Quotes About Shoes Mga Nobela at Kwento

he uttered lazily. Unti-unti akong naantala. I pursed my lips and stood up. Binuklat ko ang paper bag na may lamang rectangular box. Like what I expected, it was a pair of shoes. White stilettos, to be exact. I guess it's a limited edition again like the past items. "Salamat," namamalat kong saad. "It's a compensation." Tumango ako. I know. This isn't the first time, anyway.

Napayuko ako. He gave me a sweet smile. "Do you like it?" Tumango ako. "Oho... salamat dito, Sir Hades pero palagay ko hindi niyo ako kailangan na bilhan ng sapatos at pwede pa naman iyon, ididikit lang ng rugby o hindi kaya shoe glue." Natawa siya. "No, it's okay. You don't have to repair it and your shoes look old, it seems like it is been a long time since you had your new one, so I bought it at least hindi ka na madadapa."

Kabisado din nito ang sukat at design. Siya naman ang nagpaliwanag. “These are the three qualities of the Queen Shoes. First, it's gorgeous. Look at the design. No woman can resist its charm. It’s for everybody. It suits whatever the color of the skin. The crystals radiate their inner beauty, telling every woman that we are beautiful. Next, it's elegant; you can actually wear it on any occasion, even to the wedding of your narcissistic ex-boyfriend, showing your worth. Last, it is a weapon for every lady to protect themselves. Kindly flip the back part of the paper that I think is missed by the plagiarist. That Queen Shoes can be a weapon in an instant by pressing the button in the strap. A

May sports shirt, jacket, jogging pants, cap, water tumbler,at may sapatos pa. Saka, napansin ko, hindi basta-bastang sapatos ‘yun. Mukhang sobrang mahal. Lahat ng iyon ay mukhang bagong bili. Sure din akong mahal ang mga ito dahil sa mga sikat na tatak na nakita ko. Doon ko lang naalala ang sinabi niya kaninang umaga na may ten thousand step kami ngayong gabi. “Sandali, akin ba lahat ito?”

Sobrang kinang ng mga sapatos nila dahil pinagtitiyagaan lagi ni Karla iyon na i-shoe polish. "Mi, I wish magaling ka na po pagbalik namin," Keith said. Hindi na sila lumapit dahil hindi rin naman ako papayag na makalapit sila. Kapag papagaling na raw ang isang taong maysakit, doon may chance na mas malakas siyang makahawa.

Sa ibabaw ng tissue wrap sa loob ng box, may isang maliit na note na may handwritten message: “I bought shoes for you. Napansin ko kasi na may gasgas na ang sapatos mo, tapos medyo hindi na rin matibay ang takong.” Napatingin ako sa suot kong heels. Totoo namang may gasgas sa gilid at medyo kalbo na ang takong, pero maayos pa naman. Medyo OA si Sire doon, pero sweet pa rin in a thoughtful kind of way.

"Hast! I don't want to talk about trust. Ang kailangan ko ngayong marinig ay ang sinasabi mong proposal." Humugot ito ng mahaba at malalim na buntong-hininga. "Fine. Let's talk about it over coffee." "Hindi tayo magkakape." "Tea?" "Tatapusin natin ang usapan diyan sa mismong kinatatayuan mo!" Bumaba naman ang tingin ni Khal sa tinatapakan na lupa. "Darn! I forgot to wear the designer's shoes I bought in Italy."

Walang heels, hindi elevated at hind mailulusot ang stilleto sa kahit saan, but me? Noong unang panahon naman they allow men to wear heels according to history books but hell, I don't have any choice! I didn't hold back, tinanggal ko ang aking mga sapatos at ibinato sa mukha niya ang mga ito. Pero nakailag at nasalo pa niya ang isa sa mga sapatos ko. My last resort? Shout. Shout for help, and shout for my life. "Tulong! Tulongan niyo ako!"

Napasinghap ang lahat ng isampal niya ito sa manager ng store. “Masarap bang masampal ng sandals na mas mahal pa sa isang taon na sahod niyo?! Ang kakapal niyong manlait ng kapwa niyo gayong wala naman kayong maipagmamalaki! Kung makaturing kayo na parang aso sa amin parang ang tataas ninyo, kung makaasta kayo parang anak kayo ng may ari nitong buong building!” Totoo ang sinabi niya, mahal ang sandals niya. Nang malaman nga niya ang presyo nito parang ayaw na niya itong suotin.

At nang matapos niya itong gamutin at lagyan ng band aid ay may nilabas siyang isang pares ng foot socks at bagong sapatos. "Bakit bumili ka pa ng mga ito?" Tanong ko. "Hindi naman kita kayang hayaan na maglakad nang naka-paa lang kaya binilhan na kita ng sapatos." Sagot niya at isinuot na sa akin ang foot socks at 'yong sapatos. "Baka hindi bagay sa suot ko ah," mahina naman siyang tumawa. "Bagay man o hindi, maganda ka pa rin sa paningin ko." Agad namang uminit ang pisngi ko dahil sa sinabi niya.