Roaming Around In Tagalog Novels & Stories

Sigurado akong nakuha ko na ang atensyon nila ngayon. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------- "Saan ba talaga tayo pupunta babe?" Jacob asked for the ninth time. Apparently, this guy hates surprises. He kept on asking where we were going. "Malapit na tayo." Pasimple kong sagot sa kanya. Pa punta kami sa Saint Archangel's orphanage. Bumili ako ng pagkain, mga laruan at ilang mga gamit para sa mga bata. I drove one more hour before we reached the town of San Rafael in Bulacan. The road going to the orphanage location was all muddy.

Ang weird diba? Nang magsawa akong magbrowse sa f******k ay nag offline na rin ako. Nagbukas na lang ako ng radio at nag manual search ako ng isang Fm radio station sa Pilipinas. Ewan ko ba nakatira kami dito sa Europe pero ang palaging hanap ko ay mga OPM at hindi ko rin pala alam na hindi ko alam kung bakit marunong o nakakaintindi ako ng tagalog? Kapag naman tinanong ko si Daddy at Kuya Brent sasabihin nila na “Half Filipino tayo tinuruan kang mag tagalog,” pero bakit ganun? Parang wala akong maalala?

Dumagdag pa ang mga kasama ko sa bahay. "Malapit na ring matapos," bulong sa ‘kin ni Lino kaya tumango na lang ako at huminga nang malalim. Nakakaantok ang misa kasi wikang Kastila ang gamit ni Padre Roque plus ang boring niya mag-misa.

"Talaga?" Tumango ito "Oo naman, darling." Ngumiti siya rito kaya nakita niya ang pag-aliwalas ng mukha nito. "Naniniwala naman ako." "Talaga? So, pwede na akong tumabi sayo?" "Sige!" Mabilis naman itong umikot at agad na tumabi sa kanya, ang mga braso nito ay pumulupot sa kanyang baywang. Sumiksik siya sa katawan nito.

"Kapag ikaw ay hinarap ko at akong naumay saiyo, baka maihampas ko saiyo areng aking maliit na martilyo, kakangkang ka palayo mamaya rito sa hall!" Napakunot ang noo ni Roi, halatang nalito sa huling salitang binitawan ko dahil hindi siya pamilyar sa mga salitang ginagamit namin sa probinsya. "Anong kakangkang?!" pasigaw niyang tanong sa akin, pilit na nagmamatapang ngunit bakas ang kaba.

when I do good, he'll reward me; when I do bad, he'll punish me. "Cook for me, master." tumango naman siya ng walang pag-aalinlangan at tumayo na. "Alright, stay here... rest and wait for me. Magluluto lang ako." After he said that, he stood up and walked out of the room.

Agad ko siyang nilingon na nasa backseat. "Yes, Zaria?" "What is apo?" "Apo is a grandchild in Tagalog." Kumunot ang noo niya sa akin. Alam ko may hindi na naman siya maintindihan sa mga sinabi ko. "What is Tagalog?" "Tagalog or Filipino is Mama's language." "Ah, okay."

sabi sa akin ni Tita Anya na kumupkop saming mag-ina ng makarating kami sa manila. It's been 6 years when we left in Cebu and find a home here in Manila with my Tita, it's somehow rough years for us because it's not that easy to stay in the squatter area where my tita live. My tita always saying that I'm pretty and it's dangerous for me to walk outside alone, hindi ito katulad ng probinsya na payapa ka pang makakapaglagkad mag-isa dahil dito sa siyudad nasa paligid lang ang mga taong may masasamang balak.

His arms are in crossed and his eyes were reflecting the stars from above. “Pwede ba? Bakit ako maliligaw? Stop treating me like a child! At isa pa stop calling me a little girl!” singhal niya dito. Nagsimula ‘yang little girl na ‘yan sa Boracay eh. Ang dami kasing alam nito ni Rocco.

Medyo umarko ang kanyang kilay. “So, you have another woman named Yeon Na?” aniya. Napalunok naman ako ng laway. Halatang narinig niya lahat. “So, Catherine is right… na may iba kang kinolo—kiniloko—kinalolo—put*ngina! What is the Tagalog of ‘Is there someone you’re head over heels for?’” inis na saad niya. Hindi na niya kinaya at napa-English na talaga siya. Englishera kasi siya at hindi sanay mag-Tagalog, halata naman dahil sa mabagal at slang niyang paraan ng pagsasalita.