Novel & Cerita Distancing Yourself Quotes

Hinatid siya ni Kenneth hanggang labas ng apartment niya. "I wanted you to be happy Thea, so if that guy will make you happy then I will let you.. but you have to save something for yourself., I suggest you to leave and think more because it's your heart" Napatigil siya sa paghuhubad ng seatbelt at napalingon siya kay Kenneth but Kenneth just smile at her sweetly just like a good friend. "I don't think running away from problem makes it better" "I'm not telling you to run away from your problem, what I'm telling you is you need some space to think., Sometimes distancing your self is not running away from problem,. It's more on self reflecting process "

Huminga siya ng malalim at napahawak sa kaniyang noo, “Distance yourself to him not unless you want to harm and drag him down.” Hindi na niya ako hinayaan na sumagot, tinalikuran niya ako at iniwan na tulala doon at walang magawa para ipagtanggol ang sarili ko.

Ang aking instincts ay sumiklab, nagbabala sa akin na panatilihin ang aking distansya at protektahan ang aking sarili mula sa karagdagang pinsala. "Anong gusto mo, Stanford?" bulalas ko, humakbang paatras. "Sinira mo na ako, sinira ang career ko, at iniwan ako ng wala. Wala na akong dapat pagsamantalahan. Gusto mo na ba akong patayin ngayon?" "Wag mong sabihin yan." Umabot siya para hawakan ang mukha ko. Itinulak ko ang kamay niya palayo. "Umalis ka. Huwag kang lalapit. Umalis ka dito, Stanford, bago pa ako tumawag ng mga pulis."

Hindi ko kaya— Hindi. Hindi ko dapat isipin yun. I need control. I need walls. I need distance. Pero sabi ng utak ko: Hayaan mo siyang umalis. Sabi naman ng puso ko: Hanapin mo siya, tanga. Ayoko makinig sa puso ko. Kaya pumunta ako sa labas, telling myself na gusto ko lang siguraduhin na malayo na siya, para hindi ko na siya makita.

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

“Wala kang dapat na gawin. Alangan namang sabihin mo kay Tita na mayroong nangyari sa inyo at ng mapapangasawa niya. The best thing you can do now is to distance yourself from him.” Hindi siya makasagot. Alam niya kasi sa kanyang sarili na hindi niya ‘yon magagawa. Aiden is such a temptation. Kahit anong distansya niya rito, sadyang paglalaruin ng tadhana ang kanilang buhay.

Napasimangot siya sa imahinasyon niya. Pinitik ni Eleuthera ang mga daliri nang matauhan siya at makapagisip ng palusot. "Limang metrong layo mula sa akin ang panatilihin mo, ayaw ko ma-issue sa pamilya ko. Keep your distance," supladang bilin niya. Ngumiti siya sa lalaki bago tinuloy ang paglabas. Naiwan sa loob si Zayn Eros na may imaginary question mark sa ulo.

litanya ko habang masama ang tingin sa kanya. I’m trying to compose myself. Para kasi akong matutunaw sa tinging ipinupukol n’ya sa akin at lapit ng katawan naming dalawa. “Kasalanan mo kung bakit ako nagkakaganito.” “Ako pa talaga?!” “I want to distance myself to you but you keep pulling me back, Tabitha.” Seryoso n’yang pahayag. “Buo na ang desisyon ko nun na lumayo sa’yo pero hindi ka lang makulit, mapang-akit ka pa.”

Hindi rin dahil ayaw ko sa kanya. Pinili ko ito. Pinili ko ang distansya para protektahan siya. Para protektahan ang sarili ko. Para hindi maulit ang mga nakaraang gabi ng tensyon at galit. Ngunit sa bawat sandali na naroon ako sa sofa, ramdam ko ang kanyang presensya kahit sa distansya. Kahit na hindi niya alam, naramdaman niya rin. Ang pagkakaintindihan ay hindi lagi sa salita. Minsan, sa katahimikan, sa distansya, sa mga simpleng kilos… doon natin natutunan ang tunay na koneksyon.

sabi ni Jarred, ang boses ay may kalakip na lakas, ngunit sa mga mata ni Veronica, may nakatagong pangarap na tila hindi pa natutugunan. At sa mga salitang iyon, naging malinaw ang isang bagay: Ang distansya ay isang paraan ng paghahanda. At ang bawat hakbang na kanilang tatahakin ay hindi para pagtakpan ang mga tunay na damdamin, kundi upang makita kung paano pa nila mapapalalim ang koneksyon sa kabila ng kontrata—at sa huli, ng mga pag-aalinlangan na maaari nilang iwanan.