Quotes On Student Life Novels & Stories

"Ang isang taong nag-aral sa isang unibersidad na gaya mo ay iba dapat mag-isip." Muling tumawa si Quil. "Isang unibersidad? Ha! Tinutukoy mo ba yung walang kwentang certificate na binayaran ko para makuha? Siguro nga kasama yun!" Lumaki ang ngiti ni Quil nang magsimulang maglkbay ang isip niya pabalik sa 'maliligayang araw' sa unibersidad. "Oo nga pala, ang mga magaganda sa unibersidad at sa klase ay mga may itsura at masarap. Talagang namimiss ko ang maliligayang araw sa eskwelahan, pakiramdam ko ang laya ko pa noon. Ang pinakamaganda pa dito ay palagi akong napapaligiran ng magagandang babae. Haha!"

Mabilis binalot ng matinding init ang buo kong mukha at pikang pika tinitigan ang kaibigan. Humagalpak agad siya ng tawa ng mahuli ang reaksyon ko. Nilibot ko ang tingin ko sa paligid para makasiguradong walang nakakarinig ng pinag-uusapan namin ng bwisit na kaibigan. Mahirap na magpa-kampante at baka may pumasok na mga estudyante dito sa faculty room. Lunch pa naman. Mamaya at marinig ang pinagsasabi ng 'aklang 'to! Naku! Baka masesante kami! Hindi ko afford! May pamilya na akong binubuhay ngayon! Hihi. — Joke!

wika ng babaing familiar ang boses, but I didn't bother looking at her. "Sino ka ba?" pabalang na tanong ni Student 01. Hindi siguro siya familiar kay Lindsay. "I am not done talking, girl. Hindi naman na dapat pag-usapan ang bagay na 'to, pero parang lagi kayong nahuli sa balita at chika dito sa school?" Lindsay, sarcastically said. "Saan planeta ba kayo galing? Ga-graduate na kayo ng college, chismosa at backstabber, gossiper pa rin kayo? Gosh. Magbago na kayo girls, hindi na nga kayo maganda masama pa ugali. Mabuti pa itong bestie ko tahimik lang pero masarap ang love life, diba?" pilosopong saad ni Lindsay.

Kung hindi ka marunong humingi ng tulong sa iba, walang mangyayari kung sosolohin mo ng totoo. Ganito ang college life. Dapat i-practice mo na talagang makisama sa iba kung isa kang mahiyain tulad ni Azeria. Kahit pa ikaw ang pinakamatalinong tao, darating talaga iyong oras na kinakailangan mo ng tulong. Sa totoo nga lang, padaan daan rin ‘to sa feed ni Red e’ na sinasabi ng mga iba na sa college mo malalamang bobo ka. His thankful na may pinsan siyang naryan sa tabi niya, hindi tulad ng iba. Na alam nila kaya nila, tahimik na pinagmamasdan lang nilang tatlo ang ka klase nilang umiiyak sad ulo. Sinasabi nitong expect na raw nito ang pagkabagsak niya, ni wala siyang nasagutan may mga ilan lan

"Mabuti at nakapunta ka ngayon. Palagay ko ay ilang linggo nang sinusubukang kumbinsihin ka ni Jade na lisanin ang iyong silid." "Mga buwan," pagtatama ni Jade. Binigyan ni Quin ito ng mahiyang ngiti. "Palagay ko ay naubusan na rin ako ng mga dahilan sa wakas." "Mabuti naman," ani Dex. "Ang unibersidad ay hindi lamang para sa pag-attend sa mga klase at pagsusulit. Kung hindi ay magsisisi ka sa labis na pag-aaral."

bulong niya. "You need to be more understanding," dagdag ko pa habang hinahaplos ang likod niya. "Thesis defense niya bukas. Imbes na suporta ang ibigay mo, dagdag na stress ang dinala mo. Respect her space and her growth as a student. Hindi siya pag-aari na kailangang ikulong."

Noon, hindi ko alam kung kaya ko bang mag-isa sa college. Ngayon, kaya ko nang magsalita sa klase nang hindi nanginginig. Kaya ko nang magturo ng mga bagay na natutunan ko rin. Kaya ko nang magsabi ng hindi nang hindi nagso-sorry. Pero kahit ganoon, may mga bagay na hindi nagbabago. Sa sketchpad ko, isinulat ko... “Some summers stay with you forever. Some names too. Even when you try to bury them under exams and org projects, they stay. Like roots you can’t pull out.”

Basta ang mahalaga, nagsisimula na akong ayusin ang buhay ko. Umupo ako sa pinakadulo. Tahimik. Hindi ko pa kayang makihalubilo. Hindi pa ngayon. Habang nakikinig ako sa prof, sinulat ko sa notebook ko ang isang linya: *"Pag gumuho ang mundo mo, hindi mo kailangang itayo agad. Minsan, sapat na ang tumayo ka lang ulit."* Kinabukasan, may grupo ng estudyanteng lumapit sa akin. Hindi sila ‘yung dati kong mga kasama. Hindi rin sila ‘yung "popular" sa campus. Pero may dalang kape ‘yung isa.

"Ikaw, mapanlait ka. Di ka naawa do'n sa tao. Malay mo nga first time talaga." "Oh my God. I don’t know. Seryoso may mga high school student pa pala na di pa nakakapasok sa fastfood man lang? May gano'n din palang tao hanggang ngayon?" "Ikaw dapat ang marunong kang rumespeto sa katayuan ng buhay ng iba ha." Seryoso kong sagot sa kaniya kahit malayo sa kaniyang tanong. "Hindi lahat ng tao katulad ng kung ano ang meron tayo. Hindi lahat afford nong naa-afford natin. Kaya hinay-hinay sa mga banat."

dad asked the same question "Yes mom and dad!! I said while smiling at them Umakyat na kami ng stage at naririnig ko parin ang sigawan ng dalawa kong kaibigang para icheer ako pero kung makasigaw akala mo wala ng bukas. Napakamot nalang ako sa aking ulo. Wooohhh bestfriend ko yan!!!! Wohhhhh kaibigan ko yan!!!! Hiyawan ng dalawa niyang kaibigan... My speech... First of all I would like to thank all of my professors first, if not for your good teaching and perseverance I will not get a high grades or wisdom from you and my other classmates who graduated also because of your teaching and perseverance and the belief that we can achieve our dreams as long as we believe in what we can do. And of