Reminiscing The Past Mga Nobela at Kwento

Pagbalik ko he's sleeping, I wake him up para makakain at maka-inom ng gamot. “I wish I did these kind of things before, taking care of you whenever you're sick. I wasted six years.” Tumingin siya sa akin. “We can't turn back time. All we have to do is move on.” Hindi na ako sumagot, I can move on from the pain but I can't move on from the memories we made. Tumayo ako at akmang ibabalik lang ang mga kalat sa kusina pero he stop me.

sabi ng asawa ko napangiti na lang ako salamat sa panginoon na siya ang binigay sa akin kaya hindi kami umaangal sa utos niya sa amin. Sa nakalipas na taon, marami akong natutuklasan sa mga past ng mga kaibigan ko. Mahirap pag nakakalimutan ang dapat tandaan, pero mas mahirap pag lagi mong natatandaan ang dapat kalimutan.

It was like a film reel in my mind as well. I closed my eyes and started to take in everything. The laughter, the arguments, the stolen kisses, the sex we had in this car—they all flashed back in my mind. Bakit ba kailangan ko maalala ang mga ito? I know I always reminisce about the past, but why should I reminisce about it when I am with him? Parang gusto ko na lang umiyak. My emotions, I could tell that everhthing inside me is in turmoil.

A happy memories but sad at the same time. Hindi ko tuloy maiwasang alalahanin ang mga pangyayari noon kung gaano ba kasaya at kasigla ang bahay na ito. Mga alaalang mananatiling alaala. Mga pangyayaring hindi na maari bang maulit dahil hanggang doon na lang. — Flashback —

he whispered in my ear as we seated. Nilingon ko siya at tipid na ngumiti. "Wala naman. I just remember the past." Agad na nagdilim ang mukha niya. "How many times do I have to tell you—" "To forget the past. I know. But still, I can't help it. Isa pa, bakit ko naman kalilimutan ang nakaraan. Kung hindi naman dahil sa mga nangyari noon ay hindi naman tayo magiging ganito kasaya at katatag ngayong kasalukuyan."

Napangiti ako. " alam mo, di mo naman kaylangang mahiya sa past mo eh. Kasi may mga taong mas nakakahiya pa ang past kesa sayo." Sabi ko bringing up the issue kanina. Nakita ko kung pano sya napangiti ng mapait. " you know what, i hate having flashbacks to the memories i dont even want to remember" Mapait na sabi nya sabay tungo. " but i keep on getting unto me"

"You know what, pareho pala tayong nawalan ng memories. Pero ako hindi ko pinipilit na maalala ang mga memory na nawala sa akin. Hinihintay ko na lang na bumalik. Sumasakit kasi ulo ko kapag pinipilit kong inaalala. Kaya payo ko sayo stop remembering your missing past para hindi na mag-alala sayo si Yhasy. Hindi ka ba naawa sa kapatid mo. Ikaw na lang raw ang meron siya kaya please stop what are you doing that can harm yourself. Wag ng pasaway. Okay? Kawawa naman ‘yong kapatid mo," ani ko kahit alam kong hindi naman siya sasagot. Parang natutog lang siya ng mahimbing tulad ng unang pagkikita namin noon.

"I'm sorry that I brought up the past. Naalala ko lang kasi, March 18 na bukas. Kaarawan mo na. We should celebrate, you know." Nginitian niya ito ng maluwag sa d****b niya. Past is past ika nga. Saka may mga natutunan din naman siya sa mga naging karanasan niya dati. Kung hindi rin naman sa ginawa nito ay baka hanggang ngayon umaasa pa rin siya sa mga magulang niya at hindi marunong magbanat ng buto.

I remembered every bit of what happened, and everything that I felt. Nag-init ang pisngi ko sa mga alaala. Sinupil ko ang sarili dahil sa kahibangan. Dapat na pagsisihan ko ang ginawa at hindi dapat naghahangad pa ng kasunod dahil lang nakalasap ng sarap. Oh, great, I’m daydreaming when this isn’t the time to reminisce that hot night. I should… I don’t know… maybe I should be cleaning up this mess. Though I don’t know how. It’s not as if this was my first time.

Mas lalo rin itong naging pursigido na paamuhin siya. The elevator dinged and brought Ley back to the present. Hinihingal siya habang naglalakbay ang isip niya sa nakaraan. It was memory from the past that was so hard to forget. Naukit iyon sa isip niya at kay hirap burahin.