Pío Del Pilar の小説・ストーリー

"Nalalapit na araw ng aking paglisan. Ikaw sana ang gusto kong maging susunod na hahawak ng susi. Sa iyo ko ipagkakaloob ang katungkulan." "Aling susi ang tinutukoy mo, Padre Jose?" Naguguluhan si Padre Mauricio. Magta-tatlong taon na silang magkasama sa simbahan ng Villapureza pero ni isang banggit man lang tungkol sa kahit anong posisyon sa simbahan, wala sa kanyang sinasabi si Padre Jose Epifañia. Mabait ang pakitungo sa kanya ng Kastila pero may pakiwari si Padre Mauricio na hangga't maari gustong solohin ni Padre Jose Epifañia ang pangangasiwa sa simbahan at mga gawain sa parokya. Alalay lang ang tingin nito sa katulad niyang Pilipino at walang halong banyaga ang dugo.

What if palamigin ko, masyado kasi siyang hot. Madaling mainip si Padre Tiago kaya naman hindi dapat siya pinaghihintay sa mga bagay na dapat mangyari. "Bababa na po ako," tugon ko naman. Pagkababa ko ay saka ako tumingin sa karatula ng aming pagbibilhan. Rodeo Products and Equipment. Napalunok ako nang makita ko iyon. Saan mag-ro-Rodeo si Padre Tiago?

Sobrang lakas nang kabog ng dibdib ko. Nakahinga lang ako ng maluwag nang makalayo na kami sa simbahan. “Naku, Pilar, Kidnapping ‘tong ginawa natin,” sabi ni kuya Notnot, alam kong kinakabahan rin siya. Sino bang hindi? “Makukulong tayo nito.” Nilingon ko sa likuran ang walang malay. Mag-iisang oras na kami sa biyahe ngunit hindi pa rin siya nagigising. Mukang napalakas ang hampas ko.

Pinakita niya sakin ang isang one fourth shit of paper, “May himala, naka-9/10 ako sa Math!” “Sus tyamba lang yan,” pang-aasar nung kasama nilang lalaki. Tumayo siya nag deretso at nilahad ang kamay sa harap ko, “Ako nga ho pala si Rogelio Angelo Del Pilar, Rogel for short kaya po magbutingting, magbuhat at tumakbo nang mabilis, kaya kung may kailangan ho kayo wag kayong mahihiyang tumawag, magbayad nga lang po nang sapat na halaga.”

ni Maximo Asuncion, ang pinuno ng mga tulisan sa Bundok Agiw---ang isa sa dalawang pinuno sa San Bernardo maliban kay Mino Kwang. Pagkakita ni Ato sa kanila, agad naman niyang sinalubong at binati ang nakilalang matandang lalaki na siyang nanguna sa nilalakad ng pangkat na iyon. Niyakap ko ang aking unan. Nagsimula nang maglakad sina Padre Mariano at Donya Juana patungo sa entrada ng capella. Nasa likuran naman nila at sumusunod, ang dalagang alila ng donya. Nang gulat na gulat na nakaharap sa kanya ang dalagita, nakita ni Sergio ang ninakaw nitong mangga na nasa kamay nito na halos ubos na ang laman. "Kung iyan ang gusto mo, Carmela, ay magpahenga muna tayo. Mataas pa naman ang araw na" pa

Ang coordinator ay nagbigay ng huling senyas sa mga lalaking may hawak ng hawakan ng pinto. Bumukas ang pinto ng simbahan nang dahan-dahan, at ang unang bumungad sa akin ay ang mahabang aisle na pinaliligiran ng mga maliliit na ilaw at mga sunflowers. At sa pinakadulo ng altar, nakatayo si Jeriel, seryosong nakatitig sa akin habang ang kaniyang mga mata ay unti-unting nagluluha sa unang pagkakataon na makita niya ako sa aking white dress.

“Huwag ka na ring magtaka kung bakit Maximo na lang ang tawag ko sa kanya.” “Siya mismo ang nag utos.” Napatingin ako sa kanya. “Ha?” Tumango siya. “Ayaw niyang tinatawag ko siyang Senyorito.” Hindi ko alam kung ano ang mas nakakagulat. Ang tawagin niya si Maximo sa pangalan o ang mismong si Maximo pa ang nag utos nito. “At may isa pa akong aaminin.” Huminga siya nang malalim bago bahagyang ngumiti. “Ako talaga ang pinaka pinagkakatiwalaan ni Maximo rito sa bahay.”

Si Marga naman ay nakasuot ng jumper at si Derrick ay nakasuot ng reap jeans, black polo na short sleeves, at saka itim na sapatos. Ilang minuto din ang binyahe nila mula sa hotel papunta sa Fort Pilar. Pagbaba pa lamang nila ng sasakyan ay kitang-kita na mula sa kanilang kinatatayuan ang napaka lawak at napaka gandang shrine. Para din itong isang simbahan ngunit open air dahil nagmimisa din daw dito madalas. Nagtatakbo si Marga sa bawat sulok nito at natutuwa namang pinapanood siya ng ina. Trivia: Fort Pilar was built by the Spaniards in 1635 and was named in honor of Nuestra Señora del Pilar, patroness of Zamboanga.

Siguro dahil sa sobrang kaba kaya nawalan ako ng malay. “You can call me Matheo, Ma’am. Isa ako sa mga tauhan ni Mr. Villarama—ang lalaking nakasama niyo sa abandonadong building.” Parang biglang humigpit ang dibdib ko. Ibig sabihin… nandito nga ako ngayon sa poder ng lalaking ‘yon?