Catholic Daily Reflections Novels & Stories

Habang kinakain ng dilim ang liwanag ay lumalakas yung tambol ng dibdib ko. "PATER NOSTER, qui es in caelis, sanctificetur nomen tuum. Adveniat regnum tuum. Fiat voluntas tua, sicut in caelo et in terra. Panem nostrum quotidianum da nobis hodie, et dimitte nobis debita nostra sicut et nos dimittimus debitoribus nostris. Et ne nos inducas in tentationem, sed libera nos a malo. Amen."

She said upon leaving the room. One thing na lagi namin tinuturo sa isa't isa ay ang magsimba. It wouldn't hurt to offer one hour in attending mass. Andami na nga nating oras para sa sarili natin sa isang linggo pero ang ialay ang isang oras sa Diyos hindi natin magawa? Going to church and attending mass is something that recharges my soul. I also need spiritual guidance, and listening to the readings, prayers, and homily is what strengthens me.

Chapter 141 Lumipas ang mga araw, nanatiling payapa ang aming pamumuhay. Tuwing Linggo, hindi nawawala sa routine namin ang pagpunta sa simbahan. Magkahawak-kamay sina Julie at Gabriel habang naglalakad kami papasok, at palaging may ngiti sa kanilang mga labi.

It was too easy to imagine it on his wrist. It fits him. I lingered a moment longer, fingertips brushing the cold glass, almost like if I stayed still enough, I could bridge the distance between this world and mine. Then, the priest’s words came back, soft but firm. You may think you’re lesser, but to Him, you are already enough. And sometimes, He sends people not to make you feel small, but to show you how deeply He provides. I swallowed, stepping back. My reflection in the glass stared back at me—plain, simple, not part of this luxurious display. And that was okay.

“From now on…everyday.” Agad siyang napaantanda ng krus tapos ay tumalikod. Baka masambit niya ang pangalan ng lahat ng santo kapag naramdaman niya ulit ang ganoong pakiramdam. Literal na langit iyon kung talagang ilalarawan ni Catie. “Grabe naman sa everyday. P-Pwede ba ‘yon?” “Kahit three times a day.” “Three times a day?!” Nanlalaki ang mga mata niyang tanong dito, “Mabubuhay pa ba ako no'n o bangkay na akong ilalabas dito?”

Niyakap niya ako ng mahigpit at ganun din ako. Nagpalakpakan naman ang nakikinig. Naglakad naman ang pamangkin ko dala-dala ang mga singsing. Pero ang mga mata ko ay naka’y Rome, punong-puno ng luha at hindi makapaniwala na pagmamahal na ulit ang tingin ni Rome sa akin. “Bless, O Lord, these rings which we bless in your name. So that those who wear them may remain entirely faithful to each other, abide in peace and your will, and live always in mutual charity. Through Christ our Lord.”

Ang kasing tayog ng rosaryong siyang pagmamay-ari ng sugo ng Diyos upang pamunuan ang sangkatauhang naniniwalang lubos sa kanyang kadakilaan. "Handa na po ang lahat, Padre" mga salitang siyang bumasag sa aking pagmuni-muni sa malawak na karagatang binaybay ng aming sinakyang barkong Cristiana. Sa dako roon ay makikita ang unti-unting paglubog ng haring araw kung kaya'y kumakagat na ring paunti-unti ang kadiliman. "Naihanda mo na ba ang mga kagamitan ko, Ferdinand?" siyang tanong ko sa aking kasamahang binatang lalaki.

Ngumiti ito habang hawak ang mikropono. "O hindi ba, walang nagtaas ng kamay? Parang pag-ibig din 'yan, everybody deserves to love, and be loved. Deserve natin ang may kasama sa buhay, we claim to have someone in our life, kung mababasa natin sa bibliya...hindi ba't ang dyos mismo ang gumawa kay eba mula kay adan dahil ramdam ng panginoon na nalulungkot ito..nang mag-isa? Right? Gaya rin po iyan sa pananalig sa diyos, everyone of us here..needs to ask and talk to the Lord, we can't live without him..so we must asked his glory to be with us..always." Ngiti pa nito na nagpamulat sa kanilang kamalayan, halatang nasiyahan ang mga nakikinig dahil mayroong pumalakpak sa kung saan, kaya't pumalakpa

Hindi lang tayo nagbibigay para may makuhang kapalit kung hindi pati na rin ang makatulong. Sa Lunes pa kami aalis dahil hindi maaaring makaligtaan namin ang simba tuwing linggo. Ang paglalaan ng oras sa Diyos ay nararapat. Hindi tayo obligado ngunit kung titignan mo ang iyong buhay, may bagay siyang nagagawa sa buhay mo na kailanman ay hindi mo kayang ibalik. It may be cliché for others but it is the truth. He deserves to be worship. Sa araw-araw na ginawa ng Panginoon ay ang paggawa niya rin sa buhay ng bawat tao. Hindi man natin nakikita sa kinasalukuyan ngunit madadatnan din ito sa tamang panahon.

sagot ko pa habang hilam ng mga luhang nagsisilaglagan na sa aking pisngi dahil sa sobrang saya ngayon. "Ngayon, manalangin kayo sa dasal na ito, Ama namin, kami po ay inyong loobing magkaisa ng kalooba’t damdamin mula ngayon sa kaginhawahan at kahirapan,sa karamdaman at kalusugan, sa lahat ng araw ng aming buhay. Amen." Matapos no'n ay nagsalita pa muli si Father.