Reflection On Sunday's Gospel นิยาย & เรื่องราว

“Hayaan mo ‘yang si Paulle. Hindi rin makakatiis ‘yan. Tingnan mo may regalo rin ‘yan sa kuya niya.” “No way!” bulalas ni Paulle. Nagtawanan na lang sila bago nagpaalam si Reyannah. “May church duties ako ngayong araw kaya mauuna na ako sa inyo.” “Sige. Mag-ingat ka,” ani Paulle. “Sa Sunday, ah? Punta kayo.” “Oo naman. Naka-schedule na ‘yan.” “Mukhang nandiyan na rin pala ang sundo niyo, eh,” ani Reyannah habang nakatanaw sa kapapasok lang na lalaki.

Ang lakas pa naman nitong umiyak. Nasa homily na kami ng pari kaya nakinig lang ako sa mga kwinukwento at pinapayo niya. "Ang pagpapatawad at pagtanggap ng pagkakamali ay ang mga bagay na dapat natin isa alang-alang dahil ang Diyos ay handang magpatawad kahit ano man kabigat ating mga kasalanan. Marahil ang iba sa atin ay mahirap itong gawin dahil natural na sa ating mga tao ang magtanim ng galit at sama ng loob lalo na kapag napakasakit nang nagawa sa atin."

Lumipas ang ilang minuto ay biglang may humintong karwahe sa tapat ng gate kaya iniwan muna namin ni Lino ang dinidiligan namin at lumapit sa gate. "Lucio?" sambit ko at nginitian niya lang ako. Bumaba naman sina Agustino at Miranda at tuwang-tuwa silang lumapit sa gate kahit hindi ko pa ito nabubuksan. "Anong ginagawa niyo rito?" kunot-noong tanong ko. "Magandang umaga, Mon at Lino," bati nila sa ‘min. "Sarado kayo tuwing Linggo kung kaya't nagtaka kami, bakit wala kayo sa misa kanina," sabi naman ni Miranda.

Umismid ako at sinundan siya ng tingin. "Sume-same-same pa ang impakto," bulong ko. Natawa naman si Ferline kasi narinig niya 'yon. "Hindi pa rin ba kayo okay ni Luther/" I turned to her and shook my head. "Inis pa rin ako. May nangyari rin kasi kanina sa simbahan." "Ohh. Kaya pala. Gets ko na kung bakit masama ang timpla mo kanina nang magkatabi kayo."

KINABUKASAN, ARAW ng Linggo, maraming dumalo sa misa ng San Joaquin at alam ko ring magiging kakaiba iyon sapagkat matitikman ng lahat ang katas nina Padre Tiago at Padre Isagani. Bilang kanyang sakristan ay tumulong ako sa pagpapakain niyon sa mga tao at nang oras na para gawin iyon ay tiningnan ko ang reaksyon ng bawat isa nang nguyain nila ang malutong at manipis na tinapay. Nakita ko sa kanilang mga mata ang kakaibang satispaksyon at ang ngiti na para bang ngayon lang sila nakatikim niyon.

sabi nito sa kaniya. Wala na rin nagawa pa si Gabriel, kundi ang tumahimik na lamang kung kaya’t ipinikit na lamang niya ang kaniyang mga mata. Ngunit, natigil siya mula sa pagpikit dahil sa mensaheng sinabi ni Father. Mensahe iyon tungkol sa buhay. “You serve the Lord with gladness, tirelessly, faithfully and with great compassion for his flocks. Now, as the day dawns on the next chapter of your life, may God will continue to richly bless you and watch all of you,” the priest smiling said.

' 'Are you free this coming Sunday? My expression dulled with his question. Meron kasi kaming lakad this coming Sunday, nina tito and Murphy. I took a deep breath. Makikita ko na naman ang mukha ng hampas lupa. G, ano na naman kaya ang irarason ko sa kanya? Kailangan ko na naman mag-sinungaling. 'Ahhm, I'm sorry. Meron kasi kaming lakad ni mommy this coming Sunday. Pwedi naman ako the other next day.'

Pinagkaloob Niya sa mundo ang nag-iisa Niyang Anak upang ating makamtan ang kaligtasan. Repentance to the Lord-ito ang tanging bagay na nakapagpalaya sa akin sa napakabigat na suliraning aking kinasadlakan. Pagkatapos ng bible study ay agad akong nilapitan ng worship leader naming si Brother Glenn. "Isang linggo ka nga bang mawawala?" nakangiti niyang saad. My smile widened as I meet his gazed. "Opo. Matagal ko ng plinano ang vacation trip kong ito. Mabuti nga po at pumayag naman si Mommy," I replied as I smiled heartily.

Ang mga song book naman ay nilagay ko sa box, kasama ng mga printed chords and lyrics. "Mom!" Lumingon ako at napangiti nang sumalubong sa akin si Tamara. "Happy Lord's day!" "Happy Lord's day, anak." Humalik ako sa pisngi niya. "Nakinig ka ba sa sermon ni Father? Nag-behave ka ba at hindi nagyayang lumabas para bumili ng lobo?" "I behave, Mom. And I absorbed his words." She held my hand. "Let's go. Gagawa pa po ako ng reflection."

tumango naman si Lazarus at marahang tinapik sa likod ang kaibigan at saka naghanap na kami ng mauupuan. "Forgiveness can be one of the hardest things you have to do on your journey in this life. Forgiving yourself can be the hardest of all. Everyone makes mistakes and even worse, intentionally chooses the wrong way. But God's love for us is overwhelming and covers a multitude of errors. Stop punishing yourself today. Acknowledge the pain of what once was, and let it go. Remember what brought you there in the first place, and focus on where you would like to go from this point forward." natigilan ako sa homily ni Father Gareth.