Sick Of People Quotes Novels & Stories

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

Ang sakit sa dibdib na wala akong mapuntahan. "There are things in life that we have to learned the hard way. " the driver spoke out of nowhere. I don't know if he's on the phone or what so I kept quiet. "...But it's okay, life is like that. Those trials will help you become the person you never expected to be. It will help you, mold you and make you even stronger than you used to be. One day you will just laugh at all those shits and thank those who made you experienced it. You will come laughing at their face and screaming. Damn! I succeeded, thank you fuckers!"

Atsaka I'm an overthinker, I have thought about this many times before na he might not want me pero I still choose to stay. "Free yourself from toxic people, they aren't good for your soul. Sining, dapat mong palayain 'yong sarili mo sa'kin kasi isa akong toxic na tao." sabi niya habang sinasabi iyon ng diretsang nakatingin sa mga mata ko. He never doubted. He has decided so fast. It took him only just a day or hours to not choose me...bakit gano'n? "Ako 'yong problema Sining...at may isang tao na nagsabi sa akin na people are not rehabilitation centers and you're not a therapist. It's not your job to fix damage people, Sining."

Sumusuko na ako. Ayaw ko na. Even the strongest person fall. …and this is my downfall. I’m so sick and tired of this life. I’m so sick and tired of living this life in pain and sufferings.

May isang taong sarcastic na nagsabing, “Felix, hindi ka mabait. Alam mong siya ay basura, pero gusto mo pa ring alisan ng takip ang kahinaan niya. Napakasama mong tao." Sinabi ng ibang tao, "Hindi ako sang-ayon sayo. Ang ilang mga tao ay mahirap, pero ang mga ito ay lowkey at hindi nagiging cause ng gulo. Medyo maganda ito.Pero, ang ilang mga tao ay mahirap at walang kakayahan. Ang nagpaparamdam sa akin ng galit ay sa palagay nila talagang mahalaga ang mga ito. Kaya, hindi nila masisisi ang mga tao sa paglalahad ng kanilang kahinaan."

Makikita sa mukha nito na hindi simpling galit ang nararamdaman nito ngayon. "I want you to kill someone," malamig at deritsong tanong nito. "Someone? Who? Hindi ba may mga taohan naman tayo papa?" angal n'ya dahil totoo naman na may mga taohan sila pero bakit s'ya pa ang inutosan nito. "Our people is hopeless! They can't even go near to this person. They tried how many times but no one succeeded. Nauna pa silang namatay sa pinapatay ko sa kanila, mga inutil!" galit na galit na sabi nito.

“Bakit kaya hindi na lang maging parang isang bituin ang mga taong pinapahalagahan ko? Bakit parang hindi mga bituin na hindi umaalis?” “Sadly, we're just humans. And humans can’t live forever. Everything has a limit and even our life is. It’s scary how you don’t know when and how you’re going to die.” Napangiti ako ng mapait dahil sa sinabi niyang iyon. “Gusto ko ‘yung payapa. ‘Yung walang sakit.” “Who wouldn’t want a painless death? All of us do.” Tumango ako. “Ikaw Nico? Kailan mo masasabi na handa ka nang mamatay?”

Naiinis talaga ako sa mga taong walang common sense paano naman ako aalis kung pasyente ako dito and hello nakawheelchair ako. Napabuntong hininga ako at nagmasid sa paligid, napakaraming pasyente ang kasabayan ko na masasayang nag-uusap usap. Napairap ulit ako dahil nagpaplastickan lang naman ang mga 'yan. Kapag nakatalikod na sa bawat isa ay sila sila rin nagsisiraan. Toxic people nowadays.

Sumisigaw na ako sa sobrang sakit at umiiyak dahil hindi ko alam anong gagawin para mawala 'yong sakit. I just wanna stop this pain, I can't take it anymore. ---------- Read.Vote.Comment © michiekelss

"DON'T LAUGH!" "I can't help it, Amber. Nakakatawa naman talaga." I scoffed. Minsan, hindi ko talaga alam kung kaibigan ko ba itong nasa harap ko. Lagi nalang ako nitong tinatawanan sa tuwing nafa-frustrate ako. What I need right now is comfort. Comfort? I don't... need the comfort. Hindi naman ako broken. Siguro ay salita ang kailangan ko. Salitang makakapag-pamulat ng mga mata ko mula sa katangahan. But why does some people love to laugh at someone else's misery anyway?! Tch.