Rosé Quotes Novels & Stories

"KAYE, kumusta ang costumer mo? Masarap ba ang first time?" Napatawa ang karamihan sa narinig mula kay Rose. Napahinto siya't pinukol ito ng masamang tingin. "Ops, sorry!"

Napabuga ako ng hangin sa kawalan dahil parang wala lang sa kanya ang sinabi nito. "Anong sabi mo?" "You heared me, right?" Tinuktukan ko ang ulo niya. "Umayos ka nga! Ano 'yung sinabi mo? Pupunta tayo ng New York?" Sunod-sunod naman siyang tumango nang makaupo ito. Hinamas pa ang ulo dahil sa ginawa ko. "Nananakit ka na, Axecel dela Rosa." "Sorry naman! Paano naman kasi—"

Iyon nga lang, wala naman itong sinasabi. Pero naniniwala naman si Rosemarie sa kasabihang, ‘Action speaks louder than words’. Kapag tinanong siya nito kung pwede bang manligaw, palilipasin niya muna ng ilang oras bago sabihing ‘oo’ rito. Nag-iinit ang mga pisnging tumalikod siya. Subalit, bigla na lang siyang napasigaw sa gulat nang bumungad sa kanya si Killian na parang striktong amang inaabangan ang uwi niya.

"Ayaw o ba? Hindi ba ako masarap? Sabi naman ng mga lalaking nalalandi ko masarap raw ako." Ang unfair ng mundo gwapo na nga siya tapos cute pa siya. Ang daya naman ako nga maganda lang. "Rose, please stop." seryosong-seryoso niyang saad at pinatay ang TV. "Tara na at ihahatid na kita."

“I just have to keep moving forward. Hindi pwedeng huminto.” "Oo, anak," sagot ni Rosemarie, "pero huwag mong kalimutan na may mga tao pa rin na nagmamahal sa'yo—huwag mong hayaang mawalan ng saysay ang lahat ng iyong pinaghirapan."

tanong ni Romeo saakin. Lumayoa ako ng bahagya. "Kaya mo talaga?" "Oo! Kahit gaano pa iyan ka-powerful, sasabunutan ko! Gusto mo sipain ko pa eh! Name it! Ganda-ganda mo tapos ayaw kang bigyan ng label?!" "True that! Sabihin mo na saamin para maupakan na!" sabat naman ni Rose sa likuran. "H-hindi niyo pagsasabi sa iba?" Humihikbi parin na tanong ko.

“I can’t believe you’re mine.” Tumawa ako, bagaman ramdam ko ang pamumula ng pisngi ko. “Binobola naman ako.” Sagot ko, ngunit bago pa ako makapagsalita muli, inabot na niya ang mga rosas. “For every time you made my life brighter,” sabi niya. “For every smile you gave me when I thought I didn’t deserve one.”

Kita ko ang paglunok ni Rosie. Ano pa nga bang ipapaliwanag niya? Sinabi ko naman sayo, bilang lang ang araw mo at i-enjoy mo na ang mga araw na umangat ang career mo. At least, sa maliit na panahon ay naging masaya ka at naranasan mo kung anong pakiramdam ng nasa itaas. “S-Sinasabi niyo bang ako ang nanggaya? Ako ang naunang ilabas ang signature piece ko.” Napapataas na ang boses ni Rosie.

Hindi na kinaya ng kanyang katawan kaya natumba siya at hindi na alam kung anong sumunod na nangyari. "PASENSYA NA IJO, HINDI KO SINASADYA NA SAKTAN KA. HUWAG MO NANG IBUNTON ANG POOT NA IYAN KAY ROSE WALA SIYANG KASALANAN DAHIL WALA SIYANG ALAM SA LAHAT LALONG LALO NA SA BUHAY MO."

tinuro ang sun rose, "Portulaca. Matibay. Kahit mainit, kahit walang tubig ng ilang araw, mabubuhay pa rin." Nakinig ako. Hindi dahil gusto ko. Kundi dahil hindi ako makasingit. I mean, I love talking to Lola Rosa, marami akong mga bagay-bagay na natutuhan sa kaniya. But right now iinit a perfect time for a dilly dally chit chat.