Quotes On Student Life Novels & Stories

Basta ang mahalaga, nagsisimula na akong ayusin ang buhay ko. Umupo ako sa pinakadulo. Tahimik. Hindi ko pa kayang makihalubilo. Hindi pa ngayon. Habang nakikinig ako sa prof, sinulat ko sa notebook ko ang isang linya: *"Pag gumuho ang mundo mo, hindi mo kailangang itayo agad. Minsan, sapat na ang tumayo ka lang ulit."* Kinabukasan, may grupo ng estudyanteng lumapit sa akin. Hindi sila ‘yung dati kong mga kasama. Hindi rin sila ‘yung "popular" sa campus. Pero may dalang kape ‘yung isa.

"Ikaw, mapanlait ka. Di ka naawa do'n sa tao. Malay mo nga first time talaga." "Oh my God. I don’t know. Seryoso may mga high school student pa pala na di pa nakakapasok sa fastfood man lang? May gano'n din palang tao hanggang ngayon?" "Ikaw dapat ang marunong kang rumespeto sa katayuan ng buhay ng iba ha." Seryoso kong sagot sa kaniya kahit malayo sa kaniyang tanong. "Hindi lahat ng tao katulad ng kung ano ang meron tayo. Hindi lahat afford nong naa-afford natin. Kaya hinay-hinay sa mga banat."

Hindi ko siya sinagot. Naiinggit ang ilan sa akin dahil achiever ako. Pero mas gusto ko ang simplemg buhay ng iilang kaklase dahil walang pressure. Hindi nila kailangang magsunog-kilay sa pag-aaral para may mapatunayan lang. Wala silang dapat patunayan pero ako, marami. Kahit napapagod na ako ay hindi dapat magreklamo. "Hey, don't overthink about it. Tinatanong lang kita. Minsan kasi wala ring ka kwenta-kwenta ang mga sinasabi ko." Bahagya siyang tumawa pero sumeryoso rin kaagad.

dad asked the same question "Yes mom and dad!! I said while smiling at them Umakyat na kami ng stage at naririnig ko parin ang sigawan ng dalawa kong kaibigang para icheer ako pero kung makasigaw akala mo wala ng bukas. Napakamot nalang ako sa aking ulo. Wooohhh bestfriend ko yan!!!! Wohhhhh kaibigan ko yan!!!! Hiyawan ng dalawa niyang kaibigan... My speech... First of all I would like to thank all of my professors first, if not for your good teaching and perseverance I will not get a high grades or wisdom from you and my other classmates who graduated also because of your teaching and perseverance and the belief that we can achieve our dreams as long as we believe in what we can do. And of

Uminom ako ng juice habang nakatitig kay Celine. "Marami siyang kaaway dito at lalong-lalo na sa ibang school, lagi yang nasasangkot sa gulo. So, if you don't want your life to be hell, don't dream of being his girlfriend. Hell na nga ang apilyedo mo tapos gusto mo pang maging hell yang buhay mo?" "Of course, no!" Agad akong nagtakip ng bibig kase napapatingin sakin ang ibang student na malapit lang sa area namin.

Tinapik niya ang balikat ng estudyante, seryoso ang tono. “Sa susunod, mas maging maingat kayo. Lahat ng ginagawa natin, may kinalaman sa buhay ng tao. Walang puwang ang pagkakamali. Buti na lang maaga natin itong nakita. Kung umabot ’to sa clinical stage, baka wala na tayong magawa.” Lalong yumuko ang estudyante. “Professor, sapat na ’tong aral para hindi na namin makalimutan habang buhay.”

tanong ko habang nakayuko at sinisipa ang mga maliliit na bato sa daan. "Iha, isa lang ang masasabi ko sa'yo. You must overcome your fears dahil official ka ng student ng Hamlet Creek. Always expect the unexpected, at huwag kang magtiwala agad-agad sa mga taong bago mo lang nakilala. At sa lawak ng unibersidad na ito, huwag na huwag kang gumala nang mag-isa, kung ayaw mong matulad sa principal."

Madali lang ang discussion at halos lahat kami ay nakakuha ng perfect score sa quiz, dahil bago pa ito i lesson nabasa na namin ito at inaral. Sabi nila, kahit estudyante ka dapat hindi ka lang nakaasa sa nagtuturo sayo. Dahil kahit anong turo nan kung hindi mo sasabayan sa pag-alam, wala kang matututunan. Ganito sa college. Una palang alam kong nakaka excite dahil maging ako naramdaman ko yon. Yung magkaroon ka ng sweet spot sa university, yung malibot mo at mamangha sa bawat makikita mo dito. Yung mga magiging kaklase mo na tutulong sayo, at yung mga magihing kaibigan mo dito ng pang habang buhay.

Pero hindi tahimik ang isip ko, hindi tahimik ang puso ko. Lalo na nang marinig ko ang dalawang estudyante sa labas. “Mas sincere kung handmade ang chocolate!” Sa sinabi ng estudyanteng yun, parang bumalik ang kahapon, para bang nangyari yun kahapon lang, ‘yung gabing iyon, yung paghihintay, pag-asa, at yung sakit. Nabusina ko ang manibela. Hindi ko napigilan.

SOFIA’S POV Hindi talaga maiwasan ng mga studyante na hamakin ang lahat huwag lang bumagsak sa subjects kahit pa anong kapalit nito ay hindi na ito magdadalawang isip pa, kahit nakataya na ang pagkatao nito. That is life of being students but it is not the solution in every problem just find ways, do not do such thing that might ruin your reputation as a human being or students.