Quotes About Sick Person นิยาย & เรื่องราว

“Hindi ko akalaing ganyan ka lang pala. Ang laki ng katawan mo pero ang liit ng tapang mo. Kahit sabihin pa ng doktor na mamamatay ka bukas, anong magagawa mo? Ang mamatay ang pinakamadaling bagay sa mundo.” Parang ang gaan ng pagkakasabi niya. Kung may totoong cancer patient siguro sa tabi niya, baka nabugbog na siya! Sa totoo lang, ang mabuhay na walang sakit ay isang napakalaking blessing na. Pero eto si Chastain, sinasabing madali lang ang mamatay? Naalala ni Patricia ang isang quote na nakita niya online. “Ang buhay mo ngayon ay ‘yung bukas na pinangarap ng mga taong namatay kahapon.”

“Ano ka ba! Napakabata mo pa para mamatay! At sino magmamana ng lahat ng kayamanan mo!” “Bahala na silang maghati-hati!” “Naku, malaking gulo ‘yan! Anyway, Huwag mong isipin ‘yan. Magpagamot ang unang dapat gawin. Health is wealth. Kapag may sakit ka kahit gaano kadami ang pera mo, hindi mo pa din magagawa ang gusto mo. Lumaban ka, Nicole.” “Hindi ko nga alam na ganito lang kaiksi ang buhay ko. Napaka-unfair!”

Walang dapat sisihin kung bakit ako nagkasakit ng ganito kundi ako lang. Kung hindi ko nga naman itinago dito ang tungkol sa sakit ko, baka wala ako sa ganitong sitwasyon ngayun eh. Hindi ko masisisi si Jake lalo na at mahirap yatang magkaroon ng kasama sa bahay na may sakit

“Hindi mo alam kung gaano mo ako sinira!” Gusto kong lumapit. Gusto kong humingi ng tawad sa paraang totoo—pero alam ko, walang salita ang sapat. “Kung kailangan mong buhusan ako ng tubig, sampalin, sigawan—tatanggapin ko,” mahinahon kong sabi. “Hindi ko man mabawi ang sakit, pero alam kong hindi ko na kayang ituloy ang buhay na gaya ng dati. Dahil simula nang mapunta si Quice sa ospital—at ma-realize ko na may taong handang ibuwis ang sarili para sa ibang tao... doon ako natauhan.”

Pero yung sakit na binibigay niya… walang gamot na makakapagpagaling doon. Siya ang asawa ko. Siya ang mundo ko. Pero siya rin… ang taong walang awang nananakit sa akin. “The worst kind of sickness isn’t the one that hurts your body. It’s the one that slowly kills your heart because the person you love… doesn’t even care if you live or die.”

hinawakan niya ang kaliwang pisngi ko para matingnan siya sa mata "You don't deserve anything bad in this world,Anak..you are an amazing person don't even think you're not..siguro may mga bagay lang talaga tayong kailangang pagdaanan" "Everyone has its burden and pain in life.and I believe that its normal..Maybe we can't do anything to ease that for now,but sooner it will vanished.it will heal.at kapag nawala na yung sakit,mare-realize natin na dahil doon naging mas malakas tayo.naging mas matapang" pumikit ako ng maramdaman ang pagpunas niya sa basa nanamang pisngi ko.. Wala parin akong lakas na tanggapin ang lahat

My Tony is here and she's fucking hot too! "No! What I mean, she's sick. She was trembling and feeling cold but her body was hot, what should I do?" Paglalahad ko sa kaniya. Pakiramdam ko nga ay nanginginig na rin ang kamay ko habang hawak ko ang putanginang cellphone! [Call a fucking doctor not me, stupid! Anong alam ko sa pag gamot ng taong may sakit? There is such thing as called doctor and medicines to cure someone who's sick!]

"Maaaring maging mahirap ang buhay para sa iyo, ngunit ngayon gusto kong ibahagi mo sa akin ang mga sakit na iyon. Dahil kapag ibinabahagi mo ang iyong sakit, mababawasan man lang nito ang bigat sa loob mo. ” I let out a soft chuckle na umagaw sa atensyon ni Liam. "Ano'ng nakakatawa?" nagsimula na rin siyang tumawa ng hindi alam kung bakit. “Wala lang, hindi ko lang akalain na masasabi mo ang mga ganyang salita. Ikaw na siguro ang pinakamasamang taong nakilala ko. ” Unti-unting nawala ang mga ngisi sa labi niya. "Ako ay?"

“Hindi muna. Kailangan ko pang magpahinga para siguradong wala na akong sakit.” Natuwa ako sa sagot niya. At least, hindi siya nagpapaka-hero ngayong araw. Tama naman, narinig ko kasi kay Manang Helen na mas pangit kapag nabinat kasi mas tatagal ang sakit.

wika niya nang malumanay, "huwag mong gawing dahilan ang sakit mo para magdesisyon ng malupit. Hindi mo kayang maghintay kung hindi ka muna magpapahinga. Ang pinakamahalaga ngayon ay gumaling ka." Si Luigi, na tahimik lang sa gilid ng kwarto, ay nagsalita ng mahinahon ngunit puno ng kabigatan, "Magmessage ka na lang kay Fortuna, anak. Sabihin mo na hindi ka makakapunta ngayon, at maiintindihan naman niya yun. Ang pinakamahalaga ngayon ay magpahinga ka at gumaling. Hindi mo kayang magdesisyon ng tama habang may sakit."