Quotes On Student Life Mga Nobela at Kwento

Kanina pa ako wala sa sariling naglalakad sa gilid ng kalsada at hindi ko na alam kung saan pa ba ako idadala ng aking mga paa. Bumungad sa akin ang napakalaking unibersidad na may malaking karatulang Worth Life University. Nakaukit ito sa kaligrapiyang pamamaraan na may pinaghalong kulay asul at puti. Mas lalo itong nakakahalinang tignan dahil sa magandang unbersidad na nakaguhit sa likod ng naglalakihang letra. Binaling ko ang aking paningin sa mga estudyanteng labas-masok sa unibersidad na iyon tsaka sila wala sa sariling pinagmasdan. Dumaan sa harapan ko ang limang dalagita na masaya at tuwang-tuwang nagkwe-kwentuhan tungkol sa nangyari sa araw nila, mga binatang nag-uunahan at naghahabu

napasinghap ang mga kasama ko habang ako ay napangisi sa aking isipan. “I’m joking! Hahaha kayo talaga, enjoyin niyo lang ang college life dahil hindi habang buhay ay mag-aaral kayo. Wala pa kayo sa totoong mundo.” Ngumiti ako dahil doon. Sapat na saakin ang narinig ko. “Tama ka nga Mr.Chan. Lahat kaming nandito at na-pepressure dahil sa Thesis na ito. Kapag nagkamali kayo ay maaaring i-revised ang isang buong chapter kaya pasensya na po sa aking tanong.” Sumang ayon ang mga kasama ko dahil doon. “It’s okay, miss. Kung wala na kayong tanong ay maaari na kayong lumabas.”

Itinulak mo sana ako na bumalik dito at humanap ng pag-ibig. “Masyado kang gumugugol ng oras sa iyong mga libro, Zelle. You need to live a little before all of life’s riches pass you by,” ang madalas niyang sinasabi sa akin kapag tinatanggihan ko ang mga imbitasyon sa party at iba pang mga social event para manatili sa bahay at mag-aral. "Naaalala ko ang iyong mga lektura, at talagang lumabas ako at nakinig sa iyo."

"Ang isang taong nag-aral sa isang unibersidad na gaya mo ay iba dapat mag-isip." Muling tumawa si Quil. "Isang unibersidad? Ha! Tinutukoy mo ba yung walang kwentang certificate na binayaran ko para makuha? Siguro nga kasama yun!" Lumaki ang ngiti ni Quil nang magsimulang maglkbay ang isip niya pabalik sa 'maliligayang araw' sa unibersidad. "Oo nga pala, ang mga magaganda sa unibersidad at sa klase ay mga may itsura at masarap. Talagang namimiss ko ang maliligayang araw sa eskwelahan, pakiramdam ko ang laya ko pa noon. Ang pinakamaganda pa dito ay palagi akong napapaligiran ng magagandang babae. Haha!"

Mabilis binalot ng matinding init ang buo kong mukha at pikang pika tinitigan ang kaibigan. Humagalpak agad siya ng tawa ng mahuli ang reaksyon ko. Nilibot ko ang tingin ko sa paligid para makasiguradong walang nakakarinig ng pinag-uusapan namin ng bwisit na kaibigan. Mahirap na magpa-kampante at baka may pumasok na mga estudyante dito sa faculty room. Lunch pa naman. Mamaya at marinig ang pinagsasabi ng 'aklang 'to! Naku! Baka masesante kami! Hindi ko afford! May pamilya na akong binubuhay ngayon! Hihi. — Joke!

wika ng babaing familiar ang boses, but I didn't bother looking at her. "Sino ka ba?" pabalang na tanong ni Student 01. Hindi siguro siya familiar kay Lindsay. "I am not done talking, girl. Hindi naman na dapat pag-usapan ang bagay na 'to, pero parang lagi kayong nahuli sa balita at chika dito sa school?" Lindsay, sarcastically said. "Saan planeta ba kayo galing? Ga-graduate na kayo ng college, chismosa at backstabber, gossiper pa rin kayo? Gosh. Magbago na kayo girls, hindi na nga kayo maganda masama pa ugali. Mabuti pa itong bestie ko tahimik lang pero masarap ang love life, diba?" pilosopong saad ni Lindsay.

Nawalan naman ng kulay ang babae ngunit dahan-dahan itong tumayo. "S-Sir." "You’re telling me I’m overacting? What if you somehow meet a person that needs your attention, a first aid treatment perhaps? Do you even know how to do it?" Umiling ang kausap nito. Napailing na lang ang propesor at pinaupo muli ang babae. Inikot ng tingin ng matandang lalaki ang buong klase bago nagsalita. "Okay I guess, I overreacted. But remember this, I want all of you to be always ready. You may think this is just a quiz so why bother to take it seriously? Students, years from now, you may all be nurses or doctors in the future. The patients place their hope and lives in your hands. So how can you save them if

Kung hindi ka marunong humingi ng tulong sa iba, walang mangyayari kung sosolohin mo ng totoo. Ganito ang college life. Dapat i-practice mo na talagang makisama sa iba kung isa kang mahiyain tulad ni Azeria. Kahit pa ikaw ang pinakamatalinong tao, darating talaga iyong oras na kinakailangan mo ng tulong. Sa totoo nga lang, padaan daan rin ‘to sa feed ni Red e’ na sinasabi ng mga iba na sa college mo malalamang bobo ka. His thankful na may pinsan siyang naryan sa tabi niya, hindi tulad ng iba. Na alam nila kaya nila, tahimik na pinagmamasdan lang nilang tatlo ang ka klase nilang umiiyak sad ulo. Sinasabi nitong expect na raw nito ang pagkabagsak niya, ni wala siyang nasagutan may mga ilan lan

Lalapitan ko na sana siya nang may naramdaman akong yumakap galing sa likuran ko at binulungan ako. "Shan stop. She's not worth it! Let's go." -Kash said. Habang hinihila na ako para mapalayo sa umbukan ng mga etschuserang mga estudyante. "Ito na nga bang sinasabi ko Kash eh! Ayoko ng ganito! Nagugulo na yung buhay ko dito sa university." -ako "Just don't mind them." -maikli niyang pahayag. Pati ako nayayamot na din dito kay Kash ha. Pasalamat siya. Naku!