Quotes About Forgetting Mga Nobela at Kwento

" dagdag pa nito. Sumingit naman si Kattie at nagtanong. "Doc, it is normal to forget your family, love ones." singit na tanong niya. Gusto niya rin kasi malaman kung bakit pati iyon ay nagawa niyang makalimutan. "Probably, amnesia won't last long. It depends upon your surroundings. They can really help you to remember. As an advise to you couple let go back to the place that memorable to both of you." wika nito.

Sa lahat ng taong kilala niya ay ako pa ang nakalimutan niya, ako pa ang rason ng pananakit ng ulo niya. "Masyadong delikado ang case niya. Kung ipipilit nating makaalala siya, may mga memoryang maaring mawala ng tuluyan at hindi na niya maalala. Hindi pa ako nakaka encounter ng ganitong case, but based on our study, we need to give him time to bring back his memories. Huwag madaliin. Huwag pilitin. That was also the suggestion of one doctor a while ago. I don't want to say this, Lalo na at dinadala mo ang anak ng lalakeng iyon, but you need to stay away from him for a while. Based on what happened a while ago, isa ka sa nag ti-trigger sa kanya dahil isa ka sa nakalimutan niya." "I just can'

mahina kong sabi. "Alam mo 'te, advice lang ha? Hindi mo naman kailangan kalimutan lahat 'yon, eh. Actually, hindi naman talaga recquired 'yon. Saka 'te kahit anong gawin mong paglimot dyan, hindi mo 'yun makakalimutan. Forgive but never forget. Sobra kasi 'yung pain na 'yon. Parang katulad lang 'yan ng mga masasayang memories niyo ni Yael, hindi mo makalilimutan. Ang pinagkaiba lang, nasaktan ka," seryosong sabi ni Cloud. "Yes, Cloud's right. You don't need to forget but learn to forgive. You're both hurting each other, eh," naiiling na sabi ni Bea. Marahas akong bumuga ng hangin.

Dahil sa dami nang nangyari noong mga nakaraang araw, nakakalimutan ko na ‘yong ibang nangyayari sa buhay ko. “It seems like you've forgotten,” dismayadong sambit niya at napabuga nang hangin. Hala! Mukhang importante ‘yong sinabi niya sa’kin kaya ganito ang reaksiyon niya. “Sorry, Zander, ang dami kasing nangyari kaya na … kaya nakalimutan ko. Pero p’wede mo bang sabihin sa’kin kung tungkol saan ‘yon?” Nahihiyang sabi ko, pero kinakabahan na ‘ko ngayon.

But I remained sane in the end after being buried every night in my sleep. And... Forgive and forget they say. Ngunit hindi naman iyon kadaling gawin. Dahil hindi ko rin masasabing napatawad ko na ang mga taong dahilan kung bakit ako ngayon patuloy paring nasasaktan sa kabila nang panunumbalik nang aking mga ngiti sa labi. I couldn't because I couldn't forget. I remembered how it was the last time that I held my heart closed for a year.

Parang 'di kami magkakilala noon. Sana nga ganoon kadali kalimutan ang lahat. Sana nga ganoon kadali ibaon ang lahat. Na sa paglipas ng mga araw, dapat kasabay doon sa paglipas ang mga hinanakit. Sana ganoon nalang talaga kadali iyon. Kung may gamot lang sana para sa mabilis na paglimot, nilaklak ko na para lang kalimutan ang nangyari sa nakaraan.

Am I really that forgetful? "And he was in your circles back then." Dugtong pa niya. "Baka nakalimutan mo lang. Knowing you, you tend to forget important things. Why don't you visit your doctor to have yourself checked? Baka seryosong problema na 'yan." "I can't believe you don't remember him."

"Ayan din ang iniisip ko noong ipayo nila Carl na huwag ka munang kausapin sa mga recent memory mo na nawala. Ang sabi nila baka raw ma-trigger ang utak mo at tuluyan mo itong makalimutan." "Pero mas tuluyan ko na hindi na iyon maaalala pa kung ipagdadamot niyo sa akin na sabihin ang mga recent happenings sa buhay ko. Malilimutan ko nang malilimutan ang lahat kung hindi niyo ako tutulungan na alalahanin ang lahat ng bagay na nangyari."

“Bakit ang hirap kalimutan, Ma? Bakit kahit ilang ulit kong sinabing tapos na, bumabalik pa rin lahat? Lalo na sa gabi. Bawat sulyap ko sa salamin… hinahanap ko ‘yung babaeng iniwan niya.” Lumapit si Jinky, marahang hinaplos ang likod ng anak. “Hindi mo kailangang kalimutan siya para maging buo ka. Ang kailangan mo lang ay tanggapin na may mga tao talagang hindi natin mapipilit. At hindi lahat ng pagkawala ay pagkatalo. Minsan, bahagi ito ng mas malaking dahilan.” Nagkatinginan si Amanda at Jinky. Alam nilang walang mabilis na sagot sa sakit ni Fortuna. Ngunit alam din nilang hindi nila siya iiwan, kahit pa magtagal.

" Alzeihmer's was taking her away from me and yet what she told me changed my perspective. She told me that forgetting things was therapeutic for her in all the positive ways possible. She said that after everything, the most important thing is that by the end of the day, she knows that I'll be the one remembering. I'll be the one treasuring our memories together. She was assured that our love will not be forgotten." Hindi niya maipaliwanag kung bakit hindi na niya mapigilan ang pagbagsak ng mga luha niya. "Your mind is a very messy place right now and very unstable. There is actually a great chance you'll forget we have this conversation, young lady, but please try to remember this: once yo