Quotes About Distance Novels & Stories

Ang kanyang karera, ang kanyang mga ambisyon, lahat ay bumalik. "Napuyat ako kagabi kausap ang kapatid mo sa telepono, at ngayon ay hindi ko na maidilat ang inaantok kong mga mata." Napabuntong-hininga si Ben, "Mahirap talaga ang long- distance relationship. Mas pait pa ang lasa kaysa sa kape na iniinom ko ngayon. Araw-araw lang siyang may oras para sa tanghalian; hanggang ala-una na lang ako para tawagan siya."

Kahit pa may naiisip na akong dahilan. "Next time, let's try not to be so close. We need a distance or else I'll lose my damn control," aniya.

dagdag ko, pilit pinapagaan ang boses. Hinawakan niya ang kamay ko. “You don’t have to get used to it,” sabi niya, malumanay ang mga mata. Napatingin ako sa kanya. “Why?” “Because I’m still going to be here,” sagot niya, marahang hinihimas ang kamay ko. “Distance doesn’t erase anything,” dagdag pa niya. “Sometimes it changes things,” sagot ko, napabuntong-hininga.

Sanay na siyang paulit-ulit na tinatanggihan at itinatanggi, pero mas nasaktan siya na marinig dito ang ganoong salita na para bang hindi siya karapat-dapat at mas mainam na layuan na lang. "Kung ganoon... layuan mo ang distansiya sa pagitan nating dalawa." Ngumisi siya, pilit na tinatago ang kirot sa dibdib niya. "Dahil kapag nahulog ka sa akin, hindi lang buhay, pangarap, at reputasyon mo ang masisira... ayaw kong sabihin na pati puso at ulo mo, pero parang gano'n na nga." *****

The afternoon sunlight slowly filled the living room. Somewhere across the ocean... Liam was probably preparing for another flight. And here I was... Finally breathing a little easier. I silently whispered to myself. "Maybe love isn't measured by distance." "Maybe it's measured by the effort two people make to find each other despite it." Behind me, DC crossed his arms and smiled. "Ano'ng iniisip mo?" Napangiti ako habang tumingin sa kanya. "Iniisip ko lang..."

"Oras na para matulog." Habang paakyat ako ng hagdan, hindi ko pa rin maalis sa isip ko ang gabing iyon. At sa kauna-unahang pagkakataon naramdaman kong hindi na ganoon kalayo ang distansya naming dalawa. —-- Third Person POV

Ngunit ang katotohanan ay, hindi mo kayang takasan ang isang tao na hindi mo pa rin matanggal sa iyong isip. Narealize ni Michael na anuman ang gawin niya, anuman ang pilit niyang pagpapakita ng pansin kay Jasmine, hindi pa rin siya pinapansin. Hindi pa rin siya pinapansin ng babae na tila may isang pader na naghihiwalay sa kanilang dalawa. Sa bawat mensahe na hindi niya nasusundan, sa bawat tawag na hindi nasasagot, pakiramdam niya ay lumalalim lang ang distansya sa pagitan nila.

Pagpapalakas ng loob ko sa sarili ko. "Kung nandito ka pa sana,hindi Ito mangyayari" Zeanna "Maxine" Quirion __________________ Thankyou for Reading:) ❤️ Please! Dont Forget To Vote & Comment

He has already caught our attention and we seriously listening to him. "Keeping your distance doesn't mean your going to allow yourself not be with her. It's more like social distancing, para lang hindi ka maapektuhan kapag kasama niya si Jacob." he tapped me a little, I turned my gaze back to Clarence and Henry, now it seems like they understand what Jerry wants to say because they both nodding. "Bro let me remained you, nandiyan or wala si Jacob you still need to keep your distance." Clarence said and he pat me shoulder. Putik matalino akong tao, pero kailangan ko pa ng konting explanation to process everything he just said.

Pushing someone away no matter how dear he is could be the hardest decision one could ever make. At kapag tuluyan nang lumayo ang taong ‘yon, magsisimula naman ang panghihinyang, ang pananabik. Tinotoo ni Luke ang sinabi nito. He kept his distance. Suddenly, they became strangers to each other again. Noong minsang dinaanan nito si Voltaire sa bahay, ni hindi man lang siya nito tinapunan ng tingin. Kahit isang sulyap man lang. Mas mabuti pa nga noon, pinapansin siya ni Luke. Tinatadtad man siya ng pambubuska, napapansin pa rin siya.