Quotes About Distance Novels & Stories

Bahagya nitong inangat ang dalawang kilay habang binukas-sara ko naman ang mga mata ko. Siguro’y ilang segundo rin ang lumipas bago siya napilitang magsalita imbes na daanin ako sa nonverbal cues na obviously ay ‘di ko makuha. "How can we effectively collaborate if you're seated so distant?" Nasa magkabilang dulo kasi kami ng lamesa, marahil ay nasa sampung upuan ang pagitan. “Wala po bang ibang darating?” Masyado kasing malaki ang kwartong ito para sa dalawang tao. Kaya sinadya kong magbigay ng distansya sa pagitan namin.

“Paano ko haharapin ang buhay na wala ka? Paano ko tatanggapin na aalis ka para mag-isa ka lang?” Hindi ako nakasagot. Hindi dahil hindi ko alam ang sagot, kundi dahil alam kong kahit ano pang sabihin ko, masasaktan pa rin siya. At ako rin. “Minsan kailangan natin ng distansya para makita natin kung ano ang talagang mahalaga,” sabi ko sa wakas, pilit pinipigilan ang panginginig ng boses ko.

Napapikit ako. Dahil totoo. Kung maririnig ko ang boses niya ngayong gabi, baka lalo akong hindi makatulog. Baka lalo kong maramdaman na ang distansya ay hindi sapat para patayin ang bagay na unti-unti nang humihinga sa pagitan namin. Oo, sagot ko. Mas mahirap. Matagal kaming hindi nag-message.

Sinabi ng isa sa kanila, “Senior, dapat ba nating panatilihin ang distansya natin? Baka sakaling madiskubre nila tayo.” “Imposible,” sinabi nang kumpiyansa ng senior. “Ang taas natin ngayon ay dalawang daang metro at halos isang libong metro ang layo nila sa atin. Sa ganitong distansya, wala silang maririnig na kahit anong tunog o makikita na kahit ano. Kahit na may tao sa ilalim natin at tumingala sila, hindi nila tayo makikita!” Akala ng ninja na pinuno na walang butas ang plano nila, pero hindi niya inaasahan na nadiskubre na sila ni Charlie.

Hindi pipilitin, hindi hihigitan. ⸻ Unang Bagay na Natutunan Natutunan ko na ang pagmamahal sa distansya ay hindi tungkol sa pagsunod sa oras. Hindi rin ito tungkol sa pangakong lagi kang tatawag. Ito ay tungkol sa respeto sa growth ng isa’t isa. At sa bawat araw na dumadaan, mas nararamdaman ko na may puwang kami sa puso ng isa’t isa kahit walang pisikal na presensya.

“Kasi dito, kahit gaano ka kalayo sa city, kitang-kita mo pa rin lahat. Pero hindi mo na ramdam ‘yung ingay. Parang… you can watch everything from a distance, pero hindi mo kailangang sumali sa gulo.” Napangiti si Veronica. “Para kang nagfi-philosophy sa kalagitnaan ng gabi.” Tumawa si Eros. “Sorry, napasarap lang. Pero totoo, e. Minsan, ‘yun ‘yung kailangan natin—‘yung distance para mas ma-appreciate natin lahat.” Tahimik lang siya, pero may kurot sa puso niya. Totoo ‘yung sinabi ni Eros. Minsan, kailangan mo lang talagang lumayo para makita mo kung saan ka na talaga.

“Wala pa ‘kong napagsabihan. Sa ‘yo pa lang, Mom. Kami pa lang din ni Poppy ang nakapag-usap tungkol dito. I don’t know kung binanggit na niya kay Mr. Herald, pero plano ko na rin kausapin ang daddy niya. Hahanap lang ako ng tiyempo.” Mom’s gaze softened, but there was an edge of sadness in her eyes. “Faith, anak, sigurado ka bang ito ang gusto mo? Sometimes distance can change our perspectives, but it doesn’t always mean we should give up. Kung nagkaroon kayo ng problema ni Poppy habang malayo siya, puwede n’yo naman pag-usapan para ayusin at hindi na humantong pa sa ganito.”