Hunger Mga Nobela at Kwento

Hindi ko siya tinapunan ng tingin. I am so hungry. I am eating not just for myself. Naubos ko ang kanin na binigay niya. I want more. Dahil doon ay napabaling ako sa kanya. May mangha sa mga mata niya. Pero ilang sandali pa ay mukhang natauhan siya at mabilis akong binigyan ng panibagong kanin. I continue eating like I am all alone. Nasa gitna ng pagkain ko ay biglang tumunog ang doorbell. Mabilis siyang tumayo kaya walang emosyon ko siyang tiningnan.

Amara pouted when her stomach grumbled, she’s hungry. Hinayaan niya na nga lang malipasan siya ng gutom sa pag babaka-sakaling mawala rin iyon ng tuluyan, pinagod niya na rin ng lubos ang kanyang sarili sa pag langoy upang sana ay maalis sa knayang isipan ang tungkol sa pagkain kaya lamang ay mas lalo pa yatang lumala. “Hmm, you and your empty pockets Amara...”

Masakit, haha. Mas lalo pa akong napaiyak ng may narinig akong tumunog. My belly groaned in hunger. We didn't ate dinner. No one cooked, and I wonder if he ate already. Paniguradong nagugutom na rin iyon katulad ko.

Alam naman niyang wala siyang mapapala at ito pa rin ang masusunod. "Stop resisting Devi. I am hungry now, I haven't eaten anything since I left home." Hugo's stomach is empty, but he doesn't mind it. Kumunot ang noo ni Devi. "Haven't you eaten your lunch?" Hugo's lips were closed. He remains silent. The truth is, he was just enduring stomach pain for hours. "You really didn't eat?" tanong n'yang muli rito. Hindi pa rin ito sumagot sa tanong niya na s'yang ikinaiinis ni Devi. She really hates the way he ignored her questions.

Habang nakatayo ako ay hindi ko magawang hindi mailang dahil habang kumakain ang senyorito ay nakatitig ito sakin Abnormal ata to nag papainggit ba sya kumain kumukulo tuloy ang aking tyan hindi ko alam bakit bigla akong nagutom Napansin kong ngumisi ito hindi ko alam kung namamalikmata lang ako ng hawakan ko kasi ang aking tyan ay nakita ko itong ngumisi pero pinag sawalang bahala ko na lamang yun Hindi pa niya natatapos ang kanyang kinakain ng tumayo ito at tumalikod sa tingin ko ay tapos na syang Kumain Nakahinga ako ng maluwag dahil sa tapos na ito kumain nag lakad sya paalis pero nakakailang hakbang pa lang sya ng humarap ito sakin kaya nag umpisa nanaman ako kabahan " Eat that, your st

I am hungry! "Lein, go to a nearest drive thru! I am hungry!" narinig kong sabi ni Sir Ethan. Napabuntong hininga ako. Sana all, mayaman! Sana all may kotse at pa-drive thru, drive thru na lang. Hindi ko na sila pinansin at inisip ko na lang kung anong kakainin ko paguwi. After 15 minutes, nakuha na ni Sir Ethan ang pagkain niya na inorder niya mula sa isang fastfood. I never knew that Sir Ethan will eat a food in a fast food chain. It's not like it's my business but nakakagutom ang amoy ng pagkain. Ngayon parang gusto ko ng ganitong pagkain. Napatikhim na lang at iniwas ang mata sa pagkain pero nararamdaman ko ang pagkalam ng sikmura ko. Nang makita ko na malapit na ako sa tinutuluyan ko ay

"Are you hungry?" Napalingon siya rito at parang kusang kumulo ang kaniyang tiyan. Napahiya siya dahil pakiramdam niya ay narinig pa yata iyon ng lalaki. Hindi pa kasi siya nakakapag-merienda. At dahil sa excitement niya buong hapon ay hindi na niya maalala na bumili ng merienda niya. Kaya ngayon ay saka niya nararamdaman ang matinding gutom. Bahagya siyang tumango. "Medyo."

Di ko Alam pero nakaramdam ako ng pag kailang Dahil napansin ko Sina mommy na Para bang walang ganang kumain. Ramdam ko ang tensyon.. Sa hapag kainan. Napatingin kami ni Hanz sa isat isa, ngumiti siya sakin pero may kulang, hindi Yun Yung totoong ngiti niya.

Seryosong wika ni Hunter. “Kasalanan ko bang hinila mo na ako kaagad ng hindi pa kumakain ng lunch para makapunta tayo ng meeting?” inis niyang saad. Kung binigyan lang sana siya kahit 10 minutes para kumain hindi mag-iingay ang tiyan niya.

Kung ano-ano rin ang nahuhulog nito ngunit ipinagpatuloy niya na lamang ang pagkain. Sa ilang araw na walang laman ang tiyan maliban sa tubig, instant noodles at biskwit, kailangang sulitin niya ang panahong wala si Victoria sa bahay. Hindi niya maatim na kainin ang pagkaing iniluto nito dahil sa pag-iisip na may lason iyon o may inihalo ito na magiging dahilan ng pagkakasakit niya. Hindi rin magtitiwala ang mga ito sa mga food delivery, bukod na sa malayo ay makakakuha ng atensyon ang palagiang paruo’t parito na iniiwasang mangyari ni Duncan.