Novel & Cerita Puno Ng Narra

Napansin niya ang isang kawaksi na mukhang papaalis, naisipan niyang tawagin ito sandali at bumalik naman ito sa loob at dali-dali niya itong sinalubong. "Saan po ang punta ninyo, manang?" tanong ni Norain sa kawaksi. "Pupunta po ako ng palengke ma'am, paubos na rin kase ang stock nating pagkain kaya kailangan ko nang mamalengke, baka kase pagalitan na naman kami ni senyorita Aia," napayuko ang naturang kawaksi. Biglang nagliwanag ang kaisipan ni Norain.

kwento nito. Binalik ni Leonna ang tingin sa harapan, at nagpatuloy sa pagkwe-kwento gamit ang mahinahon at malamig na boses. "Nong sumali ako sa grupo nila ay marami akong natutunan. 'Don ko rin narealize na sa mundo pala na ginagalawan natin ay mas mabuti ng may alam kesa maging mangmang at hanggang sigaw lang kapag nasa punto ng panganib.

seryosong sabi ng matanda sa nars. Napakamot sa ulo si Nars Malena at nag-isip. “Kung hindi ako nagkakamali, malapit lang iyon sa pinapagawang building ng Don. Malapit lang din dito sa Villa natin, madam,” sagot naman ni Malena.

---PATALASTAS MUNA--- This is it, pancit! Hanggang sa Ending na po ito. Iba-iba po ang opinyon niyo kaya kahit ano man ang kahinatnan nitong kwento, inaasahan ko nang may matutuwa, merun ding hindi. Kaya pasensya na po, I’ll do better next time.

“O-Oo, Uno…” Putok na ang liwanag sa kalangitan senyales ng pagsisimula ng panibagong umaga. Doon si Nero nagpalipas ng buong magdamag sa sirang kubo. Pinagninilayan kung ano ang dapat niyang gawin. Ililihim na lang ba niya ang nangyari? Paano kung magsumbong si Charlotte sa kanyang ama? Ano na ang gagawin niya? Nilalamon din siya ng konsensya niya. Kung sasabihin niya kay Uno ang lahat, mabibigyan ba siya nito ng payong kailangan niya? Gumulo pa lalo ang isip niya.

tanong ng malaking tao. “Paano mo nalaman? At hindi ko pa alam na may lahi akong Sarano, Pinoy po ang Mama ko.” “Nababasa ko ang hinaharap at kahapon ng isang nilalang, at alam kong may lahi kang Sarano at malamang hindi mo alam.” Hindi naman makapagsalita si Naro sa natuklasan tungkol sa pagkatao niya.

Dorryn's Point of View Nakarating kami sa harapan ng mansion at parang kusang napahinto ang mundo ko sa mismong sandaling iyon. Tumambad sa akin ang napakalawak na bakuran, ang matatayog na haligi, at ang engrandeng disenyo ng bahay na tila hinugot mula sa isang panaginip na hindi ko inakalang mararanasan ko sa totoong buhay. Umunang lumabas si Nando ng sasakyan, ang presensya niya ay kasing tibay ng marmol na bumabalot sa buong lugar, at agad niya akong inalalayan palabas na para bang ako ang pinakamahalagang bagay na kailangan niyang ingatan.

San kaya nagpunta 'yun. ///////

--- Gabi-gabi, nagtitipon sila sa wooden chalet na may fireplace. Si Nanay Rina nagkukwento ng kabataan niya sa probinsya. “Noon, wala pang ganito. Laruan namin tansan at bato lang.” Kate laughed. “Vintage toys, Nanay!” “Vintage ka diyan!” sagot ni Nanay, natawa rin. Naglaro sila ng board games. Sa Snakes and Ladders, si Callyx ang nanalo. “I’m the champion!”