Qui Vivra Verra Novels & Stories

Hindi ko kasi maintindihan! Natatakot ako na maiwan. Natatakot ako na mawala siya sa’kin. Natatakot ako na pagdating ng panahon ay kunin din siya sa akin. I didn’t know he had this kind of world—like he’s walking on the edge of a cliff, with no certainty of when he’ll survive. “I do. I trust you. I just don’t want you to become part of the darkness I live in as much as possible. You were the only good thing I had. You still are.”

' tanong ko sa isipan ko. Pagod na pagod na ako at natutuyo na rin ang bibig ko. Hindi ata Live Suicide ang tatapos sa buhay ko, kundi mamatay pa ata ako sa kapaguran at dehydration bago pa man ako makapunta roon. Wala bang pa last sapper ang Live Suicide or marangyang helicopter ang maghahatid sa akin papunta roon sa lugar? Hindi 'yong dadaan ka pa rito sa napakahirap na route, masyadong tagong-tago, e. Mamamatay ka na nga lang, papahirapan ka pa. What a life!

" It'll eventually come out. I'm sure If we start a storm, there will be typhoons. " " I'll think about what you said today. " sabi ko. " Very much appreciated." " Goodluck on your second Life Vivienne." Sabi ko at nang paglingon ko ay wala na sya. " Vivienne, I'm glad you're alive." Sabi ko sa Veranda habang nakatingin sa mga bituin.

galit na sigaw nito. Lumingon Ako rito at kita sa kaniyang itsura at panlalaki nang kaniyang Dalawang mata ang pagka bigla."Ako lang naman ang Asawa na muntikan mo ng patayin! But guess what? I'am alive at hindi mo pa oras para sumaya sa piling nang aking Asawa, Vira!" "May lahing Pusa ka ba? Ang tibay mo rin ah! Pero huwag kang mag saya dahil pagsisisihan mo ang pagbalik mo sa buhay ni Zeb! Sa buhay namin!"

“ Habang ako ganito parin, hamak parin.” “What do you mean?” “Walang pagbabago, parang straight line lang na hindi gumagalaw, walang pagbabago sa buhay ko, ewan ko ba pero ayos na rin ito, kase payapa naman ang buhay ko kahit papaano.” “Masaya ka naman ba?” bigla niyang tanong at hindi ko iyon masagot ng maayos. Masaya nga ba ako ngayon? Masaya nga ba ang buhay ko simula ng naghiwalay kami ni Lance?

Nicole "Ang bilis mo namang maglakad, kala mo naman talaga tatakbo ang gym." "Kapag napuno na yung gym, wala na tayong mauupuan. Tatayo tayo habang nanonood?" Naiinis na saad niya kay Jemalyn at mas binilisan pa ang paglalakad. Bagal-bagal kasi nitong gumayak, nagpapaganda pa kala mo naman talaga may jowa.

Pagod na Rin Ako sa Buhay ko. "Vyelle"

alive. ***

Buhay. ** End of POV