Quotes On Student Life の小説・ストーリー

Lalo na at panibagong bulungan na naman ang naririnig ko ngayon. Ngunit pagkaraan ng ilang minuto kong pananahimik ay hinarap ni Jeff ang mga nakatinging estudyante na tumitingin ng may pagkauyam at pagkaasar lalo na sa akin "All of you if you don't stop saying sh'ts to her .I swear your all gonna be f*cked up."ang sinabi niya na tinitigan ang lahat ng nasa harapan ng canteen na tila nanonood ng magandang palabas ,nasa tinig at awra ang banta ng panganib na kinatahimik naman ng lahat .

wika nito. "Pero kung susundin natin siya, ano na lang ang sasabihin ng ibang students? Mayroon tayong pinapaboran? May iba tayong students dito na artista at model pero hindi natin pinayagan ang ganoon. I'm just being fair." "Choose. School's reputation or breaking the rule? Just once, JG. Pumayag ka na," "Sabihin mo nga sa akin paanong nakapasok ang bagsak na student na iyan sa school natin, ginamitan mo na naman ng connection mo?" Pang-iinsulto ko sa kanya.

Takot siyang kung may kasama pa siya ay lalo lang siyang mapapahiya. Pagdating sa opisina ng propesor na humahawak sa kaso… "Kailangan na siguro nating tawagan ang mga magulang mo." Sa totoo lang, bihira namang makialam ang unibersidad sa personal na buhay ng mga estudyante. Hindi na kasi ito elementarya o high school. Pero dahil naipost ito sa page ng unibersidad, hindi na puwedeng bale-walain.

"Then I'm not a dumbass!" "Yes, you are! Mr. Sunovabitch!" "What?" "Crazy Sunovabitch!" Tinitigan ko s'ya pero nagulat ako nang umiwas lang s'ya ng tingin. "You wasting my time." pagkasabi n'ya n'un ay tumalikod na s'ya. Pagtingin ko sa paligid ay nakatingin na naman ang lahat ng estudyante. 'Wala ba silang mga buhay?!'

"God gives us challenges in life not to break us down but to make us stronger. He will never leave us. Tandaan niyo sana 'yan." "At para sa mga matapang na ibinahagi ang mga kwento ng buhay nila, gusto ko'ng magpasalamat sa inyo. Alam ko'ng habang nakikinig kayo, marami rin kayong natututunan at kasama na 'ko ro'n. Pinatunayan niyo na naman sa'kin na kahit ang guro ay pwedeng matuto sa mga estudyante."

Karamihan sa mga student ay nag-iiyakan at nagyayakapan. Nakakaiyak na tapos na ang buhay sa secondarya at totongtong na sa panibagong yugto sa kolehiyo. Ang iba ay magpapatuloy abutin ang pangarap sa college at ang iba ay titigil upang magtrabaho. “Congrats, Babe!” Nakangiting Adrian ang bumungad sa harap ko pagkatapos kong punasan ang tumulong luha sa mata ko. Dala niya ay isang bouquet ng bulaklak at ang kaniyang diploma sa kanang kamay.

tanong niya. "Ahmm, motto mo?" Ano ba naman 'tong tanong ko! What's your motto? Ano 'yon? Parang timang naman! "My motto is; be loyal to the nightmare of your choice." patango-tango niyang sabi. "Motto ko sa buhay, ano; It's not a dead end, it's just a plot twist!" Nakaw ko lang na motto 'yan kay ligaya no'ng high school...ewan ko ba bakit ko naisip 'yon? Tunog seryoso kasi sa buhay.

ko sa 'yo kaya ayaw ko na isang estudyante ang mapapayag ko na bigyan ako ng anak. Kung kailangan nila ng pera para sa pangtuition nila ay bibigyan ko sila ngunit hindi ko na kailangan na abalahin pa sa nais kong 'yon. Ayaw ko na samantalahin ang pagkukulang nila sa buhay nila para lang sa kagustuhan ko. Kung may babaeng mapapayag ako na bigyan ako ng anak ay gusto ko na wala na ngang kailangan pa na isipin o responsibility sa buhay niya o sa iba pa na nasa paligid niya. Umalis na tayo sa lugar na 'to, dude. Maghanap na lang tayo sa iba at huwag na dito. Ayaw ko na ako pa ang maging dahilan para masira ang magandang plano nila sa sarili nila lalo na sa pag-aaral nila. I want to help those s

Contrary to what she is, this woman is a pure best friend. Nang dumating na ang order namin, nag-usap lamang kami ng tungkol sa mga chismis meron ang ibang mga department since malapit na ang Intramurals. The university has been so busy the last few weeks and students are all enjoying the temporary break. But worse comes next, midterm will soon come so there are also some, or maybe few students, who are idling and staying inside the library. As for Lorraine and I, we are both good in cramming kaya habang may oras kaming gumala, then we’ll take advantage of it. We don’t do pure academics here, it’s ‘lakad with acads’ that we keep on telling ourselves. It’s like, we wanted to become successful

“Junior Zimmer, tadhana ang pagkikita natin dito. Ang mga tao dito ay ang mga senior mo.” “Sa tulong namin, siguradong mapapanatili mo ang posisyon mo sa student council. Baka ikaw pa ang maging student council president balang-araw!” Malambing ang mukha ni Tristan kay Xynthia, para bang kapatid siya ni Xynthia. “Ang pag-inom mo ng soda sa ganito kalaking okasyon ay sadyang mali!” “Atsaka, dapat makisalamuha ang mga university student. Social etiquette lang ang pag-inom. Hindi mo naman sasabihing wala kang etiquette diba?”