Quotes About Forgetting Novels & Stories

"I know that... forgiving wasn't easy, pati na rin ang pagkalimot lalo na kung malaki ang kasalanan sa 'yo. But I hope that... someday, mapapatawad mo rin ako." Walang emosyon na tumingin ako sa kaniya at nakita kong nakayuko siya habang kinakalikot ang kaniyang mga daliri. "Mabait akong tao, pero hindi gano'n kabait. Forgiving you was easy, but forgetting seems to go through a lot and long process."

Ngunit hindi kailanman nakalimutan ng puso. Chapter qoute Maaaring kalimutan ng isip ang isang pangako, ngunit hinding-hindi iyon makakalimutan ng puso. Dahil ang tunay na pagmamahal ay laging nakakahanap ng daan pabalik. - please follow and comment.

Matagal siyang tumitig sa'kin, bago nakakalokong ngumiti na parang alam niya na ang lahat. "Or maybe, you never forgot. You never lost your memories." Napatulala ako sa kaniya. Hindi ako makasagot, hindi rin ako makatanggi. Dahil totoo. I never lost my memories. I just pretended that I did. I just lied. Because those memories are better off forgotten, but my mind can't. So I lied, so people would stop asking me about them. "Well, either way, I don't care!" Tinanggal niya na ang paa niya sa baba ko.

Nakaramdam siya ng kaunting lungkot sa katotohanang nakalimutan niya ang kanyang anak. Kahit siya mismo sa kanyang sarili ay hindi matanggap ang katotohanang ‘yon. She forgot the most valuable person in her life. The other part of herself. Kaya naman hindi niya mapigilan ang sariling manubig na naman ang mga mata. “I’m sorry if mommy forgot you,” she whispered. “It’s fine, mommy. As long as you’re here. I don’t care if you can’t remember me. Dad said we can make new memories together,” sagot naman ng kanyang anak.

"Gusto kong malaman kung ano talaga ang nangyayari, pero alam kong ayaw mo pang sabihin sa ngayon." Huminga siya nang malalim at pinagmasdan ang hindi mabilang na mga punongkahoy na halos takpan na ang kalangitan. "It's easy to say that we should forget all our problems for a while and let ourselves enjoy. But in every giggle I make, in every smile and in every guffaw, my problems always interrupt. Because we don't have the power to shut down our memory. When it wants to come, it comes."

Patuloy ko na pinilit hindi pumiyok ang boses. Bahagya itong tumigil, umungol ito na tila nag-iisip. Pagkatapos isang malalim na buntong hininga ang pinakawalan nitong nagkibit balikat. "Hindi ko rin alam, eh. Nakalimutan ko," nanlulumong sabi nito. Napakagat ako ng labi, how come he forgot a very important detail? Mga bagay na tanging kami lang dalawa ang nakakaalam.

At sa kabila ng kanyang pagkahilo ay naramdaman niya ang mahinang paghaplos ng isang kamay sa kanyang buhok. “Aylarca seni unuttuğumu düşündüm. Ama seni unutmaya çalıştıkça, seni daha çok hatırlıyorum,” he said and sighed. “Ama çok sevdiğim ilk insanı nasıl unutacağım?” [translation: I've spent so many months thinking I forgot all about you. But the more I manifest to forget you, the more I remember you. But how am I going to forget the very first person I dearly love?]

Nahihimigan ko sa tono niya ang pagkadismaya. Natawa naman ako sa kanya at tinapik siya sa balikat. "Arte mo! Hindi naman kasi ako matandain sa lahat ng mga bagay. Nakakalimutan ko nga minsan ang lines ko, e. I'm sure you're more capable of forgetting. Hindi mo nga ako kilala noong una, e..." "I never forget important things, Lola. Never have I forgotten anything that's important in my life..." sagot naman niya na ikinatigil ko. His face is still serious as hell.

Baka nakakalimutan niyang matagal na ang panahon ang nakakalipas? "Winter, naguguluhan na talaga ako! Ano ba kasi ang gusto mo? If you want us to talk, then we can talk with formality. Remember that we are here for business. And what had been done in the past will remain there. Okay? Let us just forget everything. Dahil ako? Pinagtiyagaan kong kalimutan lahat ng yun at iwanan ang mga bagay na wala nang halaga ngayon. Just leave it behind." tumigil ako nung napagtanto kong marami na ata akong sinabi. Baka kung saan pa mapunta ang usapan na'to.

Baka sakaling tumigil siya kahit sandali at maisip na… "Hey, baka mahalaga pa rin ako kahit konti." Tumahimik ang paligid. Ulan na lang ulit ang naririnig. Tila sinasampal ng malamig na patak ng ulan ang kanyang konsensya. Binuksan ulit niya ang app. Tumipa ng isa pang caption. Ito na 'yung mas diretso, mas totoo. Mas masakit. “I wish I could forget what the heart remembers.” Napapikit siya. At bago pa siya mabago ang isip, pinindot niya ang Post.