Reminiscing The Past Novels & Stories

"Hey, I know what you're thinking bro, hindi ko sinasabi na lumayo ka kay Emy, what I mean to say is that baka masyado lang kampante si Emy sa presence mo kaya no need na for her to recall anything about your past." "Pero paano kung tama ka? na kailangan ko muna lumayo sa kanya kahit sandali at baka sakali bumalik ang memory niya ng tuluyan?" "Well ang tanong is kaya mo ba? kaya n'yo ba ni Emy? Look bro, why focus on the past memories while you have each other at the present? why not create another memories together and forget the past. in that way both of you can move on. You figure it out bro, malaki ka na! got go may date pa ko, inabala mo na naman ako sa ka-drama moments mo,"

"Reminiscing memories?" Nag-angat ako ng tingin sa kaniya. "Sorry, reminiscing memories isn't my thing, Marcus." Humakbang siya palapit sa akin. "Naalala mo ba ang pagkakataong nandito tayo noon? Ang halik?" Pinaliitan ko siya ng mga mata. Pinigilan kong hindi maipakita ng expression ko ang pagkahiya dahil sa natumbok niya ang iniisip ko.

Bryce snorted. "Damn, don't remind me of the old days, Bryce. Let's not go back there." May halong kantyaw sa boses ni Linus, pero halatang nag-iingat siya sa magiging ekspresyon niya sa akin. Alam niya yata kung ano ang magiging kapalit kapag nagsalita na ako. "Of course not. The past is the past. We can never go back to the past, right, Mors?" Diezel looked suspicious at me.

There was a blurred memory in her mind that kept inserting… it was familiar, it was like an inside joke between them, but she couldn’t remember. “Ah basta, Xia! Please lang wag mo nang ibalik ang nakaraan. Kung naalala man ni Liam iyon. Wala lang iyon, okay? Dapat mo na ring kalimutan ang bonding niyong iyon…” Pinapagalitan niya ang kanyang sarili habang dinuduro-duro. “Ngayong kilala mo na siya, malayong maging katulad ulit kayon ng dati, Saka hello?! Isang gabi lang iyon Xia. H’wag mo nang i-treasure.” Sermon niya sa sarili.

"Hindi ko alam ang pinagdaanan mo sa buong siyam na buwan na iyon kaya naman may parte sa aking pilit na iniintindi iyon. Maybe, you just had it worst that time that was why you did this to me. At bilang anak mo, I am willing to understand but mind that I couldn't do it in an instant. It'll take time as wounds take time to heal. I hope, you would be there to witness how I would grow from here," Nanatili pa ako nang ilang sandali sa harapan nang puntod ng aking ina. Ang sabi nang mga Sisters noon, hindi nila alam kung saan inilibing ang tatay ko. Magulo. Sobra. Pero wala akong magagawa roon. The past would just be there for us to reminisce, not to have it as our home. Dahil kung mananatili ka

Ni siya nga, ayaw ding pag-usapan sina Theodore at Miguel, lalo na ngayong pinili na niyang magbagong buhay. "We live in the present, not the past. Pareho tayong may mga kwentong ayaw nang balikan. Gaya ng gusto mo ng kalimutan ang papa mo, may mga tao rin akong ayaw nang alalahanin o makita pa. You understand what I mean, right?"

Tiyak na mas masaya at maingay ang inuman namin ngayon kapag nandito siya. "How about we forget those things that happened in the past?" basag ko ng katahimikan na ikinatigil niya. "Tapos naman na ang mga 'yon, hindi ba? Wag na nating balikan. Mga magulang naman natin ang may problema at hindi tayo. So, why do we need to stressed ourselves about that?" A smile curved on his lips.

Nahihirapan nako. Lumabas ako sa aming bahay. Lakad lang ako nang lakad hanggang sa napadpad ang aking mga paa sa isang parke. Umupo ako isa sa mga swing dito. Tinaas ang mga tuhod at doon pinatong ang ulo ko. Nagsisimula nang tumulo ang aking mga luha. Di talaga marunong maiksama 'to 'no. Reminiscing those days na kami pa. Sana, sana kung bibigyan ako ng pagkakataon na ibalik ang nakaraan. Gagawin ko kahit may kapalit basta makasama ko lang sya muli.