Ginulat ako ng unang mga eksena ng 'Attack on Titan' at dahil doon natigil ang buhay ko sa pag-iisip tungkol kay Eren—pero hindi lang dahil sa galit niya. Lumaki ako na nakaapak sa parehong lupaing pinagsasaluhang takot at pag-asa; ang pagkawala ng pamilya at ang pangingilabot sa mga dingding ng Shiganshina ay malinaw na nagtulak sa kanya. Ang pangakong 'tatanggalin ko sila lahat' ay hindi simpleng tantrum ng kabataan kundi isang sumpa na humuhubog sa bawat desisyon niya habang lumalaki siya. Sa totoo lang, ang personal kong karanasan sa pagkabigo at paghahangad ng hustisya ang nagpatibay ng pagkaintindi ko sa kanyang galaw—naakit ako sa malinaw at madilim niyang layunin: kalayaan sa anumang paraan.
Habang umuusad ang kuwento, napagtanto ko na hindi lang simpleng paghihiganti ang nagtulak sa kanya. May kumplikadong politika, lihim ng kasaysayan, at ang ideya ng 'Paths' na nagpapakita na nabubuo ang desisyon ni Eren hindi lamang mula sa sarili niyang pananaw kundi mula sa mabigat na tradisyon at minana niyang sakit. Para sa akin, ang pinakamalakas niyang motibasyon ay kombinasyon ng proteksyon ng mga kaibigan, paghahanap ng tunay na kalayaan, at isang seryosong paniniwala na kailangang sirain ang umiiral na sistema para magbago.
Nakakabaliw isipin na ang isang batang may simpleng pangarap na makalabas ng pader ay nauwi sa ganoong klaseng radikal na aksyon. Hindi namin dapat gawing black-and-white si Eren; nakita ko siya bilang produkto ng isang mundong sira at ng mga taong nagmahal sa kanya—at iyon ang dahilan kung bakit niya pinili lumaban sa paraan na ginawa niya, kahit gaano kasakit at kontrobersyal ang resulta. Sa huli, naiwan ako na nakakunot ang noo at nag-iisip kung ano ang tunay na ibig sabihin ng kalayaan.