Protagonista Trabajador 소설 & 이야기

หากการหนีญาติพี่น้องที่หมายเอาชีวิต เนื่องจากต้องการเสบียงของเธอ ทำให้กระโดดลงมาหัวฟาดพื้นและตื่นขึ้นในร่างของสตรีบอบบางอย่างพระชายาของหยางอ๋อง เยี่ยนฟางคิดว่านี่เป็นพรที่เธอเคยขอ …หากได้รีเซ็ทชีวิตใหม่ ขอให้อย่าพบเจอญาติพี่น้องแบบนี้อีกเลย ขอให้หนีไปให้พ้นคนพวกนี้เสียที!!… ตอนนี้เธอหนีมาไกลน่าดูเพราะได้มาโผล่ในอีกมิตินึงเลยทีเดียว!! “พระชายา แย่แล้วเพคะ!! คนฝ่าบาทนำกำลังพลมายึดเวรคืนทรัพย์ ตอนนี้ท่านอ๋อง…เอ่อ กำลังส่งราชสาร์นไปเจรจาเพคะ!!“ ”แล้วยังไงต่อหล่ะ“ ตื่นมาก็มีเรื่องเลย คนที่ยังจับต้นชนปลายไปถูกถอนหายใจเหนื่อย ”อะ เอ่อ หม่อมฉันอยากให้พระชายากลับไปตระกูลเก่าและตัดขาดความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยากับหยางอ๋องเพคะ!!“

เมื่อกลุ่มแฟนคลับ ที่ตั้งใจไปร่วมสนุกในงานแฟนมีตของศิลปินที่ตัวเองชื่นชอบ แต่กลายเป็นว่ามันคือฝันร้าย เมื่อจู่ ๆ แฟนคลับคนหนึ่งดันเกิดอาการผิดปกติ กลายสภาพเป็นซอมบี้ ไล่กัด กิน คนที่มาร่วมงาน เชื้อแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว แฟนคลับพากันหนีไปคนละทิศละทาง สถานการณ์ก่อให้เกิดฮีโร่ และในขณะเดียวกัน ก็เผยให้เห็นสันดานดิบ ความเห็นแก่ตัวของคนเราด้วยเช่นกัน รัฐบาลสั่งกระชับพื้นที่เพื่อป้องกันเชื้อแพร่ระบาด และสั่งเผาทำลายให้สิ้นซาก ทางเดียวที่พวกเขาจะรอดคือตามหาเส้นทางไปยังท่าเรือ ตามที่ศูนย์กู้ภัยลับแจ้งเอาไว้ เพื่อเดินทางไปยังเกาะแห่งหนึ่ง อันเป็นพื้นที่ปลอดภัย

เพราะเสียพ่อแม่ไปตั้งแต่เด็ก ซ้ำร้ายเมื่อป้ารับมาเลี้ยงก็ยังต้องเสียสละให้ลูกป้าเรียน หากตระกูลพ่อร่ำรวยสักนิด เธอคงไม่ต้องมาลำบากแบบนี้ คำขอสุดท้ายก่อนตาย หากมีโอกาสจะขอเป็นคนร่ำรวยตั้งแต่ต้นตระกูลเสี่ยวหยวน สาวน้อยวัย20ปีที่ไม่ได้เรียนต่อมหาลัยเพราะเสียสละให้ลูกชายทั้ง2คนของป้าเรียนจู่ๆต้องทะลุมิติมาอยู่ในยุคโบราณ เธอต้องทำทุกวิถีทางให้ตระกูลเธอร่ำรวยตั้งแต่ต้นตระกูลอย่างเธอ และดูแลลูกน้อยอย่างมู่ฉีที่มักทำตัวออกห่างเพราะคนเป็นแม่ในร่างก่อนไม่ใส่ใจ ไหนจะสามีหน้านิ่งที่อะไรๆก็ยอมชาวบ้านเขาไปเสียหมด เธอจะเปลี่ยนชีวิตต้นตระกูลให้ดีที่สุดเอง

เต้คือคนที่เธอได้มายากสุด แล้วแบบนี้เธอจะได้เขาเมื่อไหร่กันนะ ตอนนี้เลยไหม ฉันเดินเข้าไปหาเขาช้าๆ จนหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ระยะห่างใกล้กว่าที่ควรจะเป็นเล็กน้อย หัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว "อยากได้กำลังใจในการทำงานหน่อยไหมคะ" ฉันพูดออกไปพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กๆ นิสัยเดิมๆ ที่เผลอหลุดออกมาอีกแล้ว ขี้อ่อยฉิบหาย พี่เต้มองหน้าฉันนิ่งไปนิดหนึ่ง เหมือนกำลังตีความคำพูดนั้น "ยังไงนะครับ" "อยากได้ไหมล่ะคะ ตอบมาก่อน" ฉันยังคงจ้องเขา ไม่ยอมหลบสายตา "ครับ อยากได้" คำตอบนั้นทำให้ฉันยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย ฉันยกแขนขึ้นไปคล้องคอพี่เต้ ต้องเขย่งปลายเท้าขึ้นนิดนึงเพราะความสูงที่ต่างกัน ก่อนจะเอนตัวเข้าไปใกล้ แล้วก็… แนบริมฝีปากลงไป จูบของฉันเริ่มอย่างแผ่วเบา แต่พี่เต้ก็จูบตอบกลับทันที มือของเขา