Quotes About Special Education Novels & Stories

Natatawa pa rin niyang tanong. “Bakit?” Nagtataka kong tanong biruin mo buhat ng iwan kami ng mga magulang namin wala akong ibang iniisip kung hindi paano ko pag-aaralin si Raya. Iniisip ko na mahal ang tuition f*e sa school ng may mga special needs. Kasi kailangan silang tutukan maigi, kaya hangang hanga ako sa mga teachers ng may mga special needs. “Anong bakit?” Natatawa pa rin siya, “do you think Stefan will allow that?! Are you serious?!”

Ngumiti siya sa akin. "Oo nga. Kagaya nga ng isang batang mangmang na hindi nakapag-aral kumpara sa nakapag-aral. Hindi na ibig sabihin na bobo na yung hindi nakapag-aral at hindi bobo ang nakapag-aral. Everyone just need an education para matuto tayo. Walang bobo, magkaiba lang ang pananaw at abilidad." Saad naman ni Bree na nakatingin sa akin. "Diyos ko, sumakit ang pisnge ko sa mabang speech na yun."

Mas mataas ang pangangailangan doon kumpara sa designer” Nagbalik si Chellsey sa kanyang iniisip. “Napansin ko na rin ang pagsusulit para sa special education ng mga bata. Kailangan ko munang pumasa at magkaroon ng license. “Kailangan talaga ng license. Nasa panahon tayo ng mga kailangan ng certificate or diploma ngayon. Kung wala kang lisensiya, hindi ka tatanggapin ng mga institution at magulang.”

Hindi kailangang madaliin si Amara. Kailangan naming obserbahan kung paano siya natututo, paano siya nakikipag-communicate at kung ano ang mga bagay na nakakatulong sa kaniya. "Every child is different," sabi ng specialist. "We will focus on Amara's strengths and needs." Tumango ako. "Okay po." Tumingin ako kay Matthew. Pareho kaming seryoso. Pero ngayon, hindi na kami nawawala.

Si Even pa, magaling talaga sa siluan ng chismis. “Siguradong di lang kayo ang niremind tungkol sa special treatment na dapat ibigay natin sa kanila. Special treatment, kala ko talaga wala niyan sa school na ito. Naku po, kung sino man yang mga feeling santo, kulang na lang ata ipaalala sa atin na kapag nakita natin sila, kailangan lumuhod. Sigurado sagad ang mga kayabangan nila. Diba Sena?”

In-enroll ako nila Mama sa isang school kaya mas naging maganda ang pag-aaral ko no'n. Kahit master ko na ay hindi ko pa rin naman nagagamit lagi. Sa buong buhay ko, ang nakasalamuha ko lang ata na marunong mag-sign language ay si Madam Sonya at ang naging mga teacher ko sa special school na pinasukan. Hindi marunong sila Mama, never silang nag-aral ng sign language to catch up with me. They also never attended seminars na connected sa akin, like how to deal with mute people and such. They never tried for me... and I'm okay with that naman.

Nagbigay ng thumbs-up si Hamed, at puno siya ng paghanga habang sinabi, “Brother, sobrang talas na buod iyon!” Tumawa si Charlie habang sinabi, “Hindi ko masasabi na matalas ito. Masasabi lang na ang mas mataas na sistema ng edukasyon sa United States ay magaling lang sa brainwashing. Ang malaking grupo ng Doctor of Philosophy na ito o kahit mga post-doctorate na estudyante ay hindi man lang maintindihan ang basic international situation.” Sinabi nang malungkot ni Hamed, “Brother, nakikita mo talaga ang lahat.”

Tumaas ang kilay niya, nagtanong siya, “At bakit? Bakit mga batang may learning disability?” “May autism po ang kapatid ko,” paliwanag ni Taylor. “Nag-tuturo din po ako ng basketball sa mga batang may special needs.” Tinignan siya ng matagal ni Adrian, nagkrus ang mga braso niya. Mukhang may ikinukunsidera siya pero hindi nagtagal, nagsalita siya, “Dahil nandito ka na rin naman na, at ginising mo ako, mas mabuti na ituloy mo ang pag-eensayo. Kumain ka na ba? Mamaya pang ala sais ang almusal ng hotel. Kailangan mo ba ng makakain?”

Salamat na lang sa maunlad na teknolohiya at abot kamay niya ang mga impormasyon na dapat niyang malaman tungkol sa kondisyon nito. Wala siyang kakayahan na ipasok ang kapatid sa paaralan ng may mga special needs kaya nagkasya na lang siya sa paminsan-minsang pagtuturo dito. Pero may mga pagkakataon na hindi niya maturuan ang kapatid dahil nagiging bayolente ito.