Puno Ng Narra นิยาย & เรื่องราว

Siraulo ba 'to? "Isa pang pacute dyan, Montero! Kamao ang dadapo sa pisngi mo," banta ko sa kanya, sabay singhal. Pero imbes na matakot, pabebe lang itong tumawa, yung tipong nakakairita pa lalo. Tanginang buhay 'to. Di ba pwedeng isang araw lang walang nakakainis? "Narnia," panimula niya habang hinihimas ang braso ko na parang tropa. "Well, ito lang naman. Samahan mo ako later sa bar."

1832 Ang ganda ng sinag ng araw na siyang tumatagos sa pagitan ng mga puno dito sa Calle Narra. Ang daanan na ito ang nais kong lakaran sa tuwing umaga at dapit-hapon. May mga nakatanim na puno ng Narra sa gilid ng daanan na siyang nagsisilbing silong mula sa sikat ng araw o kung maaari ay sa ulan. Ang mga sanga rin ay parang nagsisilbing arko na lalong nagpaganda sa daanan na ito. May nakatanim na puno ng Narra hanggang sa mapunta sa plaza.

Ito lang ang araw na makakapagpahinga siya kasama ang mga ito. Nag-aalala si Luke sa kanila noong una pero pinaunawa niya ito na mas maalam siya sa ganitong bagay. He had parties before. Nakaranas din siyang mag-picnic, maligo sa dagat at mag-bar. He knew what fun is. Hindi niya lang ito ginagawa sa ngayon. He's not a boring person. "Yey! Okay, so ano na po ang gagawin natin?" Nagtatalon si Tanya, masayang nakatingin sa mga gamit na kanilang inihanay sa lalagyan. "We'll play hide and seek!"

Nararamdaman kung hinalikan nya pa ako sa noo bago ako tuluyang nakatulog. To be continued.. _______________________

Kaya hindi sila nahirapan na dumaan sa likod kasi wala naman itong bakud. The shortcut that Puferto was talking about is a foot of a tall mountain filled with tall trees. Even though the sun rises up with quite delightful heat, the path is shaded by those trees kaya hindi sila naiinitan. Sa mga matatayog nitong mga puno, may mga ibon na nagsisikantahan, simoy ng hangin na pilit pumapasok sa loob ng kagubatan, at pinagmulan ng mga halimuyak ng mga tuyung dahon na maladagat sa paligid.

Nahulaan ko lang noong makita ang mga puno na ginagawa nilang panggatong sa fireplace. Mahina ang patak kanina dahil puro puno sa kakahuyan. Pero nang makalabas kami'y sobrang lakas na pala ng ulan. Tinakbo niya ang pagitan namin sa isang puno habang karga ako. Napatili ako at mahinang natawa dahil basang-basa na kami ng ulan bago pa makarating sa kubo na nasa likuran ng malaking puno.

Nakakainis. Padabog niyang sunod dito.

Pero ngayon ay tila may oras siyang samahan ang babae niya. Ibinaling ko ang tingin ko palayo. Ang mga pangarap ko noon… ngayon ay ang ibang babae ang nakakaranas. At kahit itanggi ko alam ko sa sarili kong imposibleng hindi ako masaktan. "What are you looking at?" tanong ni Senyor Roman. Ibinalik ko ang tingin ko sa kanya at bahagyang ngumiti. “Maganda po kasi ang mga bungas ng Narra ngayon.”

“Kakaiba ang lahat ng tao dito. Mababa ang IQ, mahina ang katawan, at masama ang vibe. Kailangan ko na talagang umalis. Hinding-hindi ako mamamatay kasama ang mga taong ito, lalo na at hindi maganda ang trato nila sa akin.” “Well, okay naman siguro ang mga magulang ko,” dagdag ko sa aking sarili, habang palihim na sumusulyap sa mga magulang ko, pareho silang nakatingin sa akin ng nag-aalala. “Hindi pa ako sigurado. Kailangan kong patuloy na mag-obserba.” Lumambot ang titig ni Natalie at ngumiti siya na naging dahilan para hindi gumanda ang pakiramdam ko. “Yunice, nakilala mo na ba si Dory noon?”