Quotes On River Novels & Stories

Tahimik siyang nakinig kaya nagpatuloy ako. "And sometimes," mahinahon kong dagdag, "people only appreciate rivers kapag maganda yung view... pero they never think about how deep it can actually get." Napatingin siya sa akin nang diretso matapos kong sabihin iyon. Yung titig niya masyadong tahimik pero parang may gustong sabihin. "You know," he started softly, "I think you're like this river too." Napakunot-noo ako. "Wow ah. River agad?"

Nakalimutan ko na naman talagang uminom, promise. At saka, paano ko naman kukunin ang gamot sa kotse ni Vince? Sigurado akong may mga sarili na naman silang drama na niluluto ngayon. “Sabi ko na nga ba.” Napapailing na ibinaba ni River ang bote ng tubig sa desk. “Your promises mean absolutely nothing.” Napairap ako. “Sobrang busy ko kaya.” “Busy saan?” “Marami akong ginagawa.”

Ang layo ng hitsura nito ngayon sa demonyong pag-uugali ng asawa niya araw-araw. Dahil sa mahinang pagtawa niya, dahan-dahang nagmulat ng mata si River. Tiningnan siya nito mula sa itaas bago malamig na nagsalita. "Mukhang nabitin ka sa paglalandi mo sa labas ah," mapang-asar na bulong ni River sa knaya. "Bakit? Hindi ka pa ba satisfied kahit nakauwi ka na?"

Kapag ginawa niya, siguradong sapat iyon para magdala ng matinding kirot, pero sa panga iyon kaya hindi gaanong kita at itong suntok na binigay ni River, iyon ang subrang kita. “Hindi naman siya patay sa isang suntok lang, pasalamat nga yang lalakeng yan at isang suntok lang ang ibinigay ko,” komento ni River, sabay iling na parng hindi makapaniwala sa nakikitang reaksyon sa kapatid.

“So... anong balak mo ngayon? Gusto mo bang magpahinga muna sa malayo?” “Hindi na siguro,” sagot ko sabay iling. “Sobra na ang mga pagkakataong tumakbo ako.” “Harapin mo ang totoo... iyon ang pinakamadaling paraan. Habang tumatakbo ka, lalo ka lang palang nasasaktan.” “Paano kung makita mo pa rin siya?” tanong ni River habang minamaneho kami palabas ng lugar. “Basta’t hindi na niya ako saktan gaya ng dati, ayos na ‘yon.”

agad na kumunot ang noo ni River, dahil sa narinig niya, mula sa kanyang anak. “Sagutin mo ang tanong ko Rhett.” Wika niyang muli, kaya napatingin ito sa kanya. “Nalilibang ako sa ginawa ko..” Ngiting sagot sa kanya ni Rhett, habang nailing siya rito. “Gusto mo ba talagang makulong?” Wika niya, kaya walang emosyon itong tumingin sa kanya. “Gusto kung maranasan na pumasok sa lugar na ‘yon Dad..” Sagot nito, habang muling nailing si River.

anito, nakangiti ngunit puno ng pang-uuyam, “ang dami nang taon ang lumipas, pero bakit hanggang ngayon, hindi ka pa rin gumagaling sa pagkabulag mo?” Dati, hindi niya siniseryoso ang mga birong ganoon. Alam niyang ganoon talaga si River—mapang-asar, mapaglaro, at walang pakundangan. Ngunit mula nang maramdaman niyang may kakaibang pagtingin ang pinsan para kay Alyssa, nag-iba ang lahat. Sa bawat salita ni River, nakikita niya ang panghihimasok; sa bawat tingin, dama niya ang pag-angkin; at sa bawat ngiti, wari’y may nakatagong panghahamon. Kaya ngayon, kahit ang simpleng biro nito ay nagiging tinik sa lalamunan niya.

banta niya rito ng walang emosyon ang kanyang mukha. Tinitigan lang naman ni River ang baril na nakatutok sa kaniya at ni walang kahit na anong takot ang mababanaag sa mukha. “Kung gusto ko talaga ng gulo, sa tingin mo ba ay pupunta ako dito sa bahay mo na alam ko namang napakarami mong tauhan na nakaantabay? E di para ko lang din ipinain ang sarili ko sa pugad ng leon.” sabi nito.

"Khiana, huwag kang mag alala dahil sigurado akong magiging maayos lang siya. Masamang damo ang gagong 'yon kaya makakaya niya 'yan." Alam kung pinapagaan lang ni River ang pakiramdam ko pero hindi pa din mawala sa isip ko ang makaramdam ng takot. "Thank you, River." mahinang saad ko. "Don't think too much. Mahal na mahal ka no'n kaya hindi 'yon papayag na maiwan kang mag isa," Saglit na nagpaalam muna sa akin si River para bumili ng kape, habang ako naman ay nanatili lan na nakaupo sa waiting area habang nagdadasal.

Pasensya na pero hindi muna talaga oras para magpaka-Atalia ako ngayon. Napayuko na lang ako para hindi na ako makilala pa ng mga tao. Hindi ko namalayang nanginginig pa rin pala ang mga kamay ko. Napansin iyon ni River. Tahimik niyang ini-abot sa akin ang isang bote ng tubig. “Uminom ka.” Tinanggap ko iyon. “Salamat.”