Qui Vivra Verra Novels & Stories

Hindi ko kasi maintindihan! Natatakot ako na maiwan. Natatakot ako na mawala siya sa’kin. Natatakot ako na pagdating ng panahon ay kunin din siya sa akin. I didn’t know he had this kind of world—like he’s walking on the edge of a cliff, with no certainty of when he’ll survive. “I do. I trust you. I just don’t want you to become part of the darkness I live in as much as possible. You were the only good thing I had. You still are.”

' tanong ko sa isipan ko. Pagod na pagod na ako at natutuyo na rin ang bibig ko. Hindi ata Live Suicide ang tatapos sa buhay ko, kundi mamatay pa ata ako sa kapaguran at dehydration bago pa man ako makapunta roon. Wala bang pa last sapper ang Live Suicide or marangyang helicopter ang maghahatid sa akin papunta roon sa lugar? Hindi 'yong dadaan ka pa rito sa napakahirap na route, masyadong tagong-tago, e. Mamamatay ka na nga lang, papahirapan ka pa. What a life!

" It'll eventually come out. I'm sure If we start a storm, there will be typhoons. " " I'll think about what you said today. " sabi ko. " Very much appreciated." " Goodluck on your second Life Vivienne." Sabi ko at nang paglingon ko ay wala na sya. " Vivienne, I'm glad you're alive." Sabi ko sa Veranda habang nakatingin sa mga bituin.

galit na sigaw nito. Lumingon Ako rito at kita sa kaniyang itsura at panlalaki nang kaniyang Dalawang mata ang pagka bigla."Ako lang naman ang Asawa na muntikan mo ng patayin! But guess what? I'am alive at hindi mo pa oras para sumaya sa piling nang aking Asawa, Vira!" "May lahing Pusa ka ba? Ang tibay mo rin ah! Pero huwag kang mag saya dahil pagsisisihan mo ang pagbalik mo sa buhay ni Zeb! Sa buhay namin!"

Pero sa nakikita niya kay Jasmin, hindi niya nakikita ang mga katangian na iyon. Kumamot siya sa batok. "Sigurado na ho? Pero kung may dadating pa pong iba, eh di why not." "Ikaw talagang bata ka, umayos-ayos kana sa buhay. Thirty-six kana, hindi ka na bumabata apo. Bago man lang sana ako mawala sa mundong ito, ay gusto kong masilayan ang magiging apo ko sa tuhod sa'yo. Aba naman, nag-iisa kitang apo, kaya ikaw lang ang inaasahan ko."

Dahil mas mabuti na ang walang lamang utak kaysa walang laman ang tiyan. Pakiramdam ko, masyado ng mahirap mabuhay sa mundo... ang daming demand. Nakakalimutan na natin kung paano mabuhay. The plan is to live life... not just to breath. Napatingin ako sa pinto nang may kumatok. "Lux, may sulat para sa iyo," sabi ni Nina. Agad akong nagpunas ng luha at pinagbuksan siya ng pinto. Kinuha ko lang ang letter at saka sinara ang pinto. Ilang araw na akong iyak nang iyak dito. Hindi makatulog nang maayos. Napapanaginipan ko lahat ng ginawa niya. Naririnig ko bawat halinghing niya. Mababaliw na ako rito.

“Maaaring kayang buhay pa ang iyong ama?” “Anong nasa isip mo? Kung meron kang kapaki-pakinabang na masasabi sa akin, marahil, maaari kitang hayaang mabuhay.” Sino ba sa mundong ito ang hindi pahahalagahan ang kanilang buhay? Lumala ang hangaring mabuhay ni Frank nang marinig ang proklamasyon ni Alex.

Sa init ng palad niya, ramdam ko ang pagiging sinsero nito. “Learn to live, Claire— to live and not to barely survive.”

"V-vyelle-" "I- I just want to live my life Xyn. Just kill me so I could rest in peace. I-i just want to live Xyn. I-i just want to be free kaya parang awa Mo na kung papatayin mo Ako Ngayon pasasalamatan pa kita." Kung ikukulong niya Ako rito, mas mabuti pang mamatay nalang Ako. "V-vyelle- I am s-sorry"

RENATA DECEMBER 2023, GERMANY Sabi nila; You only live once. Pero para sa akin, pangalawang buhay ko na ito. Masaya na malungkot. Masaya; dahil nabigyan ulit ako nang pagkakataon na mabuhay pagkatapos kong mamatay. Malungkot; dahil ilang beses din tinangkang bawiin ang pangalawa kong buhay.