Quotes About Special Education Novels & Stories

Tahimik ang paligid, tanging ang mahihinang tunog ng makina at ang malayong ingay ng mga sasakyan ang maririnig. Ipinagpatuloy ni Elijah ang kanyang sinabi. “Kumpara sa grado, mas pinahahalagahan ko ang saloobin at pagpapahalaga ng estudyante sa pag-aaral.” Idinagdag pa niya. “Magkaibang bagay ang hindi kayang matuto at ang ayaw matuto.” Pagkatapos ay napatingin siya kay Ysa. Diretso. Seryoso.

Upang regular nila itong maipagamot at para hindi maging malubha ang kondisyon nito. Buwan-buwan ay naka-schedule ito sa special therapy and session para sa mga katulad niya. Nakatapos ito ng high school sa isang special school for autism children. At ngayon ay kasalukuyang naka-enrol sa isang special education program. Hindi man makatapos ng kolehiyo dahil nga sa kalagayan nito, ang importante ay lumago ang kaalaman nito at hindi maging malala ang disability. At ngayong wala na ang mga magulang nila, si Toto na ang gaganap ng mga responsibilidad para kay Mary. Sa tulong ni Meldy.

pagtatampong sabi niya. "Pasensya kana, minamadali kasi ako ni Landro na matapos ang pagaaral ko kaya bakasyon din nagaaral na ako, special treatment." "ang alam ko sa ganyan mga importanteng tao ang sumasailalim ng special treatment sa school, pinayagan ka sa ganoon" "wala naman imposible kay Landro, ako na din kasi ang ginagawa niyang kanang kamay sa branch ng Lending Company"

Magulo ang utak niya at hindi niya alam kung anong emosyon ang uunahin. “Alam kong alam mo na ito, pero sasabihin ko pa rin, may maliit na percentage ng mga batang may autism ang may extraordinary talents sa isang specific na talent. Palagay ko, ganon si Justin, Nat.” Tinakpan ni Natalie ang bibig niya, maiiyak siya. Kailan man ay hindi niya inakala ang ganito, buhat ng ma-diagnose si Justin ng autism, ang pinagtuunan lang niya ang ang pagtuturo ng pagbasa at pagsulat. Hindi sumagi sa isip niya ang higit pa roon.

THIRD PERSON'S POINT OF VIEW MASAYANG masaya si Kezia para may Ruby at hindi niya maiwasang magsalita ulit. “This is a great sign! I think, you can also send her to a special school. Ang mga teachers doon ay karaniwang natapos ng psychology. They can provide care at lead children like Ruby. Maybe it will help more.” Napaisip naman si Ryah sa sinabi ng kaibigan. Ang bagay na iyon ay napakahalaga ngang bagay.

Sabi ni Elijah at isinara ang laptop niya. Bata pa rin ang tono niya, pero galit siya. Minsan na niyang nalantad ang kanyang kakayahan at nakuha niya ang atensyon ng kanyang guro. Pero alam niyang hindi maiiwasan na ilantad niya ang sarili niya. Pagkatapos ng lahat, ang mga guro na may kakayahang magtrabaho sa naturang espesyal na paaralan ay dapat na matalino din.

mungkahi ni Nikolo habang nag-uusap sila sa isang coffee shop. “Magandang ideya 'yan! Puwede nating ipaliwanag ang mga bagay na makakatulong sa kanila sa mga eskwelahan,” sagot ni Abigail, ang kanyang mukha ay nagliliwanag sa pag-iisip ng mga posibilidad. “May mga kakilala akong teachers na puwede nating imbitahin para mag-talk. Tulong-tulong tayo para maipahayag ang halaga ng edukasyon,” dugtong ni Nikolo.

"Ay naku, Shayne! Ba't andito ka?" "Magka-klase," sagot niya nang walang halong gulat kahit inaasahan na niya ang ganitong reaksyon. Agad siyang hinila ng mentor paupo. "Klase? Huwag ka na mag-alala sa klase, graduate ka na rin 'nyan kahit hindi ka pumasok. Mataas naman palagi ang grades mo!" "Principal, hindi naman tama 'yan. Ayoko ng special treatment."

Isa sa mga speaker ay isang dating scholar na ngayon ay nagtatrabaho bilang teacher sa kanyang sariling bayan. “Kung wala ang foundation,” sabi ng guro sa entablado, “hindi ako magkakaroon ng pagkakataong mag-aral.” Tumingin siya sa audience kung saan nakaupo sina Samuel at Aurora. “Ang pinakamahalaga sa lahat,” dagdag niya, “ay hindi lamang ang tulong na ibinigay nila—kundi ang halimbawa na ipinakita nila.”

Mukhang nakuha niya ang respeto ng mga naroon kahit pa sabihing isa’y mahirap lamang. "Good morning everyone. Like me, I am certain that most of us here are from poor families and the only key that we wanted to have is the key of education. Since, we believe that this opens the door for the better future. Sad to say, my fellow graduates, that secondary education is not enough so, we have to take another leap for brighter tomorrow. For those of us, who can't afford to go to college, let me give you a little advice, marami sa mga umunlad at nagtagumpay ang di man nakatapos ng kanilang pag-aaral ngunit kinilala at naging maunlad sa tinahak at pinili nilang buhay. Madami rin ang nakatapos, no of