Quotes About Sick Person Novels & Stories

Humihingi pa ata siya ng dahilan… Ayoko man sabihin sa kanya pero… “Wala namang kasiguraduhan ang ilang doktor kung bakit bigla na lang nahihimatay ang isang pasyente. Minsan nga, di talaga nila matukoy kung ano ang sakit nito. Kaya di talaga ako bilib sa mga hospital saka gamot. Negosyo din kasi yan eh. Kaya nga Mr. Choi, kung di niyo napapansin, ang mga mayayaman lang ang mayroong malalang sakit, kaya wag na wag po kayo magpapadala sa hospital.” Nang tinuro na naman ako nito… at bigla na naman siyang tumawa ng sagad. Nanatili na lang ako nakangiti. Hangang sa… “Mr. Choi, alisin ko na’to.” Tukoy ko sa aking swero, “Parang nagmumukha kasi tuloy na may sakit ako. Pero healthy na healthy ako.”

“Sa susunod kasi magpahinga ka rin, ganito ka na lang ba kapag sinasakit ka? masyado mong sinasarili.” “Sanay naman na ako ng mag-isa, walang mag-aasikaso kapag sinakit na.” “Ewan ko sayo Samuel, ang tanda mo na pero yang isip mo parang bata. Kung walang mag-aalaga sayo pwede ka namang sa hospital na lang o di kaya tawagan mo ang Mommy mo.”

nagsisisi kong sabi. "Kaya napakahalaga talaga na minsan kailangan muna nating kilalanin ang tao. Sabi nga sa isa sa inspirational quotes na madalas na makita ko, 'Everyone you meet is fighting a battle you know nothing about. Be kind. Always.'" Nasapol na naman ako. Ano ba iyan, ang hirap umilag. Kung bala lang ang mga salita na sinasabi ni Draken, malamang ay kanina pa ako deads.

Samakatuwid, hindi na siya makakabalik sa buhay na ito. Gayunpaman, mayroon isang pangungusap ang biglang bumalik sa kanya sa pagkakataong ito. Ito ay ang mga salita na sinabi ng mga taganayon sa kanya, "Ang kilos na gamitin ang malusog na buhay ng isang tao para ipalit sa buhay ng isang may sakit na tao ay hahatulan." Hahatulan kaya siya?

“Para mo namang sinabing enjoyin ‘ko na lang ‘tong pagkakasakit ‘ko.” “I didn’t mean that. Ang akin lang, you really have to give yourself a well-deserved rest. Kahit kaliwa’t kanan na uli ang mga natatanggap mong offers, ‘wag mong kakalimutan ang magpahinga. Minsan kasi, kinakailangan pa nating magkasakit para ma-realize nating tao lang din tayo.”

His voice broke a little. “I realized something while I was sick,” sabi niya at marahang tumawa. “Life is fragile, well, to me. I almost lost mine. And the only thing I was afraid of wasn’t dying…” He looked straight into my eyes. “It was leaving you.” Nag-unahan tumulo ang mga luha ko sa aking pisngi. “I don’t want to wait for perfect health. I don’t want to wait for a perfect moment. Because if there’s one thing this illness taught me, it’s that tomorrow isn’t promised.”

"Kung kapatawaran lang naman po, pinapatawad ko na kayo pero hindi pa po ako handa sa kagustuhan ninyong bumawi sa akin. Hayaan niyo po munang maghilom ang sakit at hayaan ninyong gumaling ako. Ako po mismo ang tatawag sa inyo sa araw na iyon." Hindi ito nakakibo at tanging tahimik na pagluha ang reaksyon nito. Maging ako man ay nasasaktan na makitang nasasaktan ang magulang ko pero ayoko naman na tanggapin na lang ang lahat kahit pa sobrang sakit na. Kung magsisimula man ako, gusto kong wala ng sakit at galit sa puso ko. "Live well and may God give you a good health, Misis Smith."

“Ang pagkakasakit ko ay walang kinalaman sa trabaho. Sinipon ako kahapon at akala ko ay bubuti ang pakiramdam ko matapos uminom ng gamot. Hindi ko inasahang mas lumala pa ito.” “Ito ay talagang kapabayaan ko. Dapat ay hindi ka nagtrabaho ngayong araw.” Nanatiling marahan ang lalaki mula sa simula at hindi nagpakita ng pagkainis. “Pasensya na kung sinimulan ko ang renovation na may bad luck.” Isang ngiti ang kumalat sa mukha ng lalaki nang marinig ang walang tigil na pagpapaumanhin. “Tama na. Kahit sino ay pwedeng magkasipon sa kahit anong oras.”

he said in the call. Malungkot niyang ibinaba ang tawag. Mariin na ipinikit ang inisip ang mag-ina niya. Hindi maiwasang mapaluha habang inaalala ang masayang mukha nila. There's no cure on his sickness. Kung mayroon man iyon ay ang kaya nitong patagalin ang buhay niya ng ilang buwan o tao pa.

Gayunpaman, ang pangalawa at pangatlong tao ay lumabas. "Ang mga tao ay sinunog hanggang sa mamatay, ngunit ang kakaibang sakit ay nanatili. Parang untreatable.” Sa sandaling iyon, mapanlait na sinabi ng Pisces, "Ang kakaibang sakit sa marka ay isang sakit. Hindi ba mapamahiin ang pagtigil sa isang sakit sa pamamagitan ng pagsunog sa ibang tao? Sa aking palagay, ang panaginip ng Dakilang Elder ay walang kapararakan. Sa halip na paglaruan ang buhay ng tao na parang laruan at sunugin ang mga ito nang paisa-isa, bakit hindi ka humanap ng magaling na doktor na magpapagamot sa kanila?”