Quotes On Student Life 소설 & 이야기

Minsan, napapatawa niya ako sa kanyang mga kwento, lalo na kapag binabanggit niya ang mga simpleng bagay na nagbibigay kulay sa kanyang buhay bilang isang estudyante. "I'm trying my best, Ate Esme," sabi niya habang pinaglalaruan ang isang hibla ng buhok. "Minsan, ang hirap mag-balance ng school at personal life, lalo na when you feel like you have to prove something to everyone."

“Hindi ako makapaniwala.” “Why?” tanong niya. “Nandito na naman ako,” sabi ko. “Akala ko tapos na ang part na ‘to ng buhay ko.” “Nothing is ever really finished,” sagot niya. “You just pause.” Napangiti ako. “Hindi ka ba napapagod kakapilosopo?” Ngumiti siya ng kaunti. “Only when needed.” Naglakad kami palabas ng campus. Sa gilid ng walkway, may grupo ng mga estudyanteng nagtatawanan. May nag-aalok ng flyers, may nagre-recruit para sa orgs. Saglit akong huminto.

“Sabagay consistent top sa President’s List sa buong campus. Kulang na lang uno lahat ang grades. Pero hindi iyon ang gusto kong sabihin. Kilala ka sa buong campus ng College of Medicine at iba pang colleges na masungit, suplada, walang kaibigan at anti-social. Have you realized that?” “Why not? Sinadya kong maging gano’n hanggang sa nasanay na ako na tutukan lang ang pag-a-aral ko, ang sarili kong buhay kaysa pansinin at pakialaman ang buhay ng iba. At alam kong ikaw ay busy.” “Busy saan?” “Sa pangingialam sa buhay ko? Kilala mo ako hindi kita kilala. Ibig sabihin pinakikialam mo ang buhay ko habang ako walang kaalam-alam sa’yo.””

May mga tawa na medyo lasing na ang tono. Kanina pa sila nag-aaya sa group chat. Celebration daw. Finally, tapos na. Kahapon lang ang graduation nila. Graduate na siya. Graduate na sila kaya dapat masaya. Pero habang nakatingin siya sa mga kaklase niyang todo ang tawa, may kung anong kumikirot sa dibdib niya. Graduate na siya. Ibig sabihin ay wala na ang student excuse. Wala nang “kaya ko pa magtiis, nag-aaral pa lang naman ako.” Kailangan na niyang harapin ang totoong buhay.

"We haven't enjoyed our student days enough yet." School days were pages in battlefield. Students risked their freedom to enjoy in exchange for high grades. Pero kung tutuusin, iyon din ang panahon na punong-puno nang napakaraming mga ala-ala. Memories of sacrifices, pain, and struggles, but there were also happiness, excitement, and completeness. Studying made me feel so alive. Hindi dahil madali, pero dahil doon ako masaya. "Halos buong college nga tayong naging abala sa pag-aaral." Pagpapaalala ko sakanila habang natatawa. "Kaya sige, payag din ako diyan!"

That I should feel it first, smell the scent of it and experience what it is before I can offer it to everyone. Now I understand why all those things happened to me, because I was lacking so many things. I lack love for myself. I don't value myself. I don't trust myself. "Sige na umuwi na kayo." Sabi ko sa mga studyante ko. Sila ang last subject ko for today. They are graduating students. Mga batang punong-puno ng pangarap. Mga batang puno ng potensyal. "Patuloy mo po muna Miss. Last subject ka na po namin eh."

Naging matatag ako at hindi sumuko na matupad ang mga pangarap ko dahil sa kanila…’’nang sabihin iyon ay napasingok siya, hindi na niya napigilan ang pag luha. ‘’Kung nagawa ko nga na makapagtapos sa pag-aaral sa kabila ng kahirapan, ibig sabihin, magagawa niyo rin, dear graduates. Isipin niyong ang araw na ito ay isang hakbang palapit sa mga nais nyo sa buhay. Dear parents, tulungan nyo ang mga anak ninyo at kahit anumang kahirapan at unos sa buhay wag kayong sumuko. Dear parents and graduates, magtulungan kayo at hawak kamay ninyong harapin ang mga suliranin sa buhay, wag niyong iisipin na ang kahirapan ang hadlang para sumuko at huminto kayong maabot ang pinapangarap niyo Hindi, ang mga s

The student was referring to him. " Hoy, baka marinig ka niya, " awat naman nang isa. Samot sari ang kanyang nga naririnig. Nakaka-rinda ang mga boses ng mga ito. Ayaw man na pansinin ni Kyro ang mga sinasabi ng mga ito ay umabot pa rin sa kanyang tenga. " What do you know behind this image? Do you know about my life? What do you know behind it? " Pagsisimula ng wika nito na ikinagulat ng mga estudyante. " You know nothing!" Dagdag pa niya.

saad ko at nakita ko namang nag-iiyakan ang ibang nanay at ang ibang professor namin. “Sa mga katulad kong umulit at sa ilang beses na umulit sa pag-aaral, huwag tayong susuko. Walang susuko sa atin dahil may pangarap tayong kailangan tuparin. Hayaan mo ang mga taong manghuhusga sa'yo, wala naman silang ibang gagawin kundi panoorin lamang ang mga gagawin mo sa buhay. 'Yung mga naranasan mo sa buhay? Gawin mong inspirasyon at kalakasan 'yan dahil makakatulong sila sa'yong maging matatag at malakas na tao pagdating ng araw.”

Si Agatha sa pag udyok ng lahat, ay napainom din ng marami. Sa mga kaklaseing iyon, may mga nakaranas ng magagandang pagkakataon, ang iba naman ay may mga kabiguan sa buhay, ang pag-uusap tungkol sa nakaraan, nagsimula silang magpahayag ng mga panghihinayang. Sabi ng isa, “kung alam ko lang na mangyayari ito, sana ay nag-aral ako ng mabuti nung highschool at hindi nag cut classes ng madalas.”