Rough Road In Tagalog Novels & Stories

Patagal nang patagal ay lalong nabubura ang distansya sa pagitan nilang dalawa kasabay ng pagdilim ng kaligiran. Tumila ang paghakbang ng kanyang mga paa. Ilang pagsinghap at pagbuga ng hangin ang sumaklolo sa napapagod niyang baga. Malayo-layo na ang kanyang narating. Berde. Talahiban. Damo. Amag. At isang sirang gusali ang kanyang nahagilap. Malayo ang lugar na iyon mula sa plasang nasa sentro ng kanilang paaralan.

Thurstin's PoV The road upward is hard. Mabato ang terrain at may pagkakataon na dumadaan kami sa pagitan ng mga bangin. The place reminds me of Grand Canyon in U.S. And I am tired as hell but I can't stop. Alam kong nakasunod pa rin sa amin ang mga miyembro ng Vuldus. From the distant there's roaring sound of engine and gunfire.

Madaling maiisip ng sino man na private property na ang lugar na iyon. Pero hindi din nagtagal ang sementadong daan. Ilang kilometro pa lang ang natatakbo ng sinasakyan nila ay bumungad na ang rough road. Hindi naman iyon malubak at hindi rin mabato. Sa gilid ng daan ay hile-hilera ang puno ng molave at mahogany. May mga ligaw na bulaklak na nakakatuwang pagmasdan. Maya-maya’y may nakita siyang isang napakalinis na ilog. Parang kaysarap noong paliguan lalo na ngayong tag-init. Walang tulay, kaya doon mismo dadaan ang sinasakyan nila.

RAAAAAAAAPPPPPPPEEEEEEEEE! char! Wala pa. Haha "You perfectly looked like a boneheaded whiledoing that thing" Ayt! Pahiya! Nakita pa niyang nagmumukha akong tanga sa ginagawa ko. "Tabi" umusog naman ako ng konti pero still, nakapikit pa din. Nah! Baka nakahubad pa yan, at magkasala ang mga mata ko. "Tanggalin mo na ang kamay mong nakatakip"

Tulalala na naman tuloy akong napatitig dito. Kung hindi pa ako nito pinunasan sa bibig gamit ang tissue baka kung saan-saan na naman ako dadalhin ng imagination ko. "Pwede na tayong umuwi ngayun pagkatapos mong kumain kung gusto mo. Mahirap maabutan ng rush hour sa daan. Mahirap sumuong sa traffic." nakangiti nitong wika sa akin na kaagad ko namang sinang-ayunan.

May accent ang pagsasalita nito, halatang lumaki ito sa ibang bansa. “Tsk, why not? Kung tumitingin ka lang naman kasi sa daan ay hindi tayo mangkakabanggaan. But ever mind, I will just say sorry to satisfy your pride.” Sabi ni Isaac at tumingin sa mukha ng dalaga. Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.”

Hindi niya magawang magtaas ng tingin. "I thought you already reached your home, kanina when we separated" "Ahm, I was stock in a heavy traffic, kaya naghanap ako ng mas maluwag na ruta, but I didn't expect na mapa-flat ang gulong ko.." "Then, you get out of your car instead of calling help" "I.. I know how to change tires, dahil ilang beses nang nangyari but the rain is pouring.. I was out for a bit pero nabasa ako ng sobra.."

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

"Oh, yeah. You're not bingi, right? Tara na!" "Seryoso?" "Damn, man! I am!" Malapad na ngiti ang pinakawalan niya bago pumunta sa kabilang side ng aking sasakyan. Hindi siya makapaniwala. Akala niya nagbibiro lang ako. Pero hindi nga talaga. "Whoah!" sigaw ni Isagani nang makita ang road sign na may nakasulat na NLEX. Papasok na kami noon ng expressway.

It's about uncle and auntie's death case. Tulala akong nakatingin sa labas ng kotse. My hands were shaking in so much fear. Sa sobrang nerbiyos ko ay hindi ko na maalala kung paano ko na-text si Grace. While Grace was driving, I keep on caressing my stomach. Sa ginagawa ay medyo nakakalma ako. I almost panic when I got the message. Mabuti na lamang ay mabilis kong nakalma ang sarili.