Quotes About Distance Novels & Stories

"Mamimiss ko rin kayo, sobra. Pero lagi ninyong isipin hindi ito paalam. Simula lang ito ng mas malaki nating pangarap." Nilingon ni Nanay Esther ang lahat, bakas sa mukha ang kalungkutan ngunit nanatili itong matatag. "Ang pamilya, kahit saan makarating, hindi kailanman nawawala. Ang distansya ay pagsubok lang. Ang mahalaga, buo ang puso ninyong magmamahalan."

Sa bawat pag-ikot ng tadhana, tila may mga papel tayong kailangang gampanan. Minsan, tayo ang bida; madalas, tayo ang tagapanood. Pero ang pinakamasakit na papel ay ang maging isang estranghero sa buhay ng taong dati ay naging mundo mo. Ang distansya ay hindi lang sinusukat sa kilometro, kundi sa mga salitang hindi na masabi at sa mga pusong unti-unti nang nagiging bato.

Alam na niya na kailangan niyang mag-ingat at panatilihin ang distansya, ngunit hindi niya maintindihan kung bakit habang lumilipas ang mga araw ay mas lalo lamang niyang gustong mapalapit kay Damian. “Sometimes the person you try hardest to stay away from… is the one you need most.” Bigla na lamang sumagi sa isip niya ang mga salitang iyon, at doon niya napagtanto na mas lumalim na nang husto ang nararamdaman niya para kay Damian.

Aurora continued, tono ay parang inosente, pero may ngiti sa ilalim ng mga salita. “That means she makes you feel… alive.” “Okay, that’s enough,” sabi ni Mariel, pinindot ang override. Pero sa halip na mag-shutdown, kumislap lang ang hologram at nagsalita muli si Aurora: “Why are you afraid of the truth, Mariel?” Napatigil siya. “What did you just say?” “Fear creates distance. And distance breaks connection. You taught me that.” Billie turned to her slowly.

Jake asked when he noticed that I spaced out I answered him through shaking my head. The doubt showed in his face but he didn't say it loud. It's good that he's already practicing in giving me my space. I know that it's hard to be distance away from the person whom you love...but in our situation...distance is necessary. "I know you, Ash. I know that there's something bothering you..." Seryoso niyang saad. "You must stop there, Jake." Ani ko sa kanya, reminding him that we should give each other's space, even if it will cost us loneliness and sadness.

Nasagi pa ng maliit nitong kamay ang gilid ng labi niya na may sugat. Napangiti si Arriana habang pinapanood si Axel na mukhang nalilibang na sa kaniyang pamangkin. Masaya siya at unti-unti nang nagkapalagayan ng loob ang kapatid niya at ito. Tapos na rin sila mag-usap ng ina at nauwaan niya ang gusto nitong mangyari. "Kung kayo talaga ang para sa isa't isa, hindi maging hadlang sa pagmamahalan ninyo ang long distance relationship." Naalala ni Arriana na sinabi ng kaniyang ina kanina.

Alam niyang ang kanilang distansya ay hindi lamang pisikal kundi pati na rin emosyonal. Huminga siya nang malalim, tinanggap na ang distansyang namamagitan sa kanila. “Goodbye, Chantal,” mahina niyang wika. Walang sagot. Wala siyang magagawa kundi tanggapin iyon. Isang matamis na ngiti ang pilit niyang iginuhit sa kanyang labi, ngunit sa loob niya, ramdam niya ang bigat ng bawat hakbang palayo. Sa bawat yapak niya patungo sa labas ng bahay, kasabay nitong unti-unting nabubura ang mga alaala—mga masasaya, malulungkot, at mapapait na sandali sa lugar na minsang tinawag niyang tahanan.

Ngunit nanatili ang kanyang tingin sa akin nang mas matagal kaysa kinakailangan—isang tahimik na pag-amin ng mga damdaming hindi pa niya kayang bigkasin. “At huwag din tayong lalagpas sa pisikal na hangganan. Hindi tayo… kasalukuyang magkasama,” dagdag ko, ang aking boses ay bahagyang nagbunyag ng kahinaan. Gumuhit ako ng isang haka-hakang linya sa hangin, binibigyang-diin ang distansyang dapat manatili sa pagitan namin. “Ang kasunduang ito ay parang isang bombang malapit nang sumabog.”

Samakatuwid, ang makakita gamit ng kanyang espirituwal na kamalayan ay nangangailangan ng tiyak na distansya. Sa kabilang banda, nalaman din niya na ang kanyang espirituwal na kamalayan ay may limitadong distansya sa pamamagitan ng pagsubok. Tatagos lang ang paningin niya sa loob lamang ng limang metro, at may standard error na halos sampung sentimetro. Nag-iiba ito ayon sa antas ng lakas ng kanyang espirituwal na kamalayan.

Saka ko naunawaan— ang pinakamalayong distansya sa mundo ay hindi buhay at kamatayan. Kundi ang magmahalan kayo nang buong puso, ngunit kailangan ninyong magmasid sa isa’t isa mula sa malayo. Mahina akong nagsalita kahit walang boses, “Vicento, huwag kang padalos-dalos.” Halos mamuti ang kanyang mga buko. Sa huli, pinakawalan niya ang pagkakakuyom ng kanyang kamay.