Quotes On Student Life の小説・ストーリー

Napatigil si Cassy, habang ang buong paligid ay natahimik. "Paaralan ito," madiing sabi ng lalaki. "Isang lugar ng pag-aaral at mabuting asal, hindi isang lugar para sa paghihiganti at awayan. Pakiusap, igalang niyo ang sarili ninyong reputasyon at huwag ninyong dalhin ang personal na galit sa loob ng campus!"

Ang pasasalamat ko na banggit sa hangin kasabay ng pagbuka ng bibig ko. "Inaantok pa ako. Buwesit naman kasi na student life na ito. Bakit pa kailangan pumasok sa paaralan? Hindi nalang magdiretso sa paghahanap ng trabaho." Ang reklamo ko sa aking sarili saka tumayo na ako mula sa aking higaan. Inayos ko na muna ang aking hinigaan saka ko na kinuha ang tuwalya sa gilid nitong kwarto ko.

“Yeah, sure.” Natahimik kami pagkatapos n'yon kaya naman sunod-sunod na ang pag-inom ko ng beer hanggang sa biglang nagbukas ng bagong topic si Cloud. Nawili kaming pag-usapan ang tungkol sa student life niya. Puro pala siya kalokohan noong nag-aaral pa siya at natutuwa ako sa mga kinukwento niya dahil talaga namang nakakaaliw.

" usal ko. Nang magpatuloy si Daniel sa pagsasalita. Ang ilan ay nakita ko ng nagsisimulang lumuluha. As I continued my speech. Alam kong lahat tayo tinamaan. Pero, naisip niyo ba kung hindi nila tayo pinagbawalan sa tingin niyo ba nandito tayo ngayon at magkakasama sa araw ng ating pagtatapos. Kaya madalas akala natin sagabal sila sa mga gusto natin, panira, nagpa power trip. Pero, naisip niyo rin ba kung hindi nila ginawa ang lahat ng 'yon nasa tamang landas ba tayo ngayon. Kaya sa kapwa ko magsisipag tapos. Lahat ng aral na binigay nila sa atin gawin nating inspirasyon para sa ating bagong buhay na tatahakin. Marahil ang ilan sa atin ay taga pagmana ng business, kumpanya at ano pa man. Sa

Yung isa nga'y parang ambassadress pa ng Louis Vuitton. Hindi ko talaga mapigilang mamangha at mainggit sa mga estudyante dito araw-araw. Isipin mo 'yon, they are living their best life habang ako, mas mahirap pa sa daga at kailangan kumayod nang kumayod habang nag aaral para may pang tustos sa pang araw-araw dahil kung hindi ay mamamatay kaming mulat sa gutom.

Ganito kami kasaya na sa wakas ay mga degree holder na kami. College life is one of the worst part of my life as a student. Hindi naman ako bobo, sadyang nakakalusaw lang ng braincells sa dami ng gagawin. Kaliwa't kanang ipapasa. Reporting doon, exam at quiz dito, roleplay dito, sayaw diyan. Hays! Basta ang dami kaya deserve naming magsaya ng matagal dahil after this, back to normal na naman. Well, we don't have any plan yet.

Muntik na akong matawa noong sinabi niya na maglalagay ng life machine. Sobrang LT no’n kasi talagang sa sobrang daming babasahin, quizzes, at recitation tapos dagdagan pa ng Professor niyo na parang anytime ida-drop ka, maglalagay ka talaga ng life machine kasi hindi mo alam kung end na ba ng buhay mo sa law school o hindi. “I really missed you guys. Kapagka naalala ko ‘yong high school days natin palagi na lang akong natatawa.” Kaila uttered and pouted.

Hindi siya makapaniwala, kundi lang nangyari sa kanyang sariling buhay at naintindihan niya ang phrase na nabasa niya noon; “Art comes from life.” Tandang tanda pa nga niya ng araw na iyon na nagulat siya ng buksan ang pintuan ng school dormitory ng oras na iyon. At nang makita niya sina Luke at Lyca nang nakapulupot pa isa’t-isa. At halatang may ginawang hindi kaaya aya sa kanyang paningin.

"Eh, ba't ba kasi pinapahirapan mo yang sarili mo? Veron, maikli lang ang buhay. Kung ganyan ka palagi, eh, wala...hindi ka mag go-grow..." "Wag mo nga akong bigyan ng life quotes. Para namang may magagawa yang himala. Yung lungkot na nararamdaman ko, hindi na tinatablan ng mga ganyan." "Edi, sorry! Ang sa'kin lang naman, since hindi naman 'to yung first time na nangyari sa inyo to, gusto ko lang mapagaan ang nararamdaman mo." Silence and the only sound is the echoes of the vehicle that has been coming back and forth in the busy street of the city. Suddenly, his phone rang and he immediately answered the other party. "Oh, ano na?"

Gusto ko na rin makita ang school na papasukan ko. Gusto ko rin magsuot ng uniporme ng isang estudyante. Gusto ko magsulat ng mga nasa board. Nais kong magrecite sa harap ng aking mga kaklase. Gusto ko mag quiz. Gusto ko making ng mga lecture. Namiss ko na ang pagiging buhay studyante ko. “Yung namatay daw po riyan sa may kalsada tabi ng talahiban,” ani ko kay Maria. “Hindi niyo po narinig yung malaking balita na iyon?”