Reminiscence Quotes Novels & Stories

She answered back, sounding bored. "I don't want that. In order for me not to reminisce anything, I refused to make such thing." "Why though? Aren't the memories a happy one? Bakit ayaw mong maalala? E, masaya naman ang mga yon." "I don't want to remember how it feels to be a happy so I wouldn't long for it." "Ang sabi naman ni Kuya Kingsley makakapaglaro pa kayo kahit na matanda na. Why don't you just do the things you did before so you would feel happy again?"

naupo ako sa tabi ni Artemis na tulog na tulog at dahan-dahang hinaplos ang mukha niya. Napatingin naman agad ako kay Archer nang magsalita siya ulit. "In Miguel De Cervantes book, 'Don Quixote', the proper quote is "Let us forgive and forget injuries."" saad niya at napakunot ulit ang noo ko. "Huh? Hindi kita maintindihan." nagtatakang wika ko habang nakatingin sa kanya. He sighed and looked away. "Forgive and forget, I mean."

Napa-iling na lang ako at marahang napatawa sa sinabi niya. Nag-usap kami ni Remus at napansin ko na mas matangkad na talaga siya sa akin ngayon. Nag kuwento lamang siya ng tungkol sa naging past life niya roon sa dating tini-tirahan at dating eskuwelahan niya. Maya-maya pa ay nagpaalam na siya sa akin at babalik na lamang daw siya bukas. Bitbit ang ngiting ibinigay sa akin ni Remus, ay pumasok na ulit ako sa loob ng bahay namin at dumiretso papasok ng aking kuwarto.

"Reminiscing memories?" Nag-angat ako ng tingin sa kaniya. "Sorry, reminiscing memories isn't my thing, Marcus." Humakbang siya palapit sa akin. "Naalala mo ba ang pagkakataong nandito tayo noon? Ang halik?" Pinaliitan ko siya ng mga mata. Pinigilan kong hindi maipakita ng expression ko ang pagkahiya dahil sa natumbok niya ang iniisip ko.

Nandoon ang mga nakaraang hindi na nila mababalik at mga nakaraang iiwan na lamang sa limot. Memories, like fragments of a forgotten melody, weave the tapestry of our lives. They are the elusive ghosts of our yesterdays, lingering in the recesses of our minds, waiting to be summoned by a scent, a song, or a fleeting glimpse of the familiar. The past, with its palette of emotions and experiences, shapes who we are today. In the quiet moments, we find ourselves drifting back, tracing the contours of our memories like fingers on an old, weathered photograph.

Habang nagsasalita, inangat ni Sophie ang ulo niya at napatitig siya kay Helen at Jaime saka siya nagtanong, “Ma… Jaime, naramdaman niyo na ba ang ganitong bagay dati? Gusto niyong maalala ang itsura ng isang tao pero mas madali niyo itong nakakalimutan?” Napaisip si Jaime sa loob ng ilang sandali saka siya sumagot, “Sa tingin ko, depende sa tao. Kung madalas mong nakikita ang isang tao, hindi mo makakalimutan ang itsura niya. Pero kung isang beses mo lang nakita at nakilala ang isang tao, hindi ko siya maalala pagkatapos ng mahabang panahon. Tanging malabong alaala na lamang ang maiiwan sa akin.” Tumango si Helen, “Tama si Sophie. Kailangan laging pinapaalalahanan ang memorya ng isang tao p

Hindi ko siya niligawan sa tunay na kahulugan ng salita pero pwede ko naman gawin ngayon. “Have you been like that before?” tanong niya sa akin. “I can’t remember everything. It’s always shaded. Some parts from a year ago, I remember. Some are still hiding behind like thin smoke.” “Thin smoke. Interesting…” “Can we change the subject of this talk?” she asked, then leaned on her chair. She started to relax.

"I want to remember who I am, but everytime I start remembering things my head ache like it's breaking. Parang mabasag ang ulo ko sa sakit, natatakot ako...natatakot ako na baka kapag pinilit ko ang sariling alalahanin ang lahat lalo ko lang pinalala ang sitwasyon ko." Hinayaan ako ni Sir Nathaniel at ni Lola Minda na umiyak. Si Lola ay nakikiiyak din sa akin. Si Sir Nathaniel naman ay tahimik lang na nakikinig pero dama ko ang awa sa mga tingin niya. Nang kumalma na ako saka pa nagsimulang magsalita si Sir Nate. "Don't force yourself to remember things." seryoso niyang turan. "There are things not worth remembering."

Dahil minsan, ang pinakamahirap kalimutan ay hindi ang taong naging sa’yo, kundi ang taong hindi mo tuluyang nakuha o ang taong nawala sa’yo. Bahagyang natawa si Bianca ngunit walang saya roon. Unti-unti itong napailing habang puno ng sakit ang mga mata. “So ano’ng gusto mong sabihin?” mapait nitong tanong. “Kapag malabo na ang memory, puwede na ring burahin lahat?” Hindi agad nakasagot si Clyde. Tahimik lamang itong nakatingin sa sahig bago muling nagsalita.

"It's in the past, Maxine." Mabilis akong bumaling sa kanya. "Wow, so you recall my name?" "You may call it valuable or not but memories were all just a part of every person's past," he said. "You can either forget it intentionally or not, that's no one's business but in your case....it's okay." "Tss. That's what they always said. It's okay. Nakakasawa 'yon." Hindi siya sumagot. Natawa ako sa sarili ko, halata namang hindi siya nakakarelateafter this, so I need to observe and watch."