Distancing Quotes Novels & Stories

Sa bawat pag-ikot ng tadhana, tila may mga papel tayong kailangang gampanan. Minsan, tayo ang bida; madalas, tayo ang tagapanood. Pero ang pinakamasakit na papel ay ang maging isang estranghero sa buhay ng taong dati ay naging mundo mo. Ang distansya ay hindi lang sinusukat sa kilometro, kundi sa mga salitang hindi na masabi at sa mga pusong unti-unti nang nagiging bato.

"Ang distansya na tinutukoy ko ay kasama ang interaksyon sa pagitan natin, hindi lang pisikal na distansya." "Masyado kang maraming hinihingi, magising ka, hindi ako ang kasamahan mo na maaari mong manipulahin." Binawasan ni Haven ang distansya sa pagitan nila, hindi alintana kung maraming mata ang nakatingin sa kanila, pati na rin sina Boby at ang pinuno ng tribo na naglalakad na hindi kalayuan sa kanila ay nakatingin din.

“Eh hindi ba magkasama naman tayo nitong mga nakaraang linggo?” “Tanga! Ang sinasabi kong distansya ay hindi ‘yung nakikita sa mata… Sige na, bye-bye na.” “Bye-bye…” Saglit napaisip si Mia sa sinabi ni Nicholas—na ang tunay na distansya ay hindi pisikal… at napangiti siya sa pangalawang pagkakataon.

“Focus. Work. That’s all.” Pero kahit na nagbukas ako ng files at nag-scroll, hindi ko mapigilan ang titig nila sa akin—isang silent battle ng dalawang lalaki, at ako ang nasa gitna. Napahinga ako sandali at bumulong sa sarili ko: “Keep it professional. Keep it safe. Keep it… distance.” Pero alam ko, sa bawat minuto na naglalakad sila sa paligid ng desk ko, sa bawat tingin nila sa akin, ang distansya na gusto kong ipanatili ay unti-unting natutunaw.

“Paano ko haharapin ang buhay na wala ka? Paano ko tatanggapin na aalis ka para mag-isa ka lang?” Hindi ako nakasagot. Hindi dahil hindi ko alam ang sagot, kundi dahil alam kong kahit ano pang sabihin ko, masasaktan pa rin siya. At ako rin. “Minsan kailangan natin ng distansya para makita natin kung ano ang talagang mahalaga,” sabi ko sa wakas, pilit pinipigilan ang panginginig ng boses ko.

sabi ni Jarred, ang boses ay may kalakip na lakas, ngunit sa mga mata ni Veronica, may nakatagong pangarap na tila hindi pa natutugunan. At sa mga salitang iyon, naging malinaw ang isang bagay: Ang distansya ay isang paraan ng paghahanda. At ang bawat hakbang na kanilang tatahakin ay hindi para pagtakpan ang mga tunay na damdamin, kundi upang makita kung paano pa nila mapapalalim ang koneksyon sa kabila ng kontrata—at sa huli, ng mga pag-aalinlangan na maaari nilang iwanan.

Sinamaan siya ng tingin ni Samantha: "Mr. Reverio, pakiusap naman, panatilihin ang saktong distansya ng magkakilala." Nanatiling kalmado at seryoso si Lucien: "Mahal ko, ang distansya lang nating dalawa ay walang puwang. Bukod dito, naging masyado na tayong malapit kagabi para sa distansyang sinasabi mo."

“After… everything.” “I didn’t think I needed to,” sagot ko. “You disappeared,” sabi niya. “I chose distance,” sagot ko. “There’s a difference.” He smiled slightly. “There always is with you.” Hindi ko alam kung papuri ba iyon o obserbasyon lang. “I’m trying to respect that,” dagdag niya. “The distance.” “Good,” sagot ko agad. “But,” sabi niya, nag-aalangan, “it’s hard.”

“At ayokong maging dahilan ng pagbagsak mo.” Lumapit siya sa bintana, nakatingin sa labas na parang may hinahanap na sagot sa dilim. “Liza,” sabi ko, sinusubukang kontrolin ang boses ko, “makinig ka sa akin.” “Makikinig ako,” sagot niya. “Pero aalis ako.” Parang may sumabog sa dibdib ko. “Aalis?” ulit ko. “Pansamantala,” dagdag niya agad. “Maglalabas ako ng statement. Distansya. Para humupa ang ingay.”

mahabang litanya ng ex ni Theo kaya na nagpapantig ng tenga ko. “Why would he care for someone, especially his ex? Hindi mo ba alam ang salitang distansya? Kung wala na kami edi sana hindi ako hinahabol ng Cady mo diba?” naiiritang wika ko sa ex ni Theo kaya napababa na ito sa kotse.