Their Distance Novels & Stories

Amoy… kaba? Tahimik kaming dalawa. Hindi kami magkatabi pero hindi rin kami magkalayo. ‘Yung eksaktong distansya kung saan maririnig mo pa rin ang hinga ng isa’t isa, kahit walang sinasabi. Nasa harap lang ng bahay sina Nanay at ilang kapitbahay. Si Totoy at Lenlen, nakaupo sa sako ng palay, nagkukwentuhan habang nakatingin sa amin.

mahinahon kong tanong nang mahabol ko na siya. Ilang metro ang aming distansya sa isaʼt isa na kung saan na nanatili pa rin ako sa kaniyang likuran. Hindi pa rin niya ako kinikibo hanggang narating na namin ang kaniyang inaasam-asam na destinasyon.

Para bang may tensyon sa pagitan nilang dalawa. Nakarating nalang sila ng office na walang sumubok basagin ang katahimikan sa pagitan nila. Biglang naging awkward ang lahat. Walang malinaw na dahilan pero parehong nagpatay malisya nalang na para bang walang nangyari noong nakaraang gabi sa library ng resthouse ng binatang amo. Naging normal ang takbo ng araw sa office, parehas naging abala at iniiwasan rin ng dalaga ang matagalang interaksyon niya sa amo. At mukhang ganun din ang nais ng binatang Boss.

“Bumalik ka na sa loob. Naghiwalay na tayo, hindi magandang magkasama sa loob.” Sabi ni Liliana na may distansya sa kanyang tono. Hanggang sa puntong ito, bigla siyang nakaramdam ng katotohanan na may napakalaking agwat sa pagitan nila ni Dwayne; ang distansyang ito ay hindi madaling masaktan sa pamamagitan ng isang gabi lamang.

Ayaw niyang magmukhang kawawa. Ayaw niyang makita ni Kael kung gaano siya kasakit. “Solene, listen to me, ” “Ano pa ba ang dapat kong pakinggan?” Humakbang siya paatras, lumilikha ng distansya sa pagitan nila. Ang distansyang matagal na niyang gustong ilagay sa pagitan nila. “Kael, hindi naging patas ang relasyon natin mula pa noong simula.”

Ang init ng sandali ay biglang napalitan ng isang malamig na katahimikan. “N-naiintindihan ko,” mahina niyang sagot, halos pabulong. At sa pagitan nilang dalawa, ang distansiyang dati ay isang hakbang lamang, ngayo’y tila isang dagat na hindi na pwedeng tawirin.

Muling inulit ni Evan ang linyang iyon, ngunit sa halip na makumbinsi si Kevin, ang napansin nito ay ang sadya niyang paggawa ng distansya sa pagitan nila. May bahagyang ngiti sa sulok ng kanyang labi, at may kakaibang kinang ang kanyang mga mata. "What's the difference between me talking to you in short distance and that you're doing, distancing yourself as if I have an infectious disease?" "Siyempre, mahalaga 'yon!" Tinitigan siya ni Kevin, mainit, matalim, at tila hindi siya makakatakas sa pangha-hotseat sa kaniya nito ngayon.

nakaluluha, halos boses ko’y humihingal. Hindi siya lumapit kaagad. Tahimik lang, pinagmamasdan ako. Ang distansya—hindi lang physical. Ang distansya sa pagitan namin ay punong-puno ng hindi sinasabi, ng mga gabing nagdaan, ng mga luha, ng mga yakap na hindi nangyari.

Dahil sa lakas ng banggaan, pinatalikod silang dalawa at pinalawak ang distansya sa pagitan nila. Inisip nila kung gaano kalaki ang lakas ng isa't isa mula sa welga na iyon. Ang kanilang mga pulso ay tumitibok sa sakit.

"Ang distansya na tinutukoy ko ay kasama ang interaksyon sa pagitan natin, hindi lang pisikal na distansya." "Masyado kang maraming hinihingi, magising ka, hindi ako ang kasamahan mo na maaari mong manipulahin." Binawasan ni Haven ang distansya sa pagitan nila, hindi alintana kung maraming mata ang nakatingin sa kanila, pati na rin sina Boby at ang pinuno ng tribo na naglalakad na hindi kalayuan sa kanila ay nakatingin din.