Resign Quotes Romane & Geschichten

iya ngayon. “Bakit naman ako magagalit?” Takang tanong ko. “Your feelings are valid, Reve.” Seryosong sambit ko, dahilan para siya naman ang bahagyang matigilan. This time, he was caught off guard. Buti naman. Hindi dapat puro ako, aba. “I'll resign.” Seryoso kong sambit habang diretso siyang tinitigan. The words left my mouth so easily that even I was surprised.

“Wala akong alam! Pasensya ka na.” “Wala po kayong dapat ihingi ng paumanhin. Pero naiintindihan niyo na po siguro kung bakit hindi ko na kayang manatili dito.” Matatag kong sabi, “nandito po ako para mag-resign ng pormal.”

Putol nito saka siya tiim na tinitigan, "May kinalaman ba ang pagreresign mo sa nangyari sa atin five years ago?" Natigil siya. Matalim niya itong tiningnan. She can feel her face darkened more the moment he asked her that stupid question. 'Ang hayop, ang lakas ng loob na ipaalala pa sa kanya ang masamang bangungot na iyon!' "Kung sasabihin ko sayong 'Oo'.. hindi pa ba sapat na dahilan iyon para mag resign ako?" "Masyado mong pine-personal ang lahat miss Sebastian. Bilang empleyado dapat alam mong hindi dapat hinahalo ang personal nating problema sa trabaho--"

"Bakit, hindi ba yon naman talaga ang endearment mo sa akin, My Beloved?" Nang mga oras na iyon ay parang gusto na niyang magsabi ng 'I resign' pero hindi niya magawa. Paano ba naman kasi niya gagawin iyon kung kailangan niya si Lance para sa Mabuhay Bank? Iyon nga lang ba ang tunay na dahilan? sarkastiko niyang tanong sa sarili.

Tinuro ni Harvey ang mga resignation letter at seryosong sumigaw, “Kung tingin niyo masyado akong arogante at wala sa katwiran… “O tingin niyo kulang ang kakayahan niyo at hindi niyo matapos ang gawain. Edi simple lang ‘yun: layas. “Ang mga aalis ngayon ay hindi mawawalan ng sahod ngayong taon.” Tumahimik nang husto ang silid pagkatapos marinig ang sinabi ni Harvey. Maging si Ronald na nagsasalita kanina ay natahimik. Hindi na siya naglakas-loob na magsalita pa.

Malungkot na wika ni Sena. "Eh di magresign ka rin." Walang anuman na sabad ni Jonas at sumubo ng chocolate cake. Hinampas ito ni Sena sa braso at pinukol nang matalim na tingin. "Resign mo mukha mo uhugin! Hindi puwede! Matagal ko nang pinapangarap makapasok sa department na pinapasukan ko ngayon tapos aayawan ko pa?" "Eh 'yon naman pala eh, ayaw mo naman pala mag-resign eh di manahimik ka na lang sa kung nasaan ka." Sabad muli ng lalake at nagawa pa nitong ngisihan ang kababata.

ZENNARA “Sir,” tawag ko sa kanya. Nagtagpo ang mga mata naming dalawa. Nilabas ko sa pouch ko ang resignation letter ko. “Magreresign na po ako,” sabi ko sa kanya. Biglang nagbago ang ekspresyon ng mukha niya. Kinuha niya ang resignation letter ko at binasa niya ito. Muli siyang tumingin sa akin. “I won’t accept it, hindi ako papayag.” seryoso niyang pinunit ang resignation letter ko.

“Dahil sa’yo, napagalitan tuloy kami ni Ma’am Lauren kanina! Tingin mo ba ganoon ka kagaling?!” "Wala akong sinabi sa kanya. Ang totoo nga niyan, magr-resign na ako." kalmadong tugon ni Luke sa mga katrabaho. Kaagad naman silang tumawa dahil sinabi niya. "Resign?! Magr-resign kana?! Aba mabuti naman kung ganoon! Akala mo ba kawalan ka ng kompanyang ito?! Dapat nga matagal ka nang umalis dito!"

Ngumiti ako at marahang hinawakan ang kamay niya. “Naku, girl. Wala 'yon. Wala namang nangyaring masama sa akin,” sagot ko. “Oo, maraming pagsubok ang dumating, pero nalampasan din naman natin.” Umiling siya. “Kung hindi sana ako nag-resign, hindi ka mapapasok ng mga taong masama,” dagdag pa niya. “Pakiramdam ko, pinabayaan kita.” Napabuntong-hininga ako bago nagsalita.