Novel & Cerita Quotes On Student Life

Uminom ako ng juice habang nakatitig kay Celine. "Marami siyang kaaway dito at lalong-lalo na sa ibang school, lagi yang nasasangkot sa gulo. So, if you don't want your life to be hell, don't dream of being his girlfriend. Hell na nga ang apilyedo mo tapos gusto mo pang maging hell yang buhay mo?" "Of course, no!" Agad akong nagtakip ng bibig kase napapatingin sakin ang ibang student na malapit lang sa area namin.

Tinapik niya ang balikat ng estudyante, seryoso ang tono. “Sa susunod, mas maging maingat kayo. Lahat ng ginagawa natin, may kinalaman sa buhay ng tao. Walang puwang ang pagkakamali. Buti na lang maaga natin itong nakita. Kung umabot ’to sa clinical stage, baka wala na tayong magawa.” Lalong yumuko ang estudyante. “Professor, sapat na ’tong aral para hindi na namin makalimutan habang buhay.”

tanong ko habang nakayuko at sinisipa ang mga maliliit na bato sa daan. "Iha, isa lang ang masasabi ko sa'yo. You must overcome your fears dahil official ka ng student ng Hamlet Creek. Always expect the unexpected, at huwag kang magtiwala agad-agad sa mga taong bago mo lang nakilala. At sa lawak ng unibersidad na ito, huwag na huwag kang gumala nang mag-isa, kung ayaw mong matulad sa principal."

Madali lang ang discussion at halos lahat kami ay nakakuha ng perfect score sa quiz, dahil bago pa ito i lesson nabasa na namin ito at inaral. Sabi nila, kahit estudyante ka dapat hindi ka lang nakaasa sa nagtuturo sayo. Dahil kahit anong turo nan kung hindi mo sasabayan sa pag-alam, wala kang matututunan. Ganito sa college. Una palang alam kong nakaka excite dahil maging ako naramdaman ko yon. Yung magkaroon ka ng sweet spot sa university, yung malibot mo at mamangha sa bawat makikita mo dito. Yung mga magiging kaklase mo na tutulong sayo, at yung mga magihing kaibigan mo dito ng pang habang buhay.

Pero hindi tahimik ang isip ko, hindi tahimik ang puso ko. Lalo na nang marinig ko ang dalawang estudyante sa labas. “Mas sincere kung handmade ang chocolate!” Sa sinabi ng estudyanteng yun, parang bumalik ang kahapon, para bang nangyari yun kahapon lang, ‘yung gabing iyon, yung paghihintay, pag-asa, at yung sakit. Nabusina ko ang manibela. Hindi ko napigilan.

SOFIA’S POV Hindi talaga maiwasan ng mga studyante na hamakin ang lahat huwag lang bumagsak sa subjects kahit pa anong kapalit nito ay hindi na ito magdadalawang isip pa, kahit nakataya na ang pagkatao nito. That is life of being students but it is not the solution in every problem just find ways, do not do such thing that might ruin your reputation as a human being or students.

" Kinabahan siya at mababawasan ang sahod niya. "Hija, alam ko ang buhay estudyante lalo na at college ka. Sa ngayon ay wala pa gaanong activities and kailangang aralin. Huwag kang nag alala at hindi mabawasan ang sahod mo." "Po?" Nagulat siya sa sinabi ng ginang.

She grinned. “College life is fun, Courtney…” I said, and I mean it. I recall those days I entered college to meet Ice. Iyon lang ang time na naging estudyante ako. Nakakatawa na hindi ako nagdaan sa elementarya at sekondarya pero nakapag-experience ako maging college student. Perks of being raised in Incognito. Marami kaming alam at kahit hindi kami nag-aral kung saang school ay may diploma kami at school records na kayang ipresenta any time.

Hindi natitinag ang aming atraksyon, kahit na may mga bahagyang selos, pagkakamali kay Alphonso, at hindi pagkakaunawaan. May kakaiba sa pagiging isang estudyante sa kolehiyo, ang mabuhay sa labas ng kampus, kasama ang mga bagong kaibigan, at ang paggawa ng apat na taon na iyon na isa sa mga pinakamagandang alaala na mararanasan ng isang tao.

“Ah, parang wala pa kayong breakfast ah! Let’s try that again—GOOD MORNING, TIP!” Mas malakas na ang nakuha nitong sagot. Parang nag-warm up na ang mga naroroon. Siya na lang talaga ang hindi. “There you go! Thank you for being here today. I know we’re all busy with our plates—assignments, projects, exams—but you still made time to attend. That shows you care not only about academics, but also about real-life issues that affect us as students.” Nag-pause ang emcee, tinitigan sila isa-isa na para bang isang napakaimportanteng bagay ang susunod na sasabihin.