Reminiscing The Past Novels & Stories

madiin kong saad. Pero imbes na magulat siya ay ngumiti lang ito, "Magluluto ako ng paborito mong ulam. Remember your favorite Picadillo—" "Stop!" Bumalik na naman ang lahat ng mga alaalang gusto ko nang kalimutan. I did all my best to forget those memories yet he just came just to remind me about it?! "Nagmamakaawa ako, umalis ka na." See? Ako na naman ang nagmamakaawa. Parati naman, e.

Pagkatapos magsalita ay bumaba na kami at sinalubong ng aming mga magulang. Pagkatapos kumain ay nagkaroon ng maikling programa upang maaliw ang mga bisita. Tumayo si Daddy at niyaya akong lapitan isa-isa ang mga table ng mga kasama niya sa negosyo. Nagkaroon ng maikling kamustahan at pasasalamat sa bawat umpok ng bisitang aming pinupuntahan ni Daddy. Masaya nila kaming kinausap habang binibati. Kitang kita sa kanilang mga mata ang kasiyahan.

Pero gusto kong malaman kung sino siya sa buhay ko ngayon. Pagbalik ko sa laboratory, hindi ko agad maalis sa isip ko ang naging conversation namin ni Eireen. Habang naglalakad ako papunta sa workstation ko, paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga sinabi niya tungkol sa past ko, lalo na noong sabihin niyang may mga taong minsan ay naiiwan sa memory natin kahit hindi natin sila maalala nang buo. Hindi ko alam kung bakit, pero mas lalo akong nabahala dahil sa tuwing naiisip ko ang past ko, palaging may kasamang isang mukha na hindi ko makita nang malinaw.

Baka nakakalimutan niyang matagal na ang panahon ang nakakalipas? "Winter, naguguluhan na talaga ako! Ano ba kasi ang gusto mo? If you want us to talk, then we can talk with formality. Remember that we are here for business. And what had been done in the past will remain there. Okay? Let us just forget everything. Dahil ako? Pinagtiyagaan kong kalimutan lahat ng yun at iwanan ang mga bagay na wala nang halaga ngayon. Just leave it behind." tumigil ako nung napagtanto kong marami na ata akong sinabi. Baka kung saan pa mapunta ang usapan na'to.

Hindi ko siya niligawan sa tunay na kahulugan ng salita pero pwede ko naman gawin ngayon. “Have you been like that before?” tanong niya sa akin. “I can’t remember everything. It’s always shaded. Some parts from a year ago, I remember. Some are still hiding behind like thin smoke.” “Thin smoke. Interesting…” “Can we change the subject of this talk?” she asked, then leaned on her chair. She started to relax.

Nakita kong bahagya itong siniko ni Jules. And for the nth time, I forgot what to say next. I already forgot the past and don’t want to remember what happened from the past. And still, I didn't know that it still has an effect on me. That house may bring back the painful past to me, but I still value it with my life. Ibinigay yun ng lolo ko sakin, sa amin. Though, it holds every piece of memory I have from my life before.

He said as if provoking her. She winced. A sudden pain etched her heart. Bakit kailangan nitong banggitin ang nakaraan? At a times like this. "Sabi mo nga, back in old days. Wala na iyon kinalaman sa atin ngayon. It's all in the past."

Trying to averted her attention, she knew. She plaster a smile and look infront. "Kumaliwa ka sa bandang iyon." Sagot naman niyang pilit na nilalagyan ng buhay ang boses. She can't be like this. She can't go to the past over and over again. It was long over and she already moved on. Umuwi siya para makita at makasama ang kapatid sa huling sandali, and not to go back on memory lane.

Hindi ako makahinga. Naninikip ang dibdib ko at namamawis din ang mga palad ko. Naramdaman ko ang pananakit ng ulo ko kaya mariin akong napapikit. Pilit kong iwinawakli sa isipan ko ang mga masasamang alaala ng nakaraan, ngunit kahit anong gawin ko, hindi ko mapigilan ang pagbaha ng mga ito. Memories from the past keep playing like a movie right before my eyes.

Those places felt surreal. “I wonder what will happen after this,” wika niya na siyang bumasag sa kanilang katahimikan. “What do you mean?” “You know, kapag nakaalala na ako.” Tipid siyang ngumiti sa kawalan. “I’m always wondering about the memories I lost. Kasi pakiramdam ko ay may nakalimutan akong sobrang mahalaga sa ‘kin. Something is forgotten that I know once I’ll remember, I will regret it my whole life.”