do you, Iris. Hindi naman sa gusto ko ng madaming anak sayo dahil wala lang. It's because I'm scared someday you'll be gone, I'm afraid this was all a fantasy. It's just I want some proof lots of lots of proofs that I am no longer dreaming. That everything is real."