Quotes About Sick Person นิยาย & เรื่องราว

Pakiramdam n'ya ay mawawalan s'ya ng ulirat dahil sa sobrang sakit. "Deserve! Ungol at pasarap now, iyak at hiyaw later sa sakit later," parang naririnig n'ya na kinakantyawan s'ya ng kan'yang isip na mas lalo n'yang ikinangawa ng malakas.

Hanggang sa susunod sigurong mangailangan na naman ito ng katawan niya, saka lang muli siyang magiging mahalaga dito. Ang sakit. Ang sakit isiping wala rin siyang ipinagkaiba sa isang prostitute/ Pero dapat handa siya nang pasukin niya ito. Dapat handa siyang masaktan. Umiyak at umasa sa isang bagay na imposibleng mangyayari. “Tawagin mo na lang ako kung may kailangan ka. Nga pala, pwede ba akong mag-day off bukas?”

Ang liwanag ng pananabik para sa isang mas magandang buhay sa mga mata ni Ashley bigla niyang sinabi, "May pag-asa pa ba?" Alam ni Ashley kung anong sakit ang kanyang dinaranas, at alam din niya na ang sakit na ito ay hindi magagamot sa kasalukuyang kondisyong medikal. Ang mga taong tulad niya ay matitiis lamang ang paghihirap ng malubhang sakit, at pagkatapos ay dahan-dahang namamatay sa sakit.

“Hindi napigilan ng sakit niya ang pagiging pinakamayaman niya na negosyante! Hindi nito napigilan na magkaroon siya ng anak! Ano naman kung may sakit siya sa pag iisip?!” Malamig na tumawa si Charlie sa malayong tingin ng kapatid niya, “Tawagan mo ako sa susunod na saktan ka niya, Chelsea. Hindi krimen na matatawag kung isang may sakit sa pag iisip ang nakapatay. Kahit na mamatay ka pa sa kamay niya!” “Ang sama ng mga sinasabi mo!”

"I'm a worthless doctor if I can't even take care of my own wife and she still ends up getting sick." Nasamid ako nung nagsalita siya at napakunot naman ang noo niya at binigyan ako ng tubig at uminom naman ako. Hanggang sa kumalma ako at napatingin sa kanya. "I'm sorry, dahil nagkasakit ako." "Tsk." Napayuko ulit ako at tiningnan ko ang kamay ko. Mukhang napapatagal ko atah ang trabaho niya.

' Ang buong akala niya noon, kapag may tao o bagay ng pumalit sa nawala, mawawala na rin ang sakit at pagkalumbay, pero mali pala iya. Nang narinig niya na may taong kasing importante na ng buhay nito, bigla niyang naisip na kung paano kaya kapag narinig ito ng media. Ano kayang iisipin nila? "Kung sobrang halaga niya sayo, hindi mo ba siya sinubukang hanapin?"

The only thing we can do is accept those changes. Kahit masakit — kahit sobrang sakit... we should accept those changes. "Things will get better soon," rinig kong sabi ng isang pamilyar na boses mula sa tabi ko. "Do you think... I am that selfish for not giving them the cure? For not giving them myself because I have the most important cure?" tanong ko sa kanya, at tiningnan siya. Ang tinutukoy ko ang ay mga taong naghihirap ngayon dahil sa virus.

Nagpakita si Kratos Savickas ng isang pabalang na ekspresyon at sinabi, "Ang mga sikat na doktor ay wala sa harap ni Esteban. Kahit gaano pa kasalimuot ang sakit, para kay Esteban, parang sipon lang 'yan." Hindi alam ni Kobe Cabral kung saan nanggagaling ang bulag na kumpiyansa ni Kratos Savickas, ngunit sigurado siya na ang mga salitang iyon ay puro kayabangan. Kung ang incurable disease ay parang sipon lang, sino ang maniniwala dito? "Baka kayabangan lang ito, pero may karapatan akong hindi maniwala," sagot ni Kobe Cabral.

Their precious one as they said. But what should I do? Pagod na ako. Pagod na ako sa false hopes. Pagod na ako sa buhay na mayroon ako. They should admit it... my sickness isn't curable. Isang malaking himala na lang talaga kung bakit buhay pa ako hanggang ngayon. Masyado ba akong selfish sa hinihiling ko sa kanilang kalayaan? Masasabi pa rin bang selfish ako kung ayoko ng makaramdam ng labis na sakit?

“Pero kanina ka pa hindi kumakain. Baka magkasakit ka?” “Ano naman po kung magkasakit ako. Mas mabuti nga na may sakit ako para alagaan ako ni Dok Enna. Kapag may sakit ako ay baka hayaan mo siya na makasama ko. Na hahayaan mo siya na gamutin niya ako.” “Don’t be so stubborn. Huwag rin matigas ang ulo mo.” nauubusan ng pasensya na sambit ni Zack.