Novel & Cerita Reunited Friends Quotes

Wala akong ganang lumabas at wala rin naman akong makakasamang gumala dahil busy naman ang mga kaibigan ko. Busy. Yeah, that's them for the past weeks. Minsanan na lang din kaming magkita. Kahit nga sa chat, hindi na rin madalas. But despite of that lack in communication, I know that we're still friends because they never fail to sent me an inspirational message every morning. Those messages was one of the reasons why I was energized to face the day. They never failed to amuse me even just in simple gestures and that made me thankful for being chosen as their friends.

Napangisi naman si Lirasia ng makuha ang ibig sabihin ng kaibigan. "Make your friends close and enemies closer," nakangising sabi ni Lirasia. "That's the spirit, Princess. Remember, hindi ito ang unang beses na gagawin natin 'to. Nagtagumpay tayo sa una at siguradong magtatagumpay pa rin tayo sa pangalawa," "You're right. Hindi ako papayag na may humarang na naman sa aking daraanan," Masayang nagtawanan ang magkaibigan habang naglalaro sa isip ni Lirasia ang gagawin kay Reyna.

Nagkatitigan kami ni Gwen at sabay pang nagkibit-balikat. "Actually, we're high school what-so-called best friends." Nag-quotation marks pa siya sa hangin nang banggitin niya ang salitang ‘best friends’. "Even if I had regrets making friends with you before, hinding-hindi ko mkakalimutan 'yang pagmumukha mo, 'no. Porket, gumanda ka nang kaunti ay ganiyan mo na ako kung tratuhin? You should be proud kasi ako ang unang pumansin sa 'yo before." Napatigil ako sa pagnguya sa kinakain ko at ako naman ang nang-head to foot sa kaniya.

narinig ko ang pagkainis sa boses ni Stacey. Napatikhim ako. “Oo naman…” pilit akong tumawa upang pagaanin ang usapan. “Nakakatampo ka na talaga sa totoo lang. Noong nakaraang linggo nagkaroon kami ng reunion, inaasahan kong lilitaw ka pero kahit anino mo wala kaming nakita!” Napakagat labi ako. Matagal ko ng pinutol ang kung anong koneksyon meron ako sa mga dati kong kaibigan, at kasama roon si Stacey, kahit pa… labag sa loob ko.

Triple na ang inis kong nararamdaman. “Nagagawa mo pa talagang ngumiti!” I shouted at him. ”I knew you weren’t serious about our friendship! You’re fine with losing it!” Tumalikod na ako. “Fine. Ayoko rin sa ’yo! Feeling pogi!” Sa inis ko nagtuloy-tuloy ako ng lakad. Sina Reagan at Adi na lang ang kaibigan ko. Mas mabuti na ’yon. “Hey, Aerthaliz!” he shouted, rinig ko pa ang tawa sa pagsigaw niya. ”Hindi ko alam ang dahilan mo saka iyong mga... mga... mga lahat! Hey, baby girl!”

"If you'll excuse me, may pupuntahan pa ako." "I missed those days," aniko dahilan upang mapatigil ito. "Those days na naging talunan ka. Do you still remember nang ilampaso ko ang team mo sa soccer? That's the best memory for me," Dugtong ko pa sabay ngisi. Humarap naman ito sa akin. "Oh, you mean those days na naging ?masaya ka kahit isang beses mo lang namang natalo ang team ko? Yeah it's surely one of the best memory," sagot nya na ikinawala ng ngisi ko. "Oh, why so quiet?" Pang-iinis nya pa sa akin. Inis na napabuntong hininga ako. "Then, i have to go. Nice meeting you again, old friend," Huli nyang sinabi bago umalis sa harapan ko.

Maging sila Yvan at Leona lumapit na rin sa kanila para yakapin si Tiffany at damayan ito. Sobrang laki talaga ng pasasalamat niya sa mga kaibigan dahil naroroon sila. Hindi siya iniwan ng mga ito kahit na ilang taon pa siyang nawala. Naghintay sila sa pagbabalik niya at ngayon hindi na siya iniwan ng mga ito. Minsan ang unexpected friendship talaga ang nag la-last ng sobrang tagal. “Okay guys let’s stop crying! We should celebrate!”

"You know what, kung hindi lang namin kayo kilala, we'll be thinking that you're more than friends." 'Yeah great! There goes the line again.' ************************

“Besides, we’re not even sure yet. Malay mo, hindi naman pala shooter si kuya, ‘di ba? And it was just one time. ‘Wag tayong mag-conclude agad!” Natawa ako ng mahina, kakaiba talaga magsalita ang kaibigan kong ito. “Yeah, but just don’t forget—we’re right here. Always,” Jem added softly. “Thanks, guys. Really.” And for the first time in a while, gumaan ang loob ko. Maybe I didn’t have all the answers yet. Maybe I still didn’t know what the future held. But right now… I had my friends.

Nilapit ko ang baso ko sa baso niya. "Cheers to our new friendship!" Tumawa ako sa sinabi niya. "Cheers to our new friendship!" Pag-ulit ko sa sinabi niya. "Hey! Kami rin dapat! Kwadroplets tayo for tonight!" "Geez. Where do I stand?" Napalingon kami kay Carriuz nang marinig ang sinabi niya and an instant ay nagtawanan kami. Duh? Siya lang ang lalaki samin. He's lost. Hahahaha!