Reflection On Sunday's Gospel の小説・ストーリー

Naipatong niya rin ang kamay nito sa nakatukod kong kamay sa lababo. “Better hurry up, mommy, the mass will start in an hour,” wika nito tsaka hinawakan ang ulo ko at hinalikan iyon bago tuluyang umalis. I stunned. What the heck just happened? Hindi na bago sa amin ang pagsisimba tuwing linggo, kung mga Sierra lang din naman ang kasama mo, hinding-hindi nila ipagpapaliban ang Sunday mass. They never missed a sunday mass even though their schedule is full—especially the doctors in the family. For them, it is also a family day.

Wala naman akong nakitang mali sa mga litrato. Napabuntong-hininga ako. Pagkatapos, napatingin ako sa bibliya na nasa side table. Bumangon ako para kunin iyon. Binuklat ko ito at saka binasa. 28 "Come to me, all you who are weary and burdened, and I will give you rest. 29 Take my yoke upon you and learn from me, for I am gentle and humble in heart, and you will find rest for your souls. 30 For my yoke is easy and my burden is light." (Matthew 11:28-30 NIV)

"You're..." Paulit-ulit na huminga nang malalim si Gideon. "I-I thought you're a believer..." "Believer?" Naalala niya ang sinabi ni Sean. Napapitik siya ng daliri. "Believer of the gospel of Christ?" Natawa siya. "Hindi ko alam kung ano 'yan. Care to share it to me?" Napabuntong-hinga si Gideon. Parang nakahinga nang maluwag. Nagbaba ito ng tingin at huminga na naman ng malalim. "The gospel is the burial, death and resurrection of Christ.

What are you trying to say to me, Eros? "He who receives you receives Me, and he who receives Me receives Him who sent Me. He who receives a prophet in the name of a prophet shall receive a prophet's reward; and he who receives a righteous man in the name of a righteous man shall receive a righteous man's reward. And whoever in the name of a disciple gives to one of these little ones even a cup of cold water to drink, truly I say to you, he shall not lose his reward... brothers and sisters, the gospel of the Lord," nakatayo kami ngayon ni Eros sa seventh row nang simbahan, malapit sa altar habang nakiking sa pari nang gospel. "Praise to you O Lord, Jesus Christ," tugon nang lahat bago kami m

Umupo ako sa harap niya’t pinantayan ang kaniyang tangkad. “I’m sorry, son. Promise, babawi si mommy. As of now, my boss called me and I have to go there. Ngayon lang naman ito,” pagpapaliwanag ko sa kaniya’t humingi na rin ng patawad. “But, Mommy, it's Sunday. Sunday is a rest day and today is the day where we will visit Papa Jesus at His house. You said, Papa Jesus will be sad if we don't visit Him at church,” he said with a frown face.

Hindi ako bumaba, tulala ako, at nanatiling nakaupo sa hagdanan. "May Christ support us all day long, till the shadows lengthen, and the evening comes, and the busy world is hushed, and the fever of life is over and our work is done. Then in His mercy may He give us a safe lodging, a holy rest, and peace at the last," huling sermon ni Padre Portifico. Nilamukos ang puso ko sa tunog ng iyak ni Papa. Punong-puno ng sakit, puno ng pagsamo.

Tinitiyak ko pa naman na punong-puno iyon ng katas at napakatamis pa. “You know what, Niah, I easily understand your insight about this thing.” Ngumiti ito. “In fact, pare-pareho lamang tayong empleyado rito, saka alam ko rin na nagtatrabaho ka nang masigasig upang iahon ang iyong pamilya sa kahirapan kaya naiintindihan ko ang nararamdaman mo.” Dinampot niya mula sa kaniyang bag ang isang maliit na hugis parisukat na naglalaman nang makapangyarihan na salita ng Diyos. “'Donʼt be afraid, just believe', says in Mark 5:36.” Ibinigay niya ito sa akin. Manghang-mangha ako sa disensyo rito at itoʼy gawa lamang sa isang tabla.

Siguro magpo-focus na muna kami sa aming professional growth. ~ Nagdaan ang Sunday na wala masiyadong ganap sa buhay at sa bahay. Maliban na lang sa mga makukuliy na bata, na hindi ko pa rin pinapansin dahil nga hindi ko pa napapahupa ang inis ko sa mga kapatid ko.

Hindi ko pa maiisipang magbalik loob sa Kan’ya. Isa pa sa mga pinagsisisihan ko ay ‘yung araw na kinuwestyon ko siya. Isa ‘yon sa lubos kong pinagsisisihan dahil hindi agad ako naniwala sa Kan’ya. Sabi nga ng Panginoon sa Juan 13:7, “Hindi mo nauunawaan ngayon ang ginagawa ko, ngunit mauunawaan mo rin pagkatapos.”

Ngumiti ito habang hawak ang mikropono. "O hindi ba, walang nagtaas ng kamay? Parang pag-ibig din 'yan, everybody deserves to love, and be loved. Deserve natin ang may kasama sa buhay, we claim to have someone in our life, kung mababasa natin sa bibliya...hindi ba't ang dyos mismo ang gumawa kay eba mula kay adan dahil ramdam ng panginoon na nalulungkot ito..nang mag-isa? Right? Gaya rin po iyan sa pananalig sa diyos, everyone of us here..needs to ask and talk to the Lord, we can't live without him..so we must asked his glory to be with us..always." Ngiti pa nito na nagpamulat sa kanilang kamalayan, halatang nasiyahan ang mga nakikinig dahil mayroong pumalakpak sa kung saan, kaya't pumalakpa