Romans & histoires Reminiscence Quotes

Hindi na natapos ang sasabihin ko nang pitikin niyang muli ang noo ko. “Should I repeat every step of what we did so that you’ll remember everything that happened last night?” nakangisi niyang tanong. Nanlaki lalo ang mata ko. “There’s nothing happe–” Isang patak ng halik sa aking labi ang nagpatikom sa aking bibig. “Maybe I really should,” nakangisi niyang sabi.

Tumilapon ako ng malakas at napadaing sa sakit. "Jusko iyong babae!" Narinig kong sumigaw ang mga tao. Kasabay no‘n ang pag pasok ng mga sari’t-saring alaala sa isipan ko. "Do you rememer me now?" Na alala ko ang tanong sa ‘kin ng isa sa mga importanteng tao sa buhay ko. Tumulo ang luha ko. "Yes. I remember you…" mahinang sabi ko. Bago unti-unting nandilim ang paningin ko.

At sa kabila ng kanyang pagkahilo ay naramdaman niya ang mahinang paghaplos ng isang kamay sa kanyang buhok. “Aylarca seni unuttuğumu düşündüm. Ama seni unutmaya çalıştıkça, seni daha çok hatırlıyorum,” he said and sighed. “Ama çok sevdiğim ilk insanı nasıl unutacağım?” [translation: I've spent so many months thinking I forgot all about you. But the more I manifest to forget you, the more I remember you. But how am I going to forget the very first person I dearly love?]

At sa loob ng katahimikang iyon, narinig ko ang pagguho ng mundo niya. “What do you mean… made?” halos pabulong niyang tanong. Tumingin ako sa kanya. Diretso. Walang takas. “May mga bahagi ng memory mo na sadyang inalis.” Napailing siya agad. “Impossible.” Pero hindi buo ang paniniwala niya. Ramdam ko. “Then explain the gaps,” sagot ko. “Explain the missing records. Explain why you can feel something you can’t remember.”

"Tayo? Paano tayo nagkakilala? Ano ang namiss ko? Ano ang dapat kong matandaan?" Natameme ako. Rewinding to a particular moment and trying to dissect what we could have done differently to change the situation... It is quite a painful process. Even a minute of thinking and reminiscing may dissolve the impenetrable shell I've spent months, if not years, attempting to construct to protect myself. When I remember back to a wonderful moment with someone, I find myself reflecting on how much enjoyment they brought to my life in a short of minutes. These types of recollections cause me seconds of heartbreak while also providing me with a lasting period of tranquility, and in a way, act as a rewind

"You have to fight through some bad days to earn the best days of your life. So keep your head high, your chin up, and most importantly keeps smiling, because life's a beautiful thing and there's so much to smile about." Pagkatapos niyang sabihin iyon, pinalakpakan siya ng mga kasama ko. "Wow! Puno ka naman pala ng words of wisdom! Mahilig ka siguro magbasa ng mga books?" saad ni Maki. "Mahilig, pero kasi 'yong quotes na 'yon nabasa ko lang d'yan, oh!" sabay turo ni Sining sa pader na may nakadikit ngang quotes for life.

"I think we're meant to each other." Lumakas lalo ang tawa ni Jade. "Sinabi ko na rin 'yon?" "May amnesia ka ba talaga? Why do you still remember those lines?" "Mahalaga siguro sa akin ang taong sinabihan ko niyon." Biglang natahimik si Jade. "I just wished that the rain won't wash away those memories I have spent with you."

Hindi kasi niya maiwasang isipin na kaya dinidistansiya nito ang sarili sa kanya ay dahil sa nawawala na ang pagmamahal nito sa kanya, na pinandidirian na siya nito ngunit parang imposible naman iyon dahil kapag tumitingin ito sa kanya ay nakikita niya kung gaano kalaki ang pag-ibig nito sa kanya. Hindi nga ba eyes are the window of the sould. Sa kaisipang may amnesia siya pero nagawa niyang maisip ang quote na iyon, parang gusto niyang matawa ng husto. Natigilan lang siya nang makita niyang titig na titig ito sa kanya na parang may gustong itanong. Well, parang gusto nga rin niyang itanong dito iyong tungkol sa boses ng batang babae na narinig niyang tumawag sa kanya ng Mommy.

"Ayan din ang iniisip ko noong ipayo nila Carl na huwag ka munang kausapin sa mga recent memory mo na nawala. Ang sabi nila baka raw ma-trigger ang utak mo at tuluyan mo itong makalimutan." "Pero mas tuluyan ko na hindi na iyon maaalala pa kung ipagdadamot niyo sa akin na sabihin ang mga recent happenings sa buhay ko. Malilimutan ko nang malilimutan ang lahat kung hindi niyo ako tutulungan na alalahanin ang lahat ng bagay na nangyari."

Sa mga taong tahimik lang na nakangiti habang pinagmamasdan ang papalubog na araw. Tumatak tuloy agad sa akin ang sinabi ni Sorin. “People don’t just remember the sunset, they remember who was standing beside them when the sky turned gold.” Napakagat ako sa ibabang bahagi ng labi ko. Hindi ko namalayang napapangiti na pala ako. Parang may mainit na pakiramdam na unti-unting kumalat sa dibdib ko, tapos napatingin ako kay Sorin. Tahimik lang siyang nakatanaw sa dagat. Parang normal lang sa kaniya ang sinabi niya.