Professor Mcgonagall Novels & Stories

ani ko. Tumango siya. Ilang sandali pa ay pumasok ang professor namin. Si Mrs. Dimla, ang kilala na teacher na isang byuda. Bali-balita na simula raw nang mamatay ang asawa nito ay naging mainitin na ang ulo. Lahat ng galit sa estudyante raw binubuntong. "Open your books, let's check our activity," salubong ni Ma'am. Wala man lang siyang pagbati na good morning, o kahit hello class. Hindi siya kagaya ng iba naming professor.

I cleared my throat and bow my head a little. "excuse me po maglilinis na po ako" I excuse myself but before that ay dumaan muna ang mga mata ko sa lace na nakasabit sa kanyang makinis na leeg. Her school ID says she's a professor named Dr. Jovanna Gomez. She's too young to be a professor. Maputi. Makinis. And most of all gorgeous. I smirked when my back totally facing her. I can still feel the heat through her investigative eyes.

Bago umalis, biglang ipinaalala ni Ellie, "Nga pala, Mariana, hindi ka free noon, kaya hindi ko sinasabi sa 'yo na hindi maayos ang lagay ni Professor Glen kamakailan lang. Dapat ay pumunta ka at kitain siya kapag pwede ka." Si Professor Glen ay isa sa mga naging propesor ni Mariana noong siya ay nasa kolehiyo. Siya ang guro ni Mariana sa sikolohiya. Naalala siya ni Mariana na malapit sa kaniyang puso at kumukuha ng sasakyan pabalik sa kaniyang maliit na apartment.

Nag-ngisian kami ni Jia nang matanggap na namin answer sheet. "Just be careful students." Mrs. Thorne reminded while looking at Jia and to me. I smiled, hindi nagpadala sa nakakapangilabot niyang ngiti. Mrs. Thorne is one of the terror professors here. Smiling singko ang puts, hindi naman pretty, charot lang. Makalait naman ako. "You can start." Anunsiyo ni Mrs. Thorne. And with that, Jia and I did the most safiest strategy we used to do way back.

Nakikinig lang sya pero lahat ng tanungin nya' sa dalaga ay alam na alam na talaga nya' ang sagot. Nag paalam na din sila sa isa't isa dahil may klase pa ito sa nalalapit na oras. Habang nag lalakad naman ang dalaga parang may mabigat na pakiramdam na pag taksilan nya ang tumuturing sa kanya na kaibigan. Pero mahal nya ang nobyo nito kaya nanaig pa din sa kanya ang pagiging makasarili. Naging mabilis ang oras at malapit na naman mag-uwian. Last class nya ay Kay Professor Ethan. Kusang pasukan nya ang klase na iyon ay lumabas na sya para umuwi.

Binalik niya naman ang puting cellphone sa loob ng kanyang tote bag at dinaluhan ako. "Ano nga ulit 'yong sasabihin mo?" "H-ha? Ah, itatanong ko lang sana kung ayos lang si Mrs. Gina bilang professor?" "Ayos lang naman siya. The Contemporary World ba 'yong subject niya sa inyo ngayon?" "Oo." "Ayos lang naman siya basta magparticipate ka lang."

Sa sobrang busy ko na sa pag-aaral at trabaho ay hindi ko na nabalitaan na nag-resign na ang isang professor namin. Ibinaba niya ang libro sa unahang table namin at iba pang mga folders. Tiningnan niya kami isa-isa. Nakatitig ako sa kanya kaya nang mapatingin siya sa akin ay agad na nagtama ang mga mata namin ngunit agad naman akong umiwas ng tingin. "By the way, I am new professor in English. I am Professor Arthur Marquez, but you can call me Prof. Arthur. You can approach me every time as long as it's about the subject I'm teaching, okay?"

Nagulat din maging ang matandang ginaag at Shaun nang makita si Professor Soma. Nang mahimasmasan na sila, agad silang tumayo upang salubungin ito. Kilala si Professor Soma na may malamig na personalidad, ngunit sa mga taong nararapat igalang, pinapakita naman niya ang kanyang paggalang. Kilala na rin naman niya si Mrs. Salvador noon pa. Agad siyang lumapit, inalalayan ang matandang ginang upang muling umupo, at saka nagsabi, "Hindi na po kailangan, maupo na po ulit kayo."

Mas lalo lamang nitong isiniksik ang kaniyang mukha sa leeg ng dalaga, her long arms tightening around Lauren's waist as if her entire life depended on it. Doon lang napansin ni Lauren ang basang pakiramdam sa kaniyang balat. Anne was crying. The formidable, cold, and untouchable Professor Montgomery—the wealthiest and most influential elite in the entire faculty wing—was completely broken down into tears inside a cramped student apartment. Ang kaniyang mga balikat ay marahas na nanginginig, at ang bawat paghinga niya ay punong-puno ng matinding pagsisisi.

Siya ay si Maestro Leonidas Galencia y Lacson, isang Pilipinong guro. Pagkarating ni Don Miguel sa silong ng gusali ng Elementaria de Lazaro, nadatnan niyang walang katao-tao sa buong paaralan. Hindi niya alam kung anong mayroon at bakit wala siyang nadatnang mga mag-aaral, maging ang mga guro, pero nakabulwak naman ang malaki at pangunahing entrada ng escuela kaya alam niyang may tao sa loob. Pagkahinto sa silongan ng escuela, lumabas si Don Miguel sa karwahe at agad pumasok sa loob ng dati niyang paaralan.