Re Monster Chapter 1 Novels & Stories

Mayroong salamin akong natagpuan sa aking tabi at sinuri ko ang aking sarili. Ang aking mga mata ay naging kulay berde at ang aking buhok na mahaba na kulay itim ay naging kulay kahel, at nagkaroon ako ng whiskers sa pisngi. Naging nakakatakot ang aking itsura at para akong naging taong tigre. Abnormal ba ako? O naging halimaw na ako? Hindi ito puwede! Tao ako! Tao! ---

Hinila niya ito ngunit napaupo siya sa sahig. Nakahawak si Zenny sa wig ng donya. "Are we still playing miss Rashitackchun?" Nanatiling nakaupo ang donya. Hindi man lang siya nagalaw sa kaniyang kinauupuan. Tumayo ang hindi magpapatalong Rashitackchun. "I am a monster and I will show you how." Napakalumbaba ang donya. "I fear no monster. For no monster I see. Because all this time, the monster has been me."

Lahat sila ay natigilan tsaka sabay sabay na lumingon sa pinanggaling ng daggers and they all stunned after seeing a woman who look at them with her emotionless green eyes. “D-dawn,” END OF CHAPTER 10

sigaw ni Mommy. Nakita ko ang isang monster na lumapit kay Mommy at bigla niyang hinatak sa buhok ang Mommy ko. Tumatawa pa rin ako habang lumuluha. Ang kati-kati ng loob ng utak ko. Napahawak ako sa aking ulo at sinasabunutan ko ang sarili kong buhok. “Ano, Zehara!? Lalaban ka pa? Magtatangka ka pang umalis?” galit na galit na tanong ng monster kay Mommy.

I'm sure Miguel is already sleeping at this time of the hour. Marahan akong pumasok sa loob, the whole living room is unlit and I slowly take steps towards the kitchen because I got thirsty. "Where have you been?" I shrink in fear as a deep baritone voice asks me. The whole house suddenly lit and with the light embracing the whole place, I saw the monster's cold stare drip through within me. I'm shaking in nervousness as I see how dark his stares are, as my tipsiness vanishes instantly with how brooding his eyes are. I step back when he moves forward towards me.

"Why, Mommy? May monster outside?" I blinked twice at my son. Nag-iwas ako ng tingin at tumango na lamang. "Y-Yes. A monster is roaming outside so we better should stay here first before we will go home," nanlaki ang mga mata niya at ngumiti. "Really? A monster's roaming outside, Mommy? Can I see it?" tumalon siya bigla paalis sa kama at akmang bubuksan ang pinto ng agad ko siyang tinakbo para pigilan papalabas ng kwarto.

Huminga siya nang malalim. “Anong gagawin natin?” “We don’t run,” sagot ko. “We confuse it.” At parang narinig niya ako, nag-shift ang ulo ng Hunter. Nag-twitch. Parang nagre-react. Then it dropped. BOOM. Tumama ito sa sahig, nag-iwan ng bitak. Nakayuko, parang predator na naka-ambang umatake. Tapos nagsalita ang blank-faced monster:

Lumapit ako sa kama at pumuwesto nang higa. Luscrea walks away from the window and heads toward me. "Are you afraid of monsters?" she asked. "Yep, 'cause they're scary. And they eat humans," balewala kong sagot. Luscrea scoffed before climbing the bed. "Humans are a lot scarier than monsters..." she murmured. "It's proven now. There are cute monsters and some of them are friendly. Mystic creatures like mermaids and nymphs and even dragons. Alichinos could be a little rough but they're manageable. Except for Mantas, they're total

Tumango naman siya, "Ito nga, bakit?" "Eh, panakot iyan sa mga zombies. At sa lugar namin, bihira mo lamang mahahanap ang mga gan'yang Melyn stones." (End of Chapter Thirty-five) .

Nang mahubad ko na ang damit ko ay saka ko naman sinuot na kaagad ang damit na binibigay nito. Black naman na v neck ang damit na pina suot niya sa akin at saktong sakto lang naman sa katawan ko. Pero nang balingan ko ng tingin si Monster ay yun kaya naman pala hindi nag sasalita ay tulala lang ito at panay ang lunok na wala naman iniinum saka mag babasa ng labi at kakagatin ang pang ibabang labi nito. Ano ba ang nangyayari dito. Parang tanga kasi eh. Baka na nono na ito ah. O di kaya naman ay nabigla sa nakita na mga baby abs ko.