Reminiscing The Past Mga Nobela at Kwento

End of flashback "Ramona!!" isang sigaw ang nagpabalik sa'kanya sa kasalukuyan. Sa pagbabalik niya ay kasabay nitong nagbalik ang lahat ng hinanakit at galit na pansamantala niyang nakalimutan. "Okay ka'lang ba? Kanina ka pa namin tinatawag." napakurap-kurap siya at pansamantalang hindi nakakilos habang tahimik na pinoproseso ang mga nangyari.

Saad ko para ipaalala sa kanya na isang beses lang nangyari yun at hinding-hindi na mauulit dahil pag-aaralan ko na nang mabuti. "Pero memorable." Dugtong ni Kyrex. "Hindi mo pa rin talaga nakakalimutan." Napailing ako. "Hindi madaling kalimutan." Muli nyang saad. Napahawak ako sa noo ko habang natatawa. Sa bagay nagpresenta akong magluto nun tapos ang nangyari naging maalat pa. "Pwede bang burahin na natin sa history 'yon?" Suggestion ko.

"Kung nakakalimutan mo na ang nangyari anim na taon na ang nakalilipas, pwes ako ay hindi. Hinding-hindi ko iyon nakakalimutan!" Natulala si Lunabella at tumitig na lang kung saan. Hindi niya inaasahang babanggitin ng lalaki ng ganoon-ganoon na lang ang pangyayari anim na taon na ang nakalilipas. Kasabay niyon ay parang pelikulang nag-flashback sa kanyang isipan ang ginawa niya nang gabing iyon.

Noong ininsulto pa niya lahat ng tawag ng street foods dito. Ano ba, Bianca! Why am I recalling those stupid memories in the first place?! Pinilig ko ang aking ulo at ibinalik ang aking pokus sa aking mag ama. Wala na dapat akong iba na isipin pa kung hindi ang kasalukuyan, the past should stay from the past. "Hon, oh." abot ni AJ sa akin ng isang maliit na baso na may lamang kwek-kwek.

The fabric is high quality and I think this is very durable. I look at the mirror. I miss my previous face, my previous body. Turn back when I am 23 years old, How ironic was I today? It could have been better if Dr. Connor allows me to go back and travel to the past using a time machine, and twist the clock counter-clockwise a million times so that I can merely do the things I didn't do before. Unfortunately, It's just my age which travels backward, It's just myself who has changed and still I'm in the present. Malalim ang iniisip ko, pero mas malalim ang rason kung bakit ko ito iniisip.

“Oo nga pala… bakit hindi ko nakita ang akin dyan? Naging kliyente mo rin naman ako, ‘di ba?” “Hmm? Oh, I kept it in my own drawer,” sagot niya. Napataas ang mga kilay ko. “Bakit?” Nagkibit-balikat lamang siya. “Remembrance.” “Remembrance for what? Para maalala mong naging kriminal for once ang asawa mo?” Umiling siya saka ngumisi. “It’s a reminder to me of how we first met. Of how far we’ve come together. Fascinating, right?”

Memories after memories are keep on flashing after my eyes. I know that what I was reminiscing right now are the things that I'd been praying to experience again--memories I have with him, with Michael. But fate was just too cruel to me, it was as if telling me that I need to stop grasping something that keeps on slipping away. If I just can return the time, I would with all my heart. I gaped my mouth open. I was too overwhelm by my surrounding, and my mind wasn't helping.

Pero maya maya namalayan ko na nagsasalita na ito ng sobrang hina. "Kung pwede lang.." Bulong ni Zach "Kung pwede ko lang kalimutan ang lahat na nangyari sa nakaraan ko.. At maging masaya na lang..." Malungkot ang boses nito. His past is messing up with him again.

"Why am I reminiscing the past now?" Bumalik ako sa aking ginagawa. Tinapos ko ang pagbabasa at pagpirma sa mga papel na nakatambak sa aking lamesa. Mabilis na lumipas ang oras sa aking kumpanya. Sumama lalo ang pakiramdam ko. Nang matapos ang mga meeting ay bumalik ako sa aking opisina at nahiga sa mahabang sofa. I feel the need to stretch my back. Ang sakit rin ng aking ulo.

Kung may award sa pag-lunok ng laway, baka Hall of Famer na ako. Sure, nag-usap kami dati—pormal pa nga—na we’d let the past stay in the past. Pero excuse me, s’ya kaya ang una’ng nag-reminisce! Ako ba? Wala! I was minding my own business, pretending my life was trauma-free and emotionally stable!