Quotes About Sick Person Novels & Stories

Ako naman ay hindi makapaniwala sa sinabi niya. “Ano? May sakit ka?” Nabigla rin yata siya sa reaction ko. “Ayy oo nga pala. Hindi ko pa nasasabi sa iyo ate. Oo ate, may cancer ako.. Pero huwag mo na isipin iyon kasi malusog naman ako,” aniya. Hindi ako makapaniwala dahil kung titignan siya, ang healthy tignan ng katawan niya at sobrang napaka masiyahin pa niya.

sabi ng isa kong kasamahan. “Kaya mo ‘yan…mawawala din ang sakit,” sabi naman ng isa. Tumango-tango naman ako. “Aalis na ako…” “Teka lang, hindi ka pwedeng umalis ng gano’n-gano’n lang,” pigil ng isa. “Tama, nag-resign ka, dapat may farewell party. Mag-clubbing tayo, mag-enjoy. Tiyak mababawasan ang sakit d’yan!” bibong sabi naman isa kong kasama.

Huminga ako ng malalim, ramdam ko ang pag-iinit ng sulok ng mga mata ko nang maalala ang pinagdaanan namin nang magkasakit siya. "Milyon a-ang sinabi sa akin para maisalba ang buhay mo. Inisip ko na kahit bente kwatro oras ako na magtrabaho sa isang buwan, hindi ko kikitain ang halaga na sinabi sa akin ng doktor para maoperahan ka. Pero ang sabi ko non, makakahanap ako ng paraan, hindi kita isusuko, kahit ano gagawin ko para madugtungan pa yung buhay mo para makasama kita."

Hindi sa pagiging possessive, pero sadyang ayaw ko lang magkaroon ako ng sakit kung sakali. Kung gusto niyang magkaroon ng sakit, huwag niya akong idamay. Although, halata namang health conscious ang lalaking ‘to. Kaya imposibleng gusto niyang magkasakit, eh. Still, pangit ang ganoong set up para sa amin.

Ngumiti ito at muling binalik ang tingin sa pag-aayos ng gamot. "Are you related to him?" Tanong nito ng hindi ako binabalingan ng tingin. "No, sir. A temporary assistant?" Sagot ko na patanong dahil hindi ko din sure. Tumawa ito. "Kaya pala," kumunot ang noo ko sa sinabi nito. Kaya pala ano? "Anyways, Miss Hira," he began, a hint of a smile playing on his lips. "You seem sick. We're not allowed to work when we're sick. We might either spread our illness to the patients or get infected by their illnesses."

At sa kaibuturan ng kanyang isip, dumaan ang mga alaala ng lahat ng sakit na paulit-ulit niyang tiniis. Yung mga oras na hindi siya pinakinggan. Yung mga pagkakataong siya ang laging mali sa mata nito. Yung mga sugat na hindi nakita ng kahit sino. “Hindi na ‘to about fixing things,” marahan niyang sabi. “Jiang Shenghuai… pagod na ako.” Sandaling nanigas ang katawan ng lalaki. “Pagod?” paulit-ulit niya, parang hindi maintindihan.

Ngumiti ako sa kanya at tumango. "Everybody deserves to be happy. Everyone deserves to change," napahinga ako nang malalim nang maisip ko kung anong sasabihin ng kambal kapag nalaman nilang pinapalakas ko ang loob ng kaaway nila, sa tingin ko hindi nila ako mapapatawad. "Clean yourself, you don't need to sleep with someone just to feel happiness. You said may mental condition ka? Nagpapagamot ka pa ba? "

Mahinang pakiusap ko na halos ako na lang mismo ang nakakarinig. Wala na ba akong karapatang mabuhay ng mapayapa kahit na wala akong pera? "T-tama na." Iyon na lang ang tanging mga katagang nasasabi ko habang patuloy na iniinda ang pisikal at mga ma-imosyonal na sakit dahil sa masakit nitong pananalita. "Wala kang silbi. Wala kang kwenta. Hindi ka kapaki-pakinabang."

malungkot nitong tugon sa akin. "Kung 'yan ang mindset mo baka magsisi ka rin sa huli. Mas maigi na malaman niya habang buhay ka pa, at least nakasama mo siya. Hindi sa gusto kitang mamatay, sinasabi ko lang ang nais kong ipunto. Dahil alam naman nating imposibleng matakasan ang kamatayan 'pag ang sakit ay cancer."

"Ate Lucky!" Naiiyak si Johnny sa sakit, "Huwag kang maging ganyan ka-cold sa akin, okay? Hindi ka ganyan dati. Mabait ka sa akin dati. Alam ng Diyos na ang pagiging cold mo ngayon ay parang matalim na kutsilyo na tumutusok sa akin, tumutusok sa katawan ko at nagpapa-sakit sa akin."