Novel & Cerita Quotes About Forgetting

At sa kabila ng kanyang pagkahilo ay naramdaman niya ang mahinang paghaplos ng isang kamay sa kanyang buhok. “Aylarca seni unuttuğumu düşündüm. Ama seni unutmaya çalıştıkça, seni daha çok hatırlıyorum,” he said and sighed. “Ama çok sevdiğim ilk insanı nasıl unutacağım?” [translation: I've spent so many months thinking I forgot all about you. But the more I manifest to forget you, the more I remember you. But how am I going to forget the very first person I dearly love?]

And it really helps me a lot, but maybe it's vague to happen again? Malabo ng mangyari ang lahat-lahat na nakasanayan namin noon. Making a good memories is easy but forgetting and moving on to from that memories is really hard, you can't easily forget everything especially when it's special and a treasure for you. Maybe I'll try to move on? But it doesn't mean I'll forget everything we created together. Magmomove-on lang ako pero hindi ko kakalimutan ang mga memories na napagdaanan na namin. I treasure's it all.

Nahihimigan ko sa tono niya ang pagkadismaya. Natawa naman ako sa kanya at tinapik siya sa balikat. "Arte mo! Hindi naman kasi ako matandain sa lahat ng mga bagay. Nakakalimutan ko nga minsan ang lines ko, e. I'm sure you're more capable of forgetting. Hindi mo nga ako kilala noong una, e..." "I never forget important things, Lola. Never have I forgotten anything that's important in my life..." sagot naman niya na ikinatigil ko. His face is still serious as hell.

There's hope, pain and sadness in his dark brown eyes. "Hindi pa tayo sure diyan." "Pero, paano kung totoo ang sinabi ng Doctor?" "Then, we'll create a new memories. Mga alaala na hindi mo na makakalimutan," malumanay na sagot niya. Biglang tumulo ang luha ko. "I'm sorry for forgetting about you, Blake. Alam ko nasasaktan ka sa dahilan na hindi na babalik ang alaala ko, hindi mo lang pinapakita... sorry."

Baka nakakalimutan niyang matagal na ang panahon ang nakakalipas? "Winter, naguguluhan na talaga ako! Ano ba kasi ang gusto mo? If you want us to talk, then we can talk with formality. Remember that we are here for business. And what had been done in the past will remain there. Okay? Let us just forget everything. Dahil ako? Pinagtiyagaan kong kalimutan lahat ng yun at iwanan ang mga bagay na wala nang halaga ngayon. Just leave it behind." tumigil ako nung napagtanto kong marami na ata akong sinabi. Baka kung saan pa mapunta ang usapan na'to.

Ang ngiti niya lamang ay sapat na para maghatid sa akin ng hindi mapagsidlan na kaligayahan. "So that you won't forget me ever. And even if you do, I will keep making you fall in love with me regardless." Isiniksik ko pa ang mukha ko sa kan’yang leeg at saka siya hinapit papalapit sa akin. "Alam mo naman na may takot na ako sa salitang pagkalimot, kaya dapat na siguraduhin ko na hinding-hindi mo ako makakalimutan." "You are crazy."

Baka sakaling tumigil siya kahit sandali at maisip na… "Hey, baka mahalaga pa rin ako kahit konti." Tumahimik ang paligid. Ulan na lang ulit ang naririnig. Tila sinasampal ng malamig na patak ng ulan ang kanyang konsensya. Binuksan ulit niya ang app. Tumipa ng isa pang caption. Ito na 'yung mas diretso, mas totoo. Mas masakit. “I wish I could forget what the heart remembers.” Napapikit siya. At bago pa siya mabago ang isip, pinindot niya ang Post.

Some are saying mean things when in fact it’s not their body to begin with. Nakakapagod lang talaga na minsan gusto ko na lang huwag nang mag-post ng mga litrato at sarilihin na lang ang lahat ng memorya sa picture na ‘yon. “You can always do that…” ani River na nakatingin sa akin ngayon. He looks like he was also worried about me. Hindi ko naman maiwasan ang mapangiti bago nagkibit ng balikat. “It will also happened someday… People will also forget about me,” ani ko bago nagkibit ng balikat. I was sure about that. Hindi rin naman nagtatagal ang kasikatan. People will eventually forget that once in a while I exist.

May mga bagay siyang napapaginipan na minsan ay na bo-bother siya ngunit sa tuwing sinusubukan niyang alamin ang mga iyon ay nakakaramdam na lang agad siya ng kaba sa dibdib niya, kaba na malaman ang kung ano mang mga bagay na kanyang nakalimutan. She tried to ask questions and reveal her vague dreams with Marcus at kahit sa Nanay Mara niya, they actually able to answered it pero hindi lang mapalagay si Shy bakit na hindi siya kumbinsido sa paliwanag o sagot ng mga ito and tehre are times it caused a not so good commotion kaya eventually she just choosed to neglect it na lang after all baka tama si Nanay Mara niya na ano pa ang rason bakit pilit inaalala at binabalikan ang mga panahong nakal

sabi niya, mababa ang boses. “I do, Celene. But I care about you more.” Ang mga salitang ‘yon, parang lambing at delubyo sabay. Ang puso ko, sumakit at sumaya sa parehong sandali. “Luther, you can’t just say things like that.” “Why not?” “Because it’ll make it harder to forget.” He looked at me, matagal, tapos marahan niyang sabi, “What if I don’t want you to forget?”