Reminiscence Quotes Novels & Stories

As if he was also fixated on the scenery which he can’t cast away his eyes. Humugot ako ng malalim na hininga bago sumagot, “It just stayed. Magka-amnesia ka man ay hindi mawawala niyon ang pakiramdam sa mga alaalang iyon. It would stay right here,” I pointed my chest. “Those memories will always be kept and be treasured.”

“Back in college, you'd always grab a sandwich and a strawberry shake from the canteen, kaya alam kong paborito mo ang drink na iyon.“ sagot nito, hindi naman siya makapaniwala na natatandaan pa rin nito ang bagay na iyon. “Ang weird mo,” naiiling na sabi. Nangunot ang noo nito. “Weird? Ako? Bakit naman?” Tanong nito. “Natatandaan mo pa rin kahit ang maliit na bagay na iyon, bilib na ako sa long term memory mo,” natatawang sabi niya. Ngumiti ito. “I tend to remember things really well, especially when it's something I'm interested in.” Wika nito. Nawala naman ang mga ngiti niya at saglit na natigilan.

Kinuha ko rin ang cellphone ko at kinunan siya ng larawan. "Remembrance, baka kasi pag gising mo... Limot mo na ako." ***

“Oo nga pala… bakit hindi ko nakita ang akin dyan? Naging kliyente mo rin naman ako, ‘di ba?” “Hmm? Oh, I kept it in my own drawer,” sagot niya. Napataas ang mga kilay ko. “Bakit?” Nagkibit-balikat lamang siya. “Remembrance.” “Remembrance for what? Para maalala mong naging kriminal for once ang asawa mo?” Umiling siya saka ngumisi. “It’s a reminder to me of how we first met. Of how far we’ve come together. Fascinating, right?”

Ngumiti siya panandalian na tila may binabalikang memory from the past. "Do you remember our first meeting?" Sa hallway ng Samson University. "Yeah. Binangga mo lang naman ako." Sabi ko na ikinatawa niya ng bahagya. Nakita ko pa ang makinis, maputi at mahaba niyang leeg. Napalunok ako. "Nag sorry naman ako." Ganti niya. Salubong na ngayon ang mga titig namin. "What about that?" I didn't get her point, kasi, for reminiscing about that old day.

At sa mahinang hangin, isang boses ang bumulong: “If love can resurrect, so can I.” To love something that was built to forget — is to teach it how to remember.

Naitanong niya kasi kanina kung sino daw ang kasama ko sa bahay, ang sabi ko ay si tatay at ang dalawa kong kapatid. "Oh, I'm.... sorry to hear that. And I'm sorry for asking." hinging paumanhin ni tito, ngumiti ako sa kanila para ipakitang wala namang problema kahit na ang totoo ay bigla na namang bumalik sakin lahat lahat. Jist one mention of her name, or just one thing that will remind me of her, and everything will flash in my mind again. Evrything that I felt before will be recalled.

the voice whispered. Warm. Gentle. Broken. My chest tightened painfully. “Mom?” I whispered. The memory surged. A letter. Hands shaking. Tears. “You have to forget,” she said. “You have to survive.” My breath hitched. “Why?” I cried. “Because if you remember—” The memory cut. Sharp. Incomplete. But one thing remained. One word. One name. Burned into my mind. Clearer than anything else. My heart pounded. My lips parted.

Del Monte ay nagkatinginan na tila pinipigilan ang kanilang pagtawa. Mahina lamang na nagsalita si Cyrus. "You still remember..." Naramdaman kong uminit ang aking pisngi. Napayuko ako at bahagyang ngumiti. "Some memories..." Mahina kong tugon. "Are just hard to forget."

“Missed what?” “This,” sagot niya, bahagyang kumaway sa hangin sa pagitan namin. “You being like this.” Hindi ko agad alam kung paano iyon tatanggapin—o kung tatanggapin ko ba. “If you’re here to reminisce,” sabi ko, mas naging malamig ang tono ko, “you’re wasting both of our time.” Ngumiti siya, pero may kakaiba sa mga mata niya ngayon.