Quotes About Special Education Romane & Geschichten

Ngumiti siya sa akin. "Oo nga. Kagaya nga ng isang batang mangmang na hindi nakapag-aral kumpara sa nakapag-aral. Hindi na ibig sabihin na bobo na yung hindi nakapag-aral at hindi bobo ang nakapag-aral. Everyone just need an education para matuto tayo. Walang bobo, magkaiba lang ang pananaw at abilidad." Saad naman ni Bree na nakatingin sa akin. "Diyos ko, sumakit ang pisnge ko sa mabang speech na yun."

“Napansin ko na rin ang pagsusulit para sa special education ng mga bata. Kailangan ko munang pumasa at magkaroon ng license. “Kailangan talaga ng license. Nasa panahon tayo ng mga kailangan ng certificate or diploma ngayon. Kung wala kang lisensiya, hindi ka tatanggapin ng mga institution at magulang.” “Sa totoo lang, masuwerte ka rin ngayon. Dahil sa aksidente, nakilala mo si Luke Gavin at natulungan mo siya. Dahil doon, nagkaroon ka ng kapit sa kanilang pamilya.” “Kung usapan lang ng career, hindi ka dapat umalis ng Laguna. Si Luke Gavin ang naging daan, at maaari kang ma-refer sa mas maraming resources ng kanyang ina” dagdag pa na sabi ni Lovely.

"Ano…?" Doon na tumawa si Lubor, "Chet, dapat alam mo na may mga espesyalidad pagdating sa medisina. Walang duda na si Abel dito ay isang milagro, pero ang espesyalidad niya ay mga sakit, samantalang si Jaden ay naantala, at ang mga lason ay tanging nagagamot lamang ng mga antidote. Hehe..." Nagtapos siya sa kanyang sinabi, ngunit malinaw ang kanyang ibig sabihin.

Si Even pa, magaling talaga sa siluan ng chismis. “Siguradong di lang kayo ang niremind tungkol sa special treatment na dapat ibigay natin sa kanila. Special treatment, kala ko talaga wala niyan sa school na ito. Naku po, kung sino man yang mga feeling santo, kulang na lang ata ipaalala sa atin na kapag nakita natin sila, kailangan lumuhod. Sigurado sagad ang mga kayabangan nila. Diba Sena?”

Tumawa lang ito sa akin saka napailing-iling. "Ate, totoo nga. Kaya makinig ka sakin, sinabi lang iyon ng teacher namin sa personal development. Ano ka ba." wika pa niya sa akin. Inirapan ko lang siya saka muling nag-isip. "Ate what if, magbigay ka ng simpleng bagay. Yung maaalala ka talaga niya kahit saan siya magpunta. Pwede ka namang magbigay ng special at simple gift. Total, hindi ka naman gipit ate sa pambili. Ganun na lang. Kung mahihiya ka sa darating na birthday party niya kasi dadalo mga kaibigan at mga reporters, pwede kang magbigay ng super special at ang isa naman ay simple lang. Kapag dadalawa na lang kayo." mas lalong lumalim ang aking iniisip dahil naalala kong dadating ang mg

In-enroll ako nila Mama sa isang school kaya mas naging maganda ang pag-aaral ko no'n. Kahit master ko na ay hindi ko pa rin naman nagagamit lagi. Sa buong buhay ko, ang nakasalamuha ko lang ata na marunong mag-sign language ay si Madam Sonya at ang naging mga teacher ko sa special school na pinasukan. Hindi marunong sila Mama, never silang nag-aral ng sign language to catch up with me. They also never attended seminars na connected sa akin, like how to deal with mute people and such. They never tried for me... and I'm okay with that naman.

Nagbigay ng thumbs-up si Hamed, at puno siya ng paghanga habang sinabi, “Brother, sobrang talas na buod iyon!” Tumawa si Charlie habang sinabi, “Hindi ko masasabi na matalas ito. Masasabi lang na ang mas mataas na sistema ng edukasyon sa United States ay magaling lang sa brainwashing. Ang malaking grupo ng Doctor of Philosophy na ito o kahit mga post-doctorate na estudyante ay hindi man lang maintindihan ang basic international situation.” Sinabi nang malungkot ni Hamed, “Brother, nakikita mo talaga ang lahat.”

Tumaas ang kilay niya, nagtanong siya, “At bakit? Bakit mga batang may learning disability?” “May autism po ang kapatid ko,” paliwanag ni Taylor. “Nag-tuturo din po ako ng basketball sa mga batang may special needs.” Tinignan siya ng matagal ni Adrian, nagkrus ang mga braso niya. Mukhang may ikinukunsidera siya pero hindi nagtagal, nagsalita siya, “Dahil nandito ka na rin naman na, at ginising mo ako, mas mabuti na ituloy mo ang pag-eensayo. Kumain ka na ba? Mamaya pang ala sais ang almusal ng hotel. Kailangan mo ba ng makakain?”