Reflection On Sunday's Gospel Novels & Stories

"Kaya nga siguro madaming nagtataas ang kilay sa ginagawa namin ay dahil akala ata nila na hindi kami nagkakasala. That we are hypocrite because we committed sins but still continue what we're doing. Na kalokohan ito. Sabi nila practice what you preach. Tama naman sila, pero ganun ata ang nature ng tao, paulit-ulit na nagkakasala, gago pa rin ako minsan diba?. Pero the difference is that, His words filled the missing part in me. The emptiness in me. Paulit-ulit nya akong inaahon sa pagkakalunod kaya paulit-ulit akong magpapasalamat. And this is my way of giving thanks. Baka sa simpleng pagpunta sa mga tao ay maitulong kami. Sometimes people just need someone to talk to them. O just listen to

Chapter 141 Lumipas ang mga araw, nanatiling payapa ang aming pamumuhay. Tuwing Linggo, hindi nawawala sa routine namin ang pagpunta sa simbahan. Magkahawak-kamay sina Julie at Gabriel habang naglalakad kami papasok, at palaging may ngiti sa kanilang mga labi.

Sabay naming sambit ni Red. Matapos ang aming naging vow sa isa’t isa at pag suot ng singsing, nagyon naman ay maghawak ang aming mga kamay habang nakapikit habang si pastor ay nag dadasal, “May Jesus Christ, Our Lord and Savior, always be at the center of the new lives you are now starting to build together, that you may know the ways of true love and kindness. May the Lord bless you both all the days of your lives and fill you with His joy. Amen.”

I said at my tears are falling from my eyes, nakita ko si Christ sa gilid ko ng dalhin ako sa kwarto at kasama namin ang mga doctor na tinatanggal ang damit ko. “I am sorry, I’m such a close minded person, and that is the reason why the people I cherish, suffered because of my selfishness.” Saad ko at napapikit ng dumampi ang kamay ni Christ sa ulo ko, marahang hinaplos at unti-unti akong inantok ng may iturok sa akin. “Ayoko na makita silang nasasaktan, I am also tired of trying to understand myself, even I, hindi ko rin maintindihan ang gusto ko–”

Agad akong nagtungo sa Quiapo Church upang magdasal. "Lord, sana po ay marami akong manakaw ngayon. Para naman may makain kami mamayang gabi. Malaking tulong na po yung di ako mahuli ng pulis. At sana maraming mayaman ang magsimba ngayong linggo. Para tiba-tiba, Lord! Maraming salamat po, Amen!"

Umismid ako at sinundan siya ng tingin. "Sume-same-same pa ang impakto," bulong ko. Natawa naman si Ferline kasi narinig niya 'yon. "Hindi pa rin ba kayo okay ni Luther/" I turned to her and shook my head. "Inis pa rin ako. May nangyari rin kasi kanina sa simbahan." "Ohh. Kaya pala. Gets ko na kung bakit masama ang timpla mo kanina nang magkatabi kayo."

KINABUKASAN, ARAW ng Linggo, maraming dumalo sa misa ng San Joaquin at alam ko ring magiging kakaiba iyon sapagkat matitikman ng lahat ang katas nina Padre Tiago at Padre Isagani. Bilang kanyang sakristan ay tumulong ako sa pagpapakain niyon sa mga tao at nang oras na para gawin iyon ay tiningnan ko ang reaksyon ng bawat isa nang nguyain nila ang malutong at manipis na tinapay. Nakita ko sa kanilang mga mata ang kakaibang satispaksyon at ang ngiti na para bang ngayon lang sila nakatikim niyon.

sabi nito sa kaniya. Wala na rin nagawa pa si Gabriel, kundi ang tumahimik na lamang kung kaya’t ipinikit na lamang niya ang kaniyang mga mata. Ngunit, natigil siya mula sa pagpikit dahil sa mensaheng sinabi ni Father. Mensahe iyon tungkol sa buhay. “You serve the Lord with gladness, tirelessly, faithfully and with great compassion for his flocks. Now, as the day dawns on the next chapter of your life, may God will continue to richly bless you and watch all of you,” the priest smiling said.

' 'Are you free this coming Sunday? My expression dulled with his question. Meron kasi kaming lakad this coming Sunday, nina tito and Murphy. I took a deep breath. Makikita ko na naman ang mukha ng hampas lupa. G, ano na naman kaya ang irarason ko sa kanya? Kailangan ko na naman mag-sinungaling. 'Ahhm, I'm sorry. Meron kasi kaming lakad ni mommy this coming Sunday. Pwedi naman ako the other next day.'

Pinagkaloob Niya sa mundo ang nag-iisa Niyang Anak upang ating makamtan ang kaligtasan. Repentance to the Lord-ito ang tanging bagay na nakapagpalaya sa akin sa napakabigat na suliraning aking kinasadlakan. Pagkatapos ng bible study ay agad akong nilapitan ng worship leader naming si Brother Glenn. "Isang linggo ka nga bang mawawala?" nakangiti niyang saad. My smile widened as I meet his gazed. "Opo. Matagal ko ng plinano ang vacation trip kong ito. Mabuti nga po at pumayag naman si Mommy," I replied as I smiled heartily.