Novel & Cerita Quotes On Student Life

"Then I'm not a dumbass!" "Yes, you are! Mr. Sunovabitch!" "What?" "Crazy Sunovabitch!" Tinitigan ko s'ya pero nagulat ako nang umiwas lang s'ya ng tingin. "You wasting my time." pagkasabi n'ya n'un ay tumalikod na s'ya. Pagtingin ko sa paligid ay nakatingin na naman ang lahat ng estudyante. 'Wala ba silang mga buhay?!'

"God gives us challenges in life not to break us down but to make us stronger. He will never leave us. Tandaan niyo sana 'yan." "At para sa mga matapang na ibinahagi ang mga kwento ng buhay nila, gusto ko'ng magpasalamat sa inyo. Alam ko'ng habang nakikinig kayo, marami rin kayong natututunan at kasama na 'ko ro'n. Pinatunayan niyo na naman sa'kin na kahit ang guro ay pwedeng matuto sa mga estudyante."

Karamihan sa mga student ay nag-iiyakan at nagyayakapan. Nakakaiyak na tapos na ang buhay sa secondarya at totongtong na sa panibagong yugto sa kolehiyo. Ang iba ay magpapatuloy abutin ang pangarap sa college at ang iba ay titigil upang magtrabaho. “Congrats, Babe!” Nakangiting Adrian ang bumungad sa harap ko pagkatapos kong punasan ang tumulong luha sa mata ko. Dala niya ay isang bouquet ng bulaklak at ang kaniyang diploma sa kanang kamay.

tanong niya. "Ahmm, motto mo?" Ano ba naman 'tong tanong ko! What's your motto? Ano 'yon? Parang timang naman! "My motto is; be loyal to the nightmare of your choice." patango-tango niyang sabi. "Motto ko sa buhay, ano; It's not a dead end, it's just a plot twist!" Nakaw ko lang na motto 'yan kay ligaya no'ng high school...ewan ko ba bakit ko naisip 'yon? Tunog seryoso kasi sa buhay.

ko sa 'yo kaya ayaw ko na isang estudyante ang mapapayag ko na bigyan ako ng anak. Kung kailangan nila ng pera para sa pangtuition nila ay bibigyan ko sila ngunit hindi ko na kailangan na abalahin pa sa nais kong 'yon. Ayaw ko na samantalahin ang pagkukulang nila sa buhay nila para lang sa kagustuhan ko. Kung may babaeng mapapayag ako na bigyan ako ng anak ay gusto ko na wala na ngang kailangan pa na isipin o responsibility sa buhay niya o sa iba pa na nasa paligid niya. Umalis na tayo sa lugar na 'to, dude. Maghanap na lang tayo sa iba at huwag na dito. Ayaw ko na ako pa ang maging dahilan para masira ang magandang plano nila sa sarili nila lalo na sa pag-aaral nila. I want to help those s

“Junior Zimmer, tadhana ang pagkikita natin dito. Ang mga tao dito ay ang mga senior mo.” “Sa tulong namin, siguradong mapapanatili mo ang posisyon mo sa student council. Baka ikaw pa ang maging student council president balang-araw!” Malambing ang mukha ni Tristan kay Xynthia, para bang kapatid siya ni Xynthia. “Ang pag-inom mo ng soda sa ganito kalaking okasyon ay sadyang mali!” “Atsaka, dapat makisalamuha ang mga university student. Social etiquette lang ang pag-inom. Hindi mo naman sasabihing wala kang etiquette diba?”

Minsan, napapatawa niya ako sa kanyang mga kwento, lalo na kapag binabanggit niya ang mga simpleng bagay na nagbibigay kulay sa kanyang buhay bilang isang estudyante. "I'm trying my best, Ate Esme," sabi niya habang pinaglalaruan ang isang hibla ng buhok. "Minsan, ang hirap mag-balance ng school at personal life, lalo na when you feel like you have to prove something to everyone."

“Hindi ako makapaniwala.” “Why?” tanong niya. “Nandito na naman ako,” sabi ko. “Akala ko tapos na ang part na ‘to ng buhay ko.” “Nothing is ever really finished,” sagot niya. “You just pause.” Napangiti ako. “Hindi ka ba napapagod kakapilosopo?” Ngumiti siya ng kaunti. “Only when needed.” Naglakad kami palabas ng campus. Sa gilid ng walkway, may grupo ng mga estudyanteng nagtatawanan. May nag-aalok ng flyers, may nagre-recruit para sa orgs. Saglit akong huminto.

“Sabagay consistent top sa President’s List sa buong campus. Kulang na lang uno lahat ang grades. Pero hindi iyon ang gusto kong sabihin. Kilala ka sa buong campus ng College of Medicine at iba pang colleges na masungit, suplada, walang kaibigan at anti-social. Have you realized that?” “Why not? Sinadya kong maging gano’n hanggang sa nasanay na ako na tutukan lang ang pag-a-aral ko, ang sarili kong buhay kaysa pansinin at pakialaman ang buhay ng iba. At alam kong ikaw ay busy.” “Busy saan?” “Sa pangingialam sa buhay ko? Kilala mo ako hindi kita kilala. Ibig sabihin pinakikialam mo ang buhay ko habang ako walang kaalam-alam sa’yo.””

turan ko. "Ang galing lang, kung inspired 'yon sa totoong buhay, masasabi kong ang strong ng kaibigan mo," sabi ni Shammy. "True, ako... hindi kami mayaman kaya medyo naka-relate rin ako. 'Yon nga lang, hindi ako valedictorian," wika ni Lilibeth.