Rough Road In Tagalog Novels & Stories

pahabol ni mama "Ingat Rein" habang nag dadrive at binabay bay Ang kahabaan ng high way ay may napansin akong Isang pamilyar na mukha Ang nakatayo sa gilid ng kalsada huminto Ako sa tapat nito at binuksan Ang bintana ng sasakyan. yumuko ito para makasilip sa bintana. " Oh hi Reina isasabay mo ba Ako?" ngisi nito.tsk lumalaki Ang butas ng ilong ng abnormal na to

Hindi kumbinsido na tanong kong muli. "That's it." Tipid na sagot niya. "Malapit na ba tayo?" Dagdag pa niya. "Ahh yeah. Just a few more minutes." Sagot ko bago tinahak ang isang papasok at rough road. Medyo liblib na ang lugar na ito at wala ng maraming bahay ang madadaanan. Panay mga punong kahoy na rin ang makikita sa paligid at wala ng iba.

Soft and fragile. "Okay ka lang?" pabulong na tanong ni Siara kahit na pwede naman siyang magsalita ng normal. Ilang metro ang layo namin kay Lando at sa tindi nang mga busina sa labas, duda akong maririnig nya pa kami. The ride was tiring too. Kahit halos hating gabi na ay medyo mabigat pa din ang traffic. No doubt, Pilipinas nga ito.

Haysst. Galing dito sa pinakadulo ng baryo, kailangan na naming bumaba ng sasakyan at maglakad ng halos sampung minuto patungo sa bahay ng mga magulang ko. Hindi naman maputik ang daan dahil hindi naman umulan pero rough road kasi talaga ang patungo doon eh. Parang kakayanin naman ng sasakyan pero nakakahiya na sa driver kung ipipilit ko pang ipapasok doon ang sasakyan. Baka kasi masira eh. Mabait pa naman si Manong driver kaya naman sinabi ko na diyan na lang kami sa may bungad

Wala nang gate. Wala nang rehas. Patuloy ang andar ng truck sa madilim na kalsada. Sa wakas, huminto ito sa isang madilim na bahagi ng highway. “Heto na,” sabi ng driver. Hindi siya tumingin sa akin. “Hanggang dito lang ako.” Bumaba ako. Tumapak sa aspalto. Malamig ang hangin sa balat ko. Sa unang pagkakataon mula nang ikulong ako—

Pumasok Naman ako kaagad at dun tumulo na Ang luha ko. " P-pwede bang mag tago dito pansamantala, h-hindi ko po Kasi alam kung saan Ako dinala. Gusto ko na pong umuwi tumakas po ako Ngayon" wika ko habang walang tigil sa pag Agos Ang luha ko. "S-sige iha, dumudugo Ang paa at braso mo mukhang nasugatan ka sa mga matutulis na mga damo" wika naman ng matanda sakin.

Bakit ba kasi kung magbulungan sila e napakalakas. Mas binilisan ko na lang ang paglalakad. Nang maratkng ang gate, agad akong pumara ng tricycle at sinabi kung saan ako bababa. Mahal ang pamasahe papunta sa bahay namin, bukod sa nasa tuktok na ng bundok, wala pang ibang bahay na nakatirik doon bukod sa bahay namin. Doble-doble tuloy ang binabayad kong pamasahe.

"Sa susunod, alagaan mo ang girlfriend mo, pre." I creased my forehead and looked at him confusedly. "What?" I asked. "Baka maagaw," huling sabi niya bago nag-lakad paalis. Maagaw? Tsk, naagaw na nga eh. ---- 💫

Ang aking puso ay kumakabog sa aking dibdib, isang agitadong ritmo na katulad ng agitadong tibok ng makina. Ito ay hindi ang karaniwang ruta. Ang highway, na may kanyang tuwid na linya at inaasahang daloy, ay isang lugar para sa katahimikan, para sa pagninilay-nilay. Ngunit ang landas na ito, ito ay isang hayop ng ibang lahi. Kumikurba at kumikilos ito, isang labirinto ng mga lumalagablab na halaman at naglalaho nang aspalto, isang patunay sa walang tigil na pagtakbo ng panahon. Ito ay isang landas para sa mga desperado, para sa mga walang ibang pagpipilian kundi ang magtahak ng kanilang sariling daan.

Ang galing mong magtagalog hindi halatang sa ibang bansa ka isinilang. "Because mom and dad always teach us Filipino dialect and even bisaya we also learn it. Like, gahi man kag ulo!(Matigas ang ulo mo), dili man ka kasabot( Hindi ka nakakaintindi). Asa man Ka padulong?(Saan ka pupunta?). And as her expression mom said "Ambot sa langaw pilay edad sa lamok" instead 'of I don't know.'