Quotes On Student Life Novels & Stories

“Yeah. Tatanggalin na rin mamaya.” Tahimik na napabuntong-hininga si Marikit bago umupo sa sofa sa tabi ng kama. “You seriously need to stop drinking kapag stressed ka,” diretso ngunit puno ng pag-aalalang saad niya. “Hindi na tayo college students.” Mahina namang natawa si Danica. “Minsan unavoidable talaga,” depensa nito. “People need an outlet too. Mas magiging careful na ako next time.”

Lalong lumakas ang tawanan naming lahat. Habang nakikinig ako sa walang katapusang asaran nila, hindi ko napigilang mapangiti. Minsan ay nakakalimutan kong ganito dapat kasimple ang buhay. Walang iniisip na negosyo. Walang iniisip na trabaho. Walang iniisip na mga responsibilidad na naghihintay sa akin sa labas ng campus. Sa mga sandaling ito, isa lamang akong ordinaryong estudyante na kasama ang kanyang mga kaibigan.

"I hope you are still okay, Miss Zuluetevo. It's like you're starting to startle again and make me curious..." "H-Ho?" react ko nang matauhan ako. "Kung hinahatid or sundo ka ng boyfriend or manliligaw mo, wala akong nakikitang problema riyan. Hindi ko iyan bagay na ipararating pa sa pamilya mo. Malaki ka na para diyan. Sinabi ko na na hindi naman ako manghihimasok sa personal na buhay ng mga students ko kung hindi naman kailangan."

"You are future doctors, and the lives of countless patients will be entrusted to your hands one day. The lesson you must take to heart now is that you must first learn to respect life and value it deeply. The future progress of medicine lies in your hands.” Theodore's words carry such weight, they hit you like the last, heartfelt counsel from those teachers we’ve all known, the ones who never raised their voices but always made you listen. “Their stories didn’t end when their time here did. Life found a way to carry them forward in forms we can’t always see. And that spirit of theirs? It’s tied into everything now, here to stay for good.” dagdag pa ni Theodore, ang tingin ay hindi inaalis s

Pagkatapos kong basahin ang mensahe ko ay kaagad ko na itong sinend at ibinalik ulit sa loob ng bulsa ko ang cellphone ng pumasok na sa room ang adviser namin. xxx Naitawid ko ng maayos ang paboritong-paborito ng mga teacher tuwing first day of class ito ay ang introduce yourself na kahit kailan ay hindi mawala-wala. Kaso nga lang pumalya ako sa bandang huli dahil may pahabol pa ang class adviser namin na si Ma'am Daisy kung ano raw ang paborito kong motto sa buhay. Nagkagulo lahat ng neurons ko sa tanong na iyon dahil wala akong paboritong motto. Sa mga slam book na nasusulatan ko ay wala akong nilalagay sa tanong na: what is your motto in life? Hindi ko alam kung ano nga ba ang pumasok sa

Nagulat ako sa mga nabasa tungkol sa parang motto ng school, may mga comments din nga mga magulang ng studyante na nag aaral dito. "Sino ba namang siraulo ang mag lalagay ng motto na ganito? Motto ba talaga to? Wanna Enroll And Enjoy Killing? HAHA gagu." Naiiling ako bago clinick ang rankings of students hindi naman pala subrang higpit ang paaralan nila ang kaso lang hindi ka pwedeng makalabas hanggat hindi ka pa nakapag tapos, hindi naman problema yun dahil may sarili silang mall sa luob may kainan din.

"Ayos lang ako dito. Ganito talaga ang buhay ng mga estudyante. Tsaka malapit lang ito sa library kaya maganda ang pwesto ko. Wag niyo na akong alalahanin." ​Nag usap pa kami ng halos isang oras. Panay ang bilin ni Atticus na wag kakain ng junk food at wag lalabas ng gabi. Sinabihan ko naman siyang mag ingat sa malamig na panahon at laging magsuot ng medyas. Masaya ang usapan kahit may konting lungkot dahil sa layo namin sa isa at isa. Nasanay kaming laging sabay sabay kumain.

Naka ngiting sabi ko sa kanya. "At kayo," Muli akong napalingon sa aking mga kaibigan. "Where are your manners? Find your own seat. We are all students here, and you are not queens and kings of this University." Dismayadong saway ko sa mga ito at agad na silang tinalikuran. Minsan kasi talaga, hindi maganda na nagiging spoil sila eh. Masyadong nasasanay. Hindi naman nakaligtas sa aking pandinig ang pag buntong hininga ng mga ito.

"Sa tingin niyo students, may tao bang gustong maging mahirap? Wala naman sigurong may gustong ipanganak sa hirap kahit na iyon talaga ang nakatadhana sa kanila. But everyone had given a chance to change their lives and that is to study hard. Here in Quest Academy, you all are given a bright future ahead of you and you should not waste it, always strive hard to build your dreams. Because not everyone have given an opportunity like you in here. Some are just lucky like me, but some were also unlucky living their lives in pain. Regrets? Nasa huli na lagi iyon. So be mindful to every decisions you make in the future, students so don't end up regretting anything soon. Okay?" pahayag ko sa kanila

sagot naman ni Rico, napatango naman ako. Kapag nakakakita ako ng mga nag-aaral ng kolehiyo, minsan ay naiingit ako sa kanila dahil kung siguro ay magaan-gaan ang pamumuhay namin ay baka nag aaral na rin ako sa kolehiyo ngayon pero di kami pinalad e, kaya tiis tiis lang kailangan ko lang magsipag at tyaga siguradong aayos din ang buhay namin. "Magpapalit lang kami ng damit tapos makikipaglaro na kami sa inyo," masaya pang sabi ni Jeff.