Quotes About Blame Novels & Stories

Prologue When life brings you down. What will you do? You will blame yourself and take all the responsibility that has been given to you? Or You will blame God for all the pain that you have encountered in your life? But for Lilie De Vega, she blames herself, because she knew to herself that she deserved it. She deserves the pain, the misery, she deserves everything that happened to her. After all the self-doubt, pain, the misery that she had encountered, she became senseless. For her, no one will save her.

“I don’t know, Javier. Pakiramdam ko dahil sa akin kung bakit nangyayari ang lahat ng ito, kung sana ay hindi ako dumating sa buhay ninyo, hindi na sana magkagulo ng ganito—” “Hey, hey…what are you talking about? Bakit mo sinisisi ang sarili mo? Wala kang kasalanan, hindi mo ginusto ang nangyayari ngayon, okay? Don’t ever blame yourself dahil naging biktima ka rin,” pag-aalo ni Javier.

He nodded at ang huling sinabi niya bago siya matapos kumain ang mas lalong nagpalito sa isip ko. "Don't trust too much to the people around you, Bliss because you don't know what their true color is."

“I think I love him already, Ava. I’m sorry, hindi ko alam kung bakit pero naramdaman ko nalang and I want to hate myself pero anong magagawa ko? Mahal ko siya! Hindi ko alam kung kailan pero naramdaman ko na lang.” I cried in Ava’s arms habang hinihimas niya ang likod ko. “Hindi mo kasalanan ‘yan, Blanca. Tao pa rin tayo, may puso at damdamin. Hindi kasalanan ang magmahal so don’t blame yourself. Kung ako lang ang masusunod, ayaw ko sana, kasi ayokong masaktan ka.” Napatango nalang ako. Alam ko naman kung paano ang samahan ng Amor Quatro at hanggat maari ayaw namin na may masaktan sa bawat isa.

Maybe that explains kung bakit nasasaktan ako na marinig mula sa bibig ni Ampa na hindi dapat nangyari sa amin 'yun, na malaking pagkakamali lang. [How do you want me to take responsibility sa nangyari sa atin? I can't just tell you to forget about it...] "No. Let's forget about it. Gusto kong grumaduate, ibaon natin sa lupa ang nangyari, it could be both dangerous for us 'pag may nakaalam na iba. We were both to blame after all." Natahimik na naman siya sa kabilang linya na parang nag-iisip ng isasagot...

Gaya ni Dal ay trauma rin ang naranasan niya. "I'm sorry, Wife." "Hindi ba pinag-usapan na natin ito? Na huwag tayong hihingi ng sorry sa isang bagay na hindi naman natin ginawa?" Kita ko na naman ang lungkot sa kaniyang mga mata. "I know, but I can't stop blaming myself." Mabilis ko siyang hinalikan sa labi. "Stop blaming yourself. Hindi naman natin ginusto ang lahat. Kung may dapat man tayong sisihin dito, si Caitlyn iyon."

bulyaw ko at padarag na tumayo dahilan ng paglikha ng ingay ng silyang muntik matumba. Natigil siya matapos marinig ang sinabi ko at bahagyang umawang ang kanyang bibig. Wala na akong pakialam pa kung may mga kasama kami rito na nakakarinig sa pagtatalo naming mag-asawa. I don't give a damn care about it! The pain of being blamed is a f*ck. Ako na ngayon ang masama at literal na kontrabida, tingin na sa akin ay makasarili at wala nang pakialam.

Matagal siya bago nakasagot. " If dumating ang panahon na masaktan kita o magkasakitan tayo, I will always willing to take all the blame. You know why? Walang kamali-mali sayo, lahat sayo ay tama at maganda kaya kung magka-problema man— ako at ako lang ang may kasalanan. Hinding-hindi magiging ikaw!" Tila ba napaka makahulugan na sabi ni Azul sa akin. Imbis na alalahin ay yumakap na lang ako sa huli na ginantihan naman niya ng isang mainit at mapang-angkin na yakap, para bang ayaw niya akong makakawala, pakawalan o makuha ng iba mula sa kanya.

“It’s not your fault. Hindi mo naman alam at inaasahan na magiging miyembro pala ng Golden Circle ang kaibigan mo. Don’t blame yourself on everything.” “He’s right, Leopold. Nothing’s your fault and no one is blaming you. It’s his fault. Palagi mong tandaan na hindi na siya ang Bart na kaibigan mo. Kung mabibigyan siya ng pagkakataon ay nasisiguro kong kaya ka niyang patayin ng walang alinlangan, so you better do the same,” ani Julie. Saglit na napaisip si Leopold. Kaya nga ba niyang kalimutan na lang ng ganoon kadali ang mga pinagsamahan nila ni Bart?

At bumaling siya dito. "You don't have to worry, I don't blame anyone for what happened, wala kayong kasalanan because you can't control what's going on in their minds, so please stop blaming yourself" naalala niya si Lexus na ganun din sa kanya kaya naman siya ang nakokonsensiya. Craig smile"thank you" She smiles back at bumaling ito kay Lexus at nakipag fist bump. "Good luck bro" Craig smile.